เฉิงสือยังคงไม่ก้าวเข้าไป ไม่เพียงเท่านั้น เขายังสะดุ้งหดเท้าตัวเองกลับโดยไม่รู้ตัว
ไม่มีใครรู้ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้น กระทั่งตัวเจ้าของเหตุการณ์ที่ทำท่าทางสุดจะคิดไม่ถึงคนนี้เอง ยังรู้สึกว่าเมื่อครู่นี้สมองตัวเองสั้นไปชั่วขณะ
ครู่ใหญ่เขาก็ดึงผ้าขาวออกไปอย่างหัวร่อแห้งๆ แล้วขยับลูกตาเล็กน้อย ก่อนเอ่ยแซวคนตาบอดที่ล้มพับอยู่กับพื้นว่า
"หยุดแสร้งได้แล้ว ผมเคยเรียนแพทย์มา ฟังจังหวะการหายใจของคนออก การหายใจของเธอแม้จะยาวลึกแต่ก็ไม่ได้อ่อนเลย นั่นไม่ใช่อาการของคนเป็นลม
ถ้าเธอเหนื่อยจริงๆ และอยากนอนแบบนี้สักพัก ก็ตามสบาย
แต่ผมกำลังรีบ เดี๋ยวต้องไปก่อน"
พูดจบ เฉิงสือยกเท้าเดินตรงออกประตูไปเลย ดูเหมือนจะเลิกล้มความคิดเดินทางร่วมกับคนตาบอดจริงๆ
จวบจนเท้าหนึ่งก้าวพ้นธรนม เขาถึงได้ชะลอจังหวะลงเล็กน้อย ตั้งหูฟังเสียงภายในห้องต่อ แต่ทุกอย่างในห้องไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง อันหมิงอวี๋ที่แสร้งเป็นล้มหมดสติยังคงหายใจเป็นจังหวะเดิม ไม่มีทีท่าจะตื่น
ทำให้เฉิงสือขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาตั้งใจจะจับผิดจริง แต่อีกฝ่ายกลับไม่มีการตอบสนอง
เป็นลมจริงเหรอ?
ไม่ใช่เรื่องบังเอิญขนาดนั้นหรอก จังหวะมันแม่นยำเกินไป ไม่เหมือนเรื่องจริงเอาเสียเลย
แม้ใจจะยังสงสัย แต่ฝีเท้าของเฉิงสือไม่ได้ลังเลแม้แต่นิด เขาก้าวข้ามธรนมทันที แล้วแคร่วปิดบานประตูกลับมา
แต่ในจังหวะที่บานประตูทั้งสองประกบกันเหลือช่องแคบเพียงเส้นด้าย ในห้องก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหญิงสาวที่ไพเราะชัดเจน แม้คราวนี้น้ำเสียงจะแฝงความสงสัยอยู่บ้าง
"ซินซินบอกว่าถ้าจะแสร้งเป็นลม ต้องปรับการหายใจให้อ่อนและยาวลึก ฉันทำตามแล้ว และเชื่อว่าไม่มีรอยต่อให้เห็น เธอเปิดโปงฉันจากจุดนี้ไม่ได้แน่