เฉิงสือที่ร่วงหล่นอยู่ในสุญตารู้สึกถึงคลื่นกระแทกอันหวาดกลัวนั้น จิตใจของเขาเกิดความกลัวประหลาดขึ้นมาจากการปะทะดุเดือดของ[ความว่างเปล่า]
สถานการณ์ตอนนี้ชัดเจนว่าเลยเลยเขตคาดการณ์ของเขาไปแล้ว แม้ไม่รู้ว่าองค์ผู้อุปถัมภ์ทั้งสองของเขาเกิดอะไรขึ้น แต่ในฐานะผู้เดินทางสาย[ความว่างเปล่า]ผู้เป็นคนเดียวที่กลืนศรัทธาได้ครบ เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าศรัทธาทั้งสองสายในตัวกำลังทำสงครามกัน
แถมไม่ใช่การทะเลาะเบาะแว้งแบบคุณบีบฉันฉันบีบคุณ แต่เป็นการฟันแทงกันแบบเอาเป็นเอาตาย!
ทวยเทพเจ้าเอาจริงกันเลยเหรอ?
พอโยงเข้ากับการจัดการของเทพแห่งความบันเทิงที่เพิ่งสั่งเรื่องการหลอมรวมศรัทธา[โชคชะตา]ของเขา เฉิงสือแทบห้ามไม่ได้ที่จะคิดว่า... หรือว่าเพราะทั้งสองเห็นต่างกันในเรื่องการหลอมรวมศรัทธา จนเทพทั้งสองแห่ง[ความว่างเปล่า]แตกหักกันสนิท?
ไม่ใช่หรอกมั้ง คงยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก อีกอย่างการหลอมรวมในตัวเขายังคงอยู่ แปลว่า[ความว่างเปล่า]ยังเป็นความว่างเปล่าอยู่
เทพโค้กนี่แกกำลังจะทำอะไรกันแน่ ไม่ใช่ว่าแกจะเอาชนะองค์ผู้อุปถัมภ์อีกองค์ให้ยอมแพ้ แล้วจับหัวอีกฝ่ายบีบให้[โชคชะตา]ยอมรับการหลอมรวมกับ[เวลา]แบบนั้นใช่ไหม?
นี่มันความว่างเปล่าเกินไปแล้ว
เฉิงสือคิดถึงตรงนี้ก็สะดุ้งเฮงกับความคิดของตัวเอง
บทละครบ้าคลั่งระดับนี้เกิดขึ้นในโลกมนุษย์ก็ถือว่าเหลือเชื่อพอแล้ว ถ้าเกิดขึ้นกับทวยเทพล่ะก็...
เป็นไปไม่ได้ ต้องเป็นไปไม่ได้แน่นอน
แม้จิตวิญญาณของเฉิงสือจะศรัทธา[ลวงตา] แต่เขาก็รู้สึกมาโดยตลอดว่าพลังของ[โชคชะตา]ไม่ได้ด้อยกว่าเทพแห่งความบันเทิงเลย แถมยังอาจเหนือกว่าอีก