อาราดต่างหากที่อึ้งงงไปคนเดียว เขาลืมตาเงยหน้ามองไปยังเฉิงสือด้วยความสงสัยในคำถามนี้
"ผมไม่รู้ว่าพระนามของพระองค์เริ่มแพร่กระจายตั้งแต่เมื่อใด แต่ผมรู้ว่าในเมืองเล็ก ๆ แถบนี้ มีนักวิชาการคุณโพธิ์ท่าคนหนึ่งที่คอยเผยแพร่พระนามของพระองค์อยู่เสมอ
ซีลัวหลินส่งคนไปสืบเรื่องของเขา กระทั่งให้ผมเข้าไปติดต่อกับนักวิชาการคนนั้น แน่นอน ตอนนั้นผมยังไม่ได้เข้าร่วมกับมือทูต
แต่เขาช่างฉลาดแกมโกง ไม่เคยเปิดเผยร่องรอยการเคลื่อนไหวของตัวเองเลย
ตอนนั้นผมยังไม่รู้ว่ากลุ่มคนพวกนี้มีประโยชน์อะไร นางบอกผมว่านักวิชาการใต้ภิภพที่ไม่บูชา[สัจธรรม]ย่อมมีแนวโน้มเป็นศัตรูของ[สัจธรรม] ทุกคนที่สามารถโค่นเทพชั่วลงได้ย่อมคือกำลังเสริมของภราดรภาพแห่งความปรารถนารุนแรง ดังนั้นนางจึงสนใจในตัวสาวกของ[ความโง่เขลา]เสมอมา
แต่ภายหลังผมสืบได้ว่า สาวกเหล่า[ความโง่เขลา]ส่วนใหญ่น่าจะเป็นคนของหอคอยธาตุเหตุผลมาแต่แรก ผมมองไม่ทะลุเจตนาของพวกเขา จึงรู้สึกมาตลอดว่าคนกลุ่มนี้ไม่น่าไว้ใจ"
เฉิงสือก็อึ้งตาม เขารู้สึกว่าคนที่โอ้อวดพูดจาอย่างนั้นฟังดูคุ้น ๆ เหมือนอัลเลนดอร์ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหลัก ที่สำคัญที่สุดคือซีลัวหลินไม่น่าจะรู้จัก[ความโง่เขลา]เลย เธอแม้แต่ยังคิดว่า[ความโง่เขลา]เป็นเทพไร้สังกัด ถ้าไม่รู้จักแล้วนางจะไปส่งอาราดไปติดต่อกับสาวกเหล่า[ความโง่เขลา]ได้อย่างไร?
เขาขมวดคิ้ว ลากอาราดขึ้นแล้วดึงตัวเขาเดินไปยังห้องของซีลัวหลิน ท่ามกลางสายตาที่เต็มเปี่ยมด้วยความเกลียดชังของซีลัวหลิน เฉิงสือถามขึ้นอีกครั้ง
"เธอไม่รู้จัก[ความโง่เขลา]จริง ๆ สินะ?"
"ข้าสาบานได้ ข้าไม่เคยได้ยินพระนามของพระองค์มาก่อน กระทั่งก่อนนักวิชาการทั้งสองจะเดินเข้ามาหา ข้าแม้แต่ยังไม่รู้เลยว่าคำว่า'โง่'กับ'เขลา'สองคำนี้มันสามารถใช้เป็นพระนามของเทพองค์หนึ่งได้ด้วย แม้เทพไร้สังกัดก็ไม่มีใครใช้ชื่อแบบนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมพระองค์ถึงชื่อ[ความโง่เขลา]!"