[สงคราม]จะดับไฟแล้วหรือยังไม่รู้ แต่เปลวเพลิงเขียวในดวงตาของ[ความตาย]ก็เกือบจะมอดดาวแล้ว
ย้อนเวลากลับไปสักหน่อย ย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาที่อันหมิงอวี๋ถูกเฉิงสือแปลงร่างให้กลายเป็น "เขาแกะตัวผู้" แล้วถูกส่งกลับมายังโถงกระดูกปลา
เมื่อกะโหลกศีรษะขนาดมหึมานั้นนั่งอยู่บนบัลลังก์กระดูก และเห็นโครงกระดูกซีดขาวชุดหนึ่งตกลงจากกระแสกระดูกขาวมาอยู่ตรงหน้า พระองค์ก็รู้ทันทีว่าปัญหามาถึงแล้ว
ไม่ว่าข้ารับใช้อันคำรามตัวนั้นจะนำคำชื่นชมของลูกจ้างนอกบัญชีคนนั้นมาหรือไม่ก็ตาม ตราบใดที่มันปรากฏตัว ก็หมายความว่าเบื้องหลังคำชื่นชมนั้นย่อมมี "ข้อเรียกร้อง" ของลูกจ้างคนนั้นตามมาเสมอ
นี่คือลูกจ้างที่ชอบ "สั่งการ" เจ้านาย
แต่ก็จริงที่พระองค์ชื่นชอบเฉิงสือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งประสิทธิภาพในการทำงานของอีกฝ่าย และความเข้าใจต่อเจตจำนงของทวยเทพ แต่ปัญหาคือบางครั้งความชื่นชอบไม่ใช่เรื่องดี กลับกลายเป็นเครื่องเรียกปัญหาเสียด้วยซ้ำ
หลังจากที่เทพทั้งสองแห่ง[ความว่างเปล่า]ผลัดกันมาเยือน พระองค์ก็เริ่ม "ไม่กล้า" รับสั่งเรียกเฉิงสือแล้ว พระองค์หวั่นเกรงว่าองค์ผู้อุปถัมภ์ทั้งสองของอีกฝ่ายจะใช้เฉิงสือในฐานะ "มีดสั้น" บาดรูในกระเป๋าของพระองค์ แล้วลอบขโมยของภายในกระเป๋าไปตามอำเภอใจ
ดังนั้นหลังจากการเผชิญหน้ากับ[ลวงตา]ครั้งล่าสุด พระองค์จึงวางแผนจะ "เมินเฉย" เฉิงสือไปสักระยะ
หาแต่ไม่คิดว่าต่อให้พระองค์ไม่รับเรียก เฉิงสือกลับตามมาหาพระองค์เอง ยิ่งไปกว่านั้น ข้ารับใช้อันคำรามที่ตกลงมาตัวนี้แม้แต่คำ "ชื่นชม" สักคำก็ไม่ได้นำมา เปิดปากมาก็คือคำเดียวว่า "ช่วยด้วย"!
เปลวเพลิงในดวงตาของกะโหลกศีรษะมหึมาระเบิดขึ้นทันที บรรยากาศทั้งโถงกระดูกปลาก็ตกอยู่ในความหน่วงเฉียบพลัน ดูเหมือนว่า พระองค์โกรธแล้ว
แน่นอน ความโกรธนี้ไม่ได้เกิดจากการที่ไม่มีคำชื่นชม หากแต่เกิดจากพระองค์สัมผัสได้ถึงพลังที่ไม่ควรปรากฏอยู่ ณ ที่แห่งนี้ในร่างของข้ารับใช้อันคำรามตัวนี้!
พลังแห่ง[ปฐมกาล]!