"นายมาคนเดียวเหรอ
แล้วนักวิชาการล่ะ"
หลังจากส่งคนตาบอดจากไปแล้ว เฉิงสือหันกลับมามองฉินซินอีกครั้ง เขาในที่สุดก็มีโอกาสได้พูดคุยกับสาวกแห่ง[ความทรงจำ]ผู้ถูกสงสัยว่าเป็นผู้ก่อตั้งผู้ส่งผ่านไฟคนนี้อย่างจริงจัง
ฉินซินยิ้มบาง แล้วเหลือบมองศพอีกศพหนึ่งข้างหน้าเฉิงสือก่อนจะชี้ไปทางนอกเมืองเล็กแล้วอธิบาย
"นักวิชาการวางใจผมมาก จึงตัดสินใจเพิ่มประสิทธิภาพอีกรอบด้วยการแยกกันลงมือ
เขารู้จักแร่คริสตัลหินหลอมเหลวพอสมควร จึงไปทางนั้น ส่วนผมก็เดินเพลินอยู่ในเมืองเล็ก"
พูดจบ เฉิงสือก็ทำหน้าเหลียวแหลกทันที
"เขาไล่นายออกไปแล้วไปเหมืองคนเดียว นายไม่สงสัยเลยเหรอ"
"สงสัยสิ ผมแอบตามเขาไปได้ระยะหนึ่ง แต่เขาระมัดระวังมาก น่าจะรู้ตัวว่ามีคนตาม จึงทำตัวปกติ
ต้องเข้าใจนะว่านี่คือการทดสอบที่ต้องอาศัยความไว้ใจ ผมไล่ตามเพื่อนร่วมทีมโดยไร้เหตุผลไปเสียเวลาทำไม ดังนั้นพอผ่านไปช่วงหนึ่ง ผมที่ไม่ได้อะไรเลยก็เดินทางกลับ"
"นายเดินมาหาพวกเรางั้นเหรอ" เฉิงสือขมุกขมัวนิดหน่อย จากน้ำเสียงของอีกฝ่าย ดูเหมือนจะมุ่งหน้ามาหาเขากับคนตาบอด
"ถูกต้อง ว่าด้วยเรื่องความเห็นแก่ตัวของนักวิชาการ ผมอยากรู้ผลฝั่งพวกนายมากกว่า และตอนนี้ผมก็รู้แล้ว
น่าเสียดายนี่"
"......" จิตใต้สำนึกชะมัด ทั้งหมดนี่ล้วนจิตใต้สำนึกชะมัด ในสายตาของพวกนี้ เหมือนแค่กวาดตาดูที่เกิดเหตุเพียงคร่าว ๆ ก็สรุปความสัมพันธ์ของทั้งสองคนที่อยู่ ณ ที่นี้ได้แล้ว
เฉิงสือถอนใจในใจ แต่แล้วก็ขมวดคิ้ว เพราะเขานึกขึ้นได้ทันทีว่าท่าทีของฉินซินในโรงแรมก่อนหน้านี้ ดูเหมือนจะต่างจากตอนนี้
เขาจำได้ว่าอีกฝ่ายเคยขมวดคิ้วมองคนตาบอดหลายครั้ง สีหน้านั้นชัดว่าประหลาดใจกับคำทำนายและการที่เธอตัดสินใจอยู่ต่อ แต่ทำไมตอนนี้กลับ...
"คนนี้ใคร" ฉินซินตัดจังหวะความคิดของเฉิงสือ เขามองไปที่อาเดริกแล้วถามขึ้น
"อาเดริก ชาวเหมืองที่ถูกขังคุกขังอยู่ เราพบว่าความทรงจำของเขามีความวุ่นวายบางอย่าง จึงสงสัยว่าเป็นจุดตัดวงจรของการทดสอบ จึงพาเขามาเพื่อหาจุดที่สอง หญิงโสเภณีในกระท่อมแถวนอกที่ชื่ออาโรมานนี"