เฉิงสือระมัดระวังเป็นพิเศษ เขาไม่รู้ว่าหลี่อู๋ฟางในองค์กรนั้นมีสถานะอย่างไรแท้จริง และไม่รู้ว่าเฉิงสืออีกคนหนึ่งเรียกปลายทางฝ่ายตรงข้ามว่าอะไร จึงไม่ได้เอ่ยคำเรียกใด ๆ ออกไปเลย เพียงถ่ายทอดความหมายที่ต้องการด้วยวิธีที่กระชับที่สุด
และการพลิกจากรับเป็นบุกโดยไม่มีใครทันตั้งตัวครั้งนี้ ก็ทำให้เขาได้ตกปลาข่าวใหญ่ที่สุดของวันนี้ออกมาจากปากอีกฝ่ายจนได้
"ไม่ใช่เรื่องแบบนั้นนี่ หัวหน้า ผู้ถูกกำหนดชะตาต้องไม่สงสัยคนของตัวเอง นั่นเป็นกฎที่หัวหน้าวางไว้เองนี่นา แล้วทำไมวันนี้หัวหน้าถึง..."
"!!??"
อะไรนะ!?
ผู้ถูกกำหนดชะตา?
องค์กรที่หลี่อู๋ฟางสังกัดอยู่ น่ะนะ คือคนของผู้ถูกกำหนดชะตาจากไทม์ไลน์อีกเส้น!?
เฉิงสือตกใจ เขาแทบบีบนิ้วที่ซ่อนอยู่หลังหลังจนเกือบหักจึงจะกลั้นสีหน้าเอาไว้ได้
ไม่น่าแปลกใจ!
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ตอนที่เขาบอกว่าทุกอย่างคือการชี้นำของ[โชคชะตา] ผู้ตรวจการผู้ศรัทธาใน[ระเบียบ]ผู้นี้ถึงได้ส่งเสียงสรรเสริญ[โชคชะตา]อย่างไม่เกรงใจต่อหน้าเขา — ที่แท้คนนี้คือคนของผู้ถูกกำหนดชะตา!
ดี ดี ดี งั้นเหรอ...ในอีกภพหนึ่ง ผู้ถูกกำหนดชะตาเติบโตมาถึงขนาดนี้เสียแล้ว!
เฉิงสือไม่มีเวลาไตร่ตรองมาก เขาเปลี่ยนสายตาทันที แล้วรีบหาข้ออ้างใหม่ให้กับความสติแตกของตัวเอง
"อย่าโทษที่ผมไม่เชื่อเธอเลย ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรออกมา เพื่อผู้ถูกกำหนดชะตา ผมก็มีแต่คงความสงสัยไว้เท่านั้น
เพราะเมื่อครู่นี้เอง พระองค์...ทรงประทานโองการศักดิ์สิทธิ์แด่ผมซะงั้น"
"!!!" รูม่านตาของหลี่อู๋ฟางหดเกร็งเพียงพริบตา แล้วตกใจสุดขีด "โองการอะไร?"
"ระวังตัว" เฉิงสือสีหน้าเย็นเยียบ จ้องตาอีกฝ่ายไม่กระพริบ วินาทีนี้เหมือนเขาต่างหากที่เป็นผู้ตรวจการ ส่วนหลี่อู๋ฟางเป็นได้แค่ผู้ต้องสงสัยที่เขากำลังไต่สวน