บทที่ 680 ผู้ส่งผ่านไฟ พวกเขา
“ฉันไม่ค่อยชอบพูดนัก ฉันเชื่อมาตลอดว่าการลงมือทำสำคัญกว่าคำพูด” ฉินซินยิ้ม เขาชูอุปกรณ์แห่งความเงียบในมือขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยความผิดหวังอยู่บ้าง “นายไม่ควรเดิมพัน เพราะนายไม่มีทางแน่ใจได้ว่าฉันกับเขาเป็นคนประเภทเดียวกันหรือเปล่า”
เขา!
ชั่วขณะที่ฉินซินเอ่ยคำว่า “เขา” ออกมา ข้อสงสัยทุกอย่างในใจอันหมิงอวี๋ก็คลี่คลาย และเธอรู้ว่าไม่ว่าฉินซินตรงหน้าจะแปลกไปจากเดิมแค่ไหน เขาก็ยังเป็นฉินซิน
แต่คนตาบอดไม่ได้ตอบคำถามนั้น เธอเพียงก้มหน้าลง “มอง” อุปกรณ์แห่งความเงียบของผู้ส่งผ่านไฟในมือฉินซินอย่างเงียบงัน แล้วรับรู้ได้ว่ารอยร้าวเล็ก ๆ บนนั้นมีเพิ่มขึ้นจากเดิมมากมาย
สีหน้าของเธอซับซ้อนขึ้น ก่อนถามเสียงเบาว่า “นายจะเสียใจกับการตายของเขาด้วยหรือ”
นี่เป็นคำถามแบบ【โชคชะตา】อย่างไม่ต้องสงสัย เต็มไปด้วยกลิ่นอายของคนพูดปริศนา แต่บังเอิญว่าวันนี้ทั้งสองคนที่อยู่ตรงนี้ต่างก็ฉลาดด้วยกันทั้งคู่ เมื่อฉินซินได้ฟังคำถามนี้ รอยยิ้มของเขาจางลงเล็กน้อย ทว่ายังคงมีรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า แล้วตอบว่า
“การจากไปของผู้ส่งผ่านไฟทุกคนล้วนทำให้พวกเราโศกเศร้า โดยเฉพาะฉัน”
“แต่ฉันรู้สึกว่านายชอบหัวเราะมากกว่าเขา...ชอบหัวเราะมากกว่า” คนตาบอดเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สีหน้าซับซ้อนยิ่งนัก
ได้ยินเช่นนั้น ฉินซินกลับหยุดหัวเราะ เขาส่ายหน้าอย่างเยาะเย้ยตัวเอง แล้วเอ่ยเสียงต่ำว่า
“ยิ่งขาดสิ่งใด ก็ยิ่งอยากได้สิ่งนั้น