ในที่สุด เฉิงสือก็ไม่ได้บังคับให้คนตาบอดยอมแพ้ เขาเลือกจะไว้ใจเธออีกหนึ่งครั้ง
แน่นอนว่านี่คือความไว้ใจที่มาจากใจจริงล้วน ๆ ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายก็ให้เขายอมแพ้เช่นกันแล้วจึงปฏิเสธหรอก
มองคนตาบอดที่ยิ้มแบบไม่ชัดว่ายิ้มหรือไม่ตรงหน้า เฉิงสือลูบปลายจมูก แล้วจับตัวตรงซะที
"ตอนนี้พวกเราต้องไขให้ชัดแค่สองข้อ หนึ่ง 'ความเหลื่อมล้ำ' ของ[เวลา]ที่เกิดขึ้นกับพวกเราเกิดขึ้นได้อย่างไร และสอง เราสองคนโดนกลืนเมื่อไหร่
ถ้าไขสองข้อนี้ได้ เราก็จะได้กลับอย่างปลอดภัยภายใต้การปกป้องของ[โชคชะตา]อย่างแน่นอน"
คนตาบอดพยักหน้ารับ แสดงความเห็นตรงกัน พร้อมกันนั้นก็หันหลัง'มอง'ออกไปนอกประตูคลังสินค้าหนึ่งครั้ง เมื่อรับรู้ว่าฉินซินออกไปแล้ว จึงขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า
"ฉินซินอาจจะสนใจผู้ตรวจการคนนั้นเป็นพิเศษ เขารับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของพวกเรา ธรรมชาติที่เขาก็จะไปสืบความเปลี่ยนแปลงของเพื่อนร่วมทีมคนอื่นด้วย
เขาไม่ได้เป็นอุปสรรคของพวกเรา แต่ก็อาจไม่กลายเป็นกำลังช่วยของพวกเราเหมือนกัน
เขาเป็นผู้ส่งผ่านไฟที่ไม่มีที่ติจริง ๆ แต่ที่เธอพูดถูกแล้ว ไฟที่เขาส่งผ่าน ไม่เกี่ยวกับพวกเรา"
ไม่ใช่พวกเรา นายต่างหาก การส่งผ่านไฟไม่เกี่ยวกับผมอยู่แล้ว
เฉิงสือบ่นในใจแล้วไม่เสียเวลากับเรื่องนี้ เขาลูบคาง มองไปยังคนสามที่ทำการทดลองอยู่ไม่ไกล
"ด็อกเตอร์น่าจะเป็นความผิดปกติตัวแรกที่ผมพบ จิตใจที่เขาปิดบังอัตลักษณ์ของตัวเองเปลี่ยนไปหลังการสำรวจครั้งแรก จากนั้นจึงเป็นความผิดปกติของหลี่อู๋ฟาง ทัศนคติของเขาที่มีต่อ[โชคชะตา]ก็เปลี่ยนไปจากตอนแรก..."
เฉิงสือเรียบเรียงความคิดที่เพิ่งมีในใจให้คนตาบอดฟังซ้ำอีกครั้ง แล้วนิ่งรอให้อีกฝ่ายเสริม คนตาบอดไตร่ตรองชั่วครู่แล้วพูดต่อว่า