หลี่จิ่งหมิงรู้ว่าเฉิงสือกำลังเล่นงานเขา และเขามองออก — หรือไม่ก็ชินชาไปหมดแล้ว
การถูกเล่นงานแบบนี้เพิ่มขึ้นจับตาได้ชัดตั้งแต่เขาเปลี่ยนจาก[ความทรงจำ]มาอยู่กับ[ลวงตา] ใช่ ไม่ใช่แค่เฉิงสือ ผู้เดินทางแห่ง[ความว่างเปล่า]คนอื่นที่เขาเจอก็ทำกับเขาไม่ต่างจากผู้ถักทอโชคชะตาคนนี้ เอาเต็มที่ทั้งเย้ยหยันทั้งเสียดสี
แต่ในอดีตสภาพแบบนี้พบได้บ่อยกว่าในหมู่สาวก[ลวงตา]เสียอีก พวกเขาไม่พอใจสถานะผู้ถูกเลือกแห่ง[ความทรงจำ]ของหลี่จิ่งหมิงอยู่แล้ว เมื่อยังอยู่คนละฝ่ายก็เคยด่าเข้าให้สองสามคำเป็นครั้งคราว ทว่าพอมาอยู่บ้านเดียวกัน......กลับไม่ด่าแล้ว เปลี่ยนมาแหย่แทน
เพราะสำหรับบรรดาสาวกของเทพแห่งความบันเทิงเหล่านี้ การพูดจาแซะประชดมันสนุกกว่าการด่าเยอะ ดังนั้นหลี่จิ่งหมิงจึงชินชา เขารู้ตัวดีว่าไม่ว่าเมื่อไรเขาก็เป็นเป้าหมายของเหล่าตัวตลกพวกนี้เสมอ
ทว่าวันนี้ เจตจำนงที่ผู้ถักทอโชคชะตาตรงหน้าแสดงออกมามันใกล้เคียงกับ[ลวงตา]เกินไปจริง ๆ จนเขารู้สึกงงเป็นอย่างมาก
แต่เขาไม่เด้งอะไรออกมา และไม่เอาคำพูดของเฉิงสือมาใส่ใจด้วย เพียงแค่เห็นอีกฝ่ายท้องเต็มเค้กกำลังจะขยายความ เขาก็หัวเราะเบา ๆ แล้วรื้อ "ค่าส่ง" ออกมาอย่างรวดเร็ว
เขาโยนนาฬิกาไม่รูปนกที่เหมือนกันเป็นเปิ๊บให้เฉิงสือหนึ่งตัว แล้วรีบพูดก่อนที่เฉิงสือจะได้เปิดปาก
"ค่าส่ง มาเถอะ"
เฉิงสือสะดุ้ง กุมของระดับ B ที่ไม่ได้เหลียวแลเอาไว้แล้วทำปากเบ้ โอเค ฉันยังไม่ทันบอกเลยว่าค่าส่งคืออะไร นายตอบแข่งซะแล้ว