ภายใต้แสงเพลิงภูเขาไฟ ผู้พยากรณ์ที่ชายกระโปรงทิวลูกฟูกและเส้นผมรุงรังกลับดูงดงามเกินจริง
แสงที่เพียงอบอุ่นร้อนแรงนั้นฉายส่องทั่วทั้งร่างเธอ แต่กลับไม่อาจขจัดความลึกลับราวหมอกหมอกที่แผ่คลุมตัวเธอได้เลย
เธอเดินตรงเข้าหาฉินซิน ยังไม่ทันได้เปิดปาก ก็ได้ยินอีกฝ่ายหัวเราะพลางพูดโดยไม่หันกลับมาว่า "อยากให้ฉันช่วยพวกเธอทำอะไร?"
คนตาบอดอึ้งงัน หยุดฝีเท้า "นี่ไม่เหมือนเธอเลย"
"ฉันนึกว่าเธอจะพูดว่า 'เธอกลับมาแล้วสินะ'"
ฉินซินหัวเราะก้อง เขาหันกายกลับ ร่างสูงใหญ่ในแสงสว่างย้อนดูราวหอคอยสีหมึก ทองเงามืดคลุมคนตาบอดที่ยืนอยู่เบื้องหน้า
คนตาบอดก้าวเท้าไม่ขยับ ร่างในชุดผ้าดำของเธอราวกับซ่อนตัวอยู่ภายใต้เงาของหอคอย หลอมรวมเข้ากับความมืดโดยสิ้นเชิง
หอประภาคารย่อมส่องทางให้ผู้ส่งผ่านไฟก้าวเดินได้ แต่หลายคนมองข้ามไปว่า เงาของหอก็สามารถให้ที่หลบภัยแก่ผู้อยู่ในเงามืด ไม่ให้ภัยภายนอกมองเห็นได้เช่นกัน
"ฉันเข้าใจว่าเธอต้องการหาความสนุกท่ามกลางความทุกข์ แต่มุกนี้ไม่ขำเลยนะ ขอโทษด้วย" คนตาบอดบีบริมฝีปากเบา ๆ
"......"
"แต่ฉันก็ยังต้องบอกว่า เหตุที่ไม่ได้คิดแบบนั้น เพราะผู้ถักทอโชคชะตาดูเหมือนจะค้นพบสาเหตุของความบิดเบือน[เวลา]แล้ว คราวนี้ฉันมา......"
แสงวาบผ่านดวงตาฉินซิน เขาเพิ่งจะคิดอยู่ว่าจะใช้ประโยชน์จากความผิดพร่องของ[เวลา]นี้อย่างไร ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินความคืบหน้าจากปากคนตาบอดเสียแล้ว
เฉิงสือ......ผู้ถักทอโชคชะตาคนนี้ ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด ก็ฉลาดเช่นนี้เสมอ
ฉินซินเงยหน้ามองทิศคลังสินค้าเงียบ ๆ แล้วขัดจังหวะคนตาบอด "พูดสั้น ๆ ฉันไม่แน่ใจว่าหลี่อู่ฟางมากับฉันหรือเปล่า ถ้ามา คงต้องมีจุดประสงค์บางอย่างที่ฉันไม่รู้