“นายคืออาเดริกใช่ไหม”
“......ใช่ ผมขอร้องให้พวกคุณอย่าทำอะไรโง่ ๆ ถ้ากล้าลงมือกับพวกเรา อารัดกับซีลัวหลินจะไม่ปล่อยพวกคุณไปแน่......”
“ฉีกกก——”
คำพูดของอาเดริกยังไม่ทันจบ เฉิงสือก็ปามีดผ่าตัดฝ่าเป้ากางเกงที่ชื้นฉ่ำของมันตรงเข้าปักลงพื้นใต้โต๊ะ เสียงดังกึกก้องทำให้มันสะดุ้งเฮือก คนงานเหมืองผู้รู้จักปรับตัวตามสถานการณ์คนนี้จึงเลือกหุบปากเงียบไปทันที
เฉิงสือหัวเราะเยาะออกมาหนึ่งเสียง ในใจคิดว่าความฉลาดทันคนของไอ้คนนี้มันต่างจากเพื่อนร่วมเหมืองของมันชะมัด
“ตอนที่นายนอนกับพี่สาวของอารัด ตอนที่นายขโมยเงินของซีลัวหลิน เคยคิดบ้างไหมว่าสักวันจะเอาชื่อเสียงของสองคนนั้นมาขอความคุ้มครอง”
เฉิงสือแค่พูดล้อเลียนไปงั้น ๆ แต่ไม่คิดว่าไอ้คนงานเหมืองตรงหน้าที่ขาสั่นกลัวจนแทบยืนไม่อยู่กลับ “อืม” ออกมาอย่าง “มั่นใจเต็มเปี่ยม”
เสียง “อืม” เดียวนั่นทำเอาเฉิงสืออืมไม่ถูก
ไม่ใช่ นายคิดจริงเหรอวะ!
อะไรกันเนี่ย ขี้เถ้าของ[ภูเขาไฟนรก]มันมีพิษหรือไง ไม่งั้นทำไมสมองคนที่นี่ถึงเพี้ยนกันหมด
เฉิงสืออ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก ต้องถอนหายใจยาวปล่อยลมหายใจอันบิดเบี้ยวออกมาก่อนจึงต่อสายความคิดตัวเองได้ แล้วส่ายหัวหัวเราะเยาะว่า
“โอกาสสุดท้าย ฉันถามอะไรนายตอบอย่างนั้น ตอบมั่วอีกครั้ง ฉันจะส่งนายลงไปพบ......คนตาบอด”
“???” อาเดริกมึนงง ทั้งกลัวทั้งงง มันไม่เข้าใจว่าลงไปพบคนตาบอดมันหมายถึงอะไร แต่มันรู้ว่าตัวเองถามไม่ได้อีกแล้ว ถ้ายังถามต่อคือตาย
เฉิงสือก็ไม่เสียเวลาต่อ เขาเข้าเรื่องทันทีว่า
“นายกับอาลัวม่านนี ตอนไหนกันที่กลายเป็นสามีภรรยา”
คำถามนี้ทำเอาหูของทุกคนในที่แหลกลาญขึ้นสะดุ้ง เพราะชัดเจนว่าเป็นคำถามที่ต้องการยืนยันว่าอีกฝ่ายเป็น “ผู้แปรปรวน” ตัวไหน คำตอบของอีกฝ่ายจึงสำคัญมาก
อาเดริกยังงงค้างอยู่ มันคิดไม่ออกว่าทำไมตื่นจากเมาค้างมาก็เห็นชายสี่คนยืนล้อมทั้งตัวเองกับอาลัวม่านนี แล้วซักถามเรื่องสถานภาพการสมรสของทั้งคู่เหมือนการพิจารณาคดี
หรือว่าความรักก็มีความผิดด้วย?
มันตกใจสุดขีด แต่ก็ไม่กล้าไม่พูด
“ผม......เพิ่งจะขอแต่งงาน ยังไม่ได้แต่งกันจริง ๆ เลย”