หลังจากพูดคุยกันสั้น ๆ เฉิงสือกับคนตาบอดก็ออกจากสุญตาตามลำดับ
ก่อนจะจากไป เฉิงสือบอกข่าวการตายของไอ้แก่ให้คนตาบอดฟัง แล้วกำชับให้หล่อนเฝ้าดูด้วยตาตัวเองว่าฉินซินได้ใช้หวีดหวนรำลึกนั้นจนหมด
ถ้อยคำสุดท้ายก่อนแยกย้ายของเขาคือ
"ติดต่อกันไว้ตลอด แล้วอีกอย่าง ถ้ารู้สึกว่าไม่มีหน้าเผชิญฉินซิน ก็ลองพิจารณาลาออกจากการเป็นผู้ส่งผ่านไฟดู ผู้ถูกชะตากำหนดก็เป็นบ้านที่อบอุ่น...เอ่อ บ้านเล็ก ๆ ดีนะ"
คนตาบอดหัวเราะ หล่อนในที่สุดก็ฟื้นจากความหวาดผวาที่ถูก[โชคชะตา]"ทิ้ง"ได้สำเร็จ และกลับมาเป็นอันหมิงอวี๋ที่ทั้งอบอุ่นและมั่นใจคนนั้นอีกครั้ง
"เชื่อฉันสิ เรื่องทั้งหมดนี้ฉันจัดการได้"
เฉิงสือหึหัวเราะแล้วเดินจากไปอย่างเด็ดขาดผิดปกติ วันนี้เขาอดทนกับสุญตาจนเต็มทนแล้ว ไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว ส่วนคนตาบอดหลังเฉิงสือจากไปก็วาดสัญลักษณ์แปลกประหลาดลงบนสุญตา แล้วก้าวผ่านประตูสีดำสนิทที่เปิดอ้าเข้าสู่เส้นทางแห่งการส่งผ่านไฟ
ตอนนี้ เธอจะไปคุยกับฉินซิน
...
อีกด้านหนึ่ง
ขณะที่ตัวตลกกับผู้พยากรณ์ยังคุยกันอยู่ในสุญตา หอผู้ส่งผ่านไฟกลับเงียบสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมานาน ผู้แสวงหาเปลวไฟทั้งสองออกจากที่นี่ไปแล้ว สถานที่นี้จึงกลายเป็น"พื้นที่พักผ่อน"ของฉินซินอีกครั้ง
ถูกต้อง พื้นที่พักผ่อนของฉินซินก็คือที่นี่ แม้[เกมแห่งศรัทธา]จะ"จัดสรร"ที่ดินผืนหนึ่งในโลกความจริงให้เขา แต่ตั้งแต่เมื่อไรไม่ทราบ เขาแทบ"ตั้งรกราก"อยู่ที่นี่เลย ส่วนห้องหนึ่งทางซ้ายมือของหอส่งผ่านไฟก็คือห้องพักของเขา
หลังจัดการเรื่องราวของการส่งผ่านไฟเสร็จ ฉินซินก็ได้เวลาพักสักที เขาเอายาฟื้นฟูกระป๋องสองกระป๋องลงคอ แล้วลากร่างที่เหนื่อยล้าก้าวไปยังห้องนอนเล็ก ๆ ห้องนั้น เปิดประตูเข้าไป