“ด็อกเตอร์ คุณกำลังตามหาเทวภาวะอยู่ใช่ไหม?”
คนตาบอดเป็นฝ่ายเปิดเกมทำลายความเงียบท่ามกลางสายตาจ้องมองของทุกคน เธอหันไปยิ้มให้หวัง ดวงตาที่หลับสนิทนั้นเหมือนส่องประกายลึกลับเรืองรอง ราวกับชวนเชิญให้อีกฝ่ายตอบคำถามของโมลาบิค
คำตอบนี้สำคัญมาก ยิ่งไปกว่านั้นยังผูกโยงว่าหวังที่ยืนขวางทางทุกคนอยู่จะยังคงเป็นเพื่อนร่วมทีมที่ลงสนามร่วมกันได้อีกหรือไม่ในช่วงการทดสอบที่เหลือ ท้ายที่สุดเฉิงสือกับผู้ส่งผ่านไฟก็มาเพื่อผลึกสีนรกเช่นกัน ถ้ามองดูเฉย ๆ ให้เทวภาวะที่ควรจะได้ในมือถูก “หยิบไป” ต่อหน้า แม้ผู้ส่งผ่านไฟจะไม่อยากสร้างเรื่อง แต่เพื่อนร่วมชั้นตัวตลกก็ไม่ยอมแน่
ใช่ ของไร้เจ้าของใครพบก่อนก็ควรเป็นของคนนั้น แต่ปัญหาคือนายหยิบเบาะแสที่ข้าพเจ้าตามมาพบไปจากโรงแรม แล้วยังแย่งผลึกที่ข้าพเจ้าอยากได้ไปก่อนอีก การกระทำแบบนี้ นับอย่างไรก็เหมือนแอบหลอกกินข้าพเจ้าเต็ม ๆ เลยนี่?
เฉิงสือรู้สึกปวดหัวขึ้นมาเล็กน้อย เขารู้ว่าผลึกสีนรกนี้เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเป็นของเขาคนเดียว แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้สาวก[สัจธรรม]ที่ยืนอยู่ตรงหน้ากินอยู่คนเดียวได้ อย่างน้อยก็ต้องพบกันคนละครึ่งตามธรรมเนียม ดังนั้นตั้งแต่ได้ยินคำพูดของโมลาบิคเขาก็กำลังคิดหาวิธีรักษาครึ่งนั้นซึ่งเป็นของตัวเอง อย่างมากที่สุดก็บวกผู้ส่งผ่านไฟอีกสองคนเข้าไป ให้รอดพ้นจากมือนักลอบสังหาร
ฉินซินกับคนตาบอดต่างก็ชั่งน้ำหนักสถานการณ์ ทั้งคู่อยากรู้ว่าเพื่อนร่วมทีม[สัจธรรม]ผู้นี้แท้จริงแล้วต้องการอะไร
และในวินาทีนั้นเอง สิ่งที่ทำให้ทุกคนตาค้างก็เกิดขึ้น หวังดูเหมือนแทบไม่ได้คิดจะกลืนสมบัติจากเหมืองชิ้นนี้เพียงลำพัง เขาหยิบผลึกสีนรก 11 เม็ดที่มีขนาดต่างกันออกจากมิติส่วนตัว เรียงวางลงบนพื้นเบื้องหน้า แล้วในสายตาตะลึงงันของทุกคนก็ยังพูดจาจริงจังหน้าตายต่อว่า