เฉิงสือมองไปที่ฉินซินกับคนตาบอด ก็เห็นว่าทั้งคู่ต่างมีสีหน้าตื่นตะลึงไม่ต่างกัน
เรื่องนี้ชัดเจนว่าขัดกับตรรกะ เพราะตอนนี้[อารยธรรม]กำลังเฟื่องฟู[สงคราม]ยังไม่มาถึง[โกลาหล]เพิ่งเริ่มปรากฏร่องรอย นี่คือสภาพศรัทธากระแสหลักของยุคสมัยนี้
การถือกำเนิดของแก่น[ความโง่เขลา]ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ทั้งสามคนตกตะลึง แต่ยังพออธิบายได้ว่าสาวกไม่กี่คนของ[สัจธรรม]เกิดการเปลี่ยนแปลงทางความคิดจากความพ่ายแพ้และการกดขี่ จนค่อย ๆ งอกรากของเจตจำนง[ความโง่เขลา]ขึ้นมา แต่......แล้ว[ความเงียบ]ล่ะ?
องค์นั้นที่มีบันทึกเพียงเล็กน้อยในยุคโกลาหลเท่านั้น จะเป็นไปได้ยังไงที่เทวภาวะของพระองค์ถูกบีบอัดจากกาลอวกาศของ[ภูเขาไฟนรก]จนกลายเป็นผลึกสีนรกตอนนี้?
นี่ไม่ใช่แค่การงอกงามของหน่ออ่อนแล้ว มันหมายความว่าโลกนี้มี[ความเงียบ]ลงมาปรากฏตัวมานานแล้ว ทว่าการดำรงอยู่ของพระองค์กลับไม่เคยเป็นที่รู้จักของมนุษย์ธรรมดาในดินแดนแห่งความหวัง
ไม่ใช่แค่ดินแดนแห่งความหวังด้วยซ้ำ แม้แต่เหล่าผู้เล่นก็ไม่รู้ว่าทำไมเทพเจ้าที่แท้จริงที่ลงมาปรากฏในยุคโกลาหล ถึงถูกพวกเขาค้นพบด้วยวิธีแบบนี้กลางยุคอารยธรรม
ทุกสิ่งเบื้องหน้าแทบทำลายความเข้าใจของเหล่าผู้เล่นเรื่องลำดับการเสด็จมาของเทพเจ้าที่แท้จริง และยังทำให้ความเข้าใจเรื่องยุคสมัยของทุกคนกลายเป็นเงาเลือน
ฉินซินกับคนตาบอดจมอยู่ในความครุ่นคิด ตรงกันข้ามกับเฉิงสือที่ตอนแรกงงงวย กลับมีอะไรบางอย่างผุดขึ้นในหัว เขากะพริบตาไม่กล้าเชื่อ ดูท่าอยากจะเอ่ยปรึกษากับทั้งสองคน แต่วินาทีที่ความคิดนั้นเกือบจะหลุดรอดออกมาจากปาก เขาก็เลือกที่จะกลืนมันลงไปแทน