ได้ยินน้ำเสียงสับสนแปลกใจของอีกฝ่าย เฉิงสือชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกว่าราชามังกรคงได้ยินข่าวลือบางอย่างเกี่ยวกับ[ระเบียบ]มาอีกทาง จึงไม่รีบพูด แต่กลับถามแทน
“เกิดอะไรขึ้น?”
คราวนี้หลี่จิ่งหมิงไม่แคร์เรื่องการแลกเปลี่ยนความทรงจำเลย เล่าตรงไปตรงมาโดยไม่ปิดบัง “มั่วหลี ใช่ มั่วหลีนั่นแหละ เขตาเข้าใกล้[สงคราม]ไม่ใช่เพื่อหลอมรวม แต่เพื่อ...”
เฉิงสือเดาอะไรบางอย่างได้ทันที ตกใจจนเสียงหลุด “สละคำสาบาน? เขาสละคำสาบาน?”
น้ำเสียงหลี่จิ่งหมิงติดค้างไปชั่วครู่ แล้วแววตาเป็นประกายวาบ เสียงก็ลุกวาลขึ้นมาทันที “นายเดาได้ด้วยเหรอ! ดังนั้น[ระเบียบ]เป็นอะไรใหญ่หรอกจริง ๆ!”
จริงอยู่[ระเบียบ]เป็นอะไรใหญ่ แต่ที่ใหญ่กว่าคือ เรื่องนี้ฉันจะเล่าให้นายฟังได้จริงเหรอ?
ไม่ว่าจะคิดถึงสถานการณ์ของ[โกลาหล]หรือไม่ แผนการของ[ลวงตา]ก็ต้องเป็นห่วงเสียก่อน ถ้าปล่อยให้สาวกที่ศรัทธา[ความทรงจำ]รู้ถึงแผนการของ[ลวงตา] แม้ราชามังกรจะเป็นสาวกของ[ลวงตา]เหมือนกัน ก็ย่อมมีความเสี่ยงใช่ไหม?
ดังนั้นที่ดีที่สุดคืออย่าให้ราชามังกรรู้ แต่ในฐานะเพื่อนร่วมอาชีพตัวตลก การให้สมาชิกสำรองของพวกเขารู้ข้อมูลมากขึ้นก็ย่อมช่วยให้ตัวตลกวิเคราะห์ข้อมูลและควบคุมสถานการณ์ได้ดีขึ้น จึงไม่อาจเงียบสนิทได้เช่นกัน
ยิ่งกว่านั้น ราชามังกรยังนำข่าวของหูลับฟังความมาให้อีกด้วย ภายหลังตอนตามหาหูนั้นอาจต้องขอความช่วยเหลือจากเขาอีก ดังนั้นจะพูดอย่างไร พูดมากน้อยแค่ไหน จึงต้องคิดให้รอบคอดี
เฉิงสือไตร่ตรองชั่วครู่ ก็ตัดสินใจจะเปิดปากทางให้ฟังบ้าง ส่วนจะเปิดกว้างแค่ไหน ก็ต้องดูว่าองค์ผู้อุปถัมภ์ของเขายอมให้เขาพูดมากเพียงใด
เฉิงสือจัดหลักคิดให้เรียบร้อยแล้วเล่าเรื่องที่[ระเบียบ]ทำไมจึงคาบพลังของ[โกลาหล]ออกมาให้ฟัง เพียงแต่เขาเปลี่ยนรายละเอียดสำคัญบางจุด เปลี่ยนจาก[โกลาหล]แฝงตัวเป็น[ระเบียบ] ให้กลายเป็นว่า[โกลาหล]พยายามชิงอำนาจของ[ระเบียบ]แต่พลาดกลับไป[ระเบียบ]เองก็ดูดอำนาจของ[โกลาหล]มากเกินไปจนตกอยู่ในความวุ่นวาย จึงเกิดฉากที่พลัง[โกลาหล]ล้นออกมาเมื่อครั้งก่อนขึ้น