เฉิงสือเดินเร็วมาก ไม่ช้าทั้งสองคนก็ลัดเลาะผ่านแถวกระต๊อบที่สูงต่ำไม่เป็นระเบียบซึ่งหน้าประตูเต็มไปด้วยผู้หญิง เข้ามายังกระท่อมดินขนาดยักษ์หลังหนึ่ง เฉิงสือกวาดตามองสิ่งที่เรียกว่า 'คุก' — ประตูเปิดแหว่ง หลังคาแตกร้าว ผนังข้างหนึ่งแทบถล่มครึ่งหลัง — จนหน้าตาบูดบึ้ง
ถ้าของแบบนี้นับเป็นคุกได้ แปลว่านักโทษข้างในต้องมีคุณภาพสูงมากแน่นอน ไม่งั้นทำไมถึงไม่หนี?
คนตาบอดมองแล้วยิ้ม กล่าวว่า
"ประตูร่วงพินาศเป็นจุดที่หลายฝ่ายยุ่งเกี่ยวกันหนัก ส่วนใหญ่แย่งชิงทรัพยากรจากการสัญจรระหว่างใต้พิภพกับผิวพื้น ดังนั้นเว้นแต่จำเป็น พวกเขาไม่ค่อยสิ้นเปลืองทรัพยากรเลี้ยงคนว่างงาน
นักโทษที่นี่ส่วนใหญ่ถูกส่งไปแรงงานหนักในเหมือง มีเพียงพวกที่รบกวนประสิทธิภาพการขุดแต่ยังมีมูลค่าใช้งานเท่านั้นที่ถูกขังระยะหนึ่งในคุกแบบนี้
ส่วนผู้ถูกขังเองก็เพื่อเอาตัวรอด ส่วนใหญ่จึงไม่ปล่อยออกไปง่าย ๆ พวกเขาต้องหาเลี้ยงชีพที่นี่ ทนให้ถึงวันครบโทษก็กลับไปทำงานเดิมของตัวเองได้
ดังนั้นวันนี้เราโชคดี ใน...คุกหลังนี้ ชัดเจนว่าขังคนโชคดีอยู่สักกี่คน"
เฉิงสือรู้อยู่แล้วว่าข้างในมีพี่น้องกี่คน แต่พอได้ยินประโยคนี้สีหน้าก็ยังแปลก ๆ ขึ้นมา
เขารู้สึกว่าคนตาบอดกำลังแซวเขาอยู่ แต่ปัญหาคือถ้อยคำนั้นไม่มีที่ผิดจริง ๆ เพียงแต่น้ำเสียงมันเพี้ยนไปนิดหน่อยเท่านั้น เขาจึงหยุดเท้า ไม่รีบเข้าไป แล้วหันกลับไปมองคนตาบอดด้วยสีหน้าสงสัย
"คุณรู้จักที่นี่ลึกขนาดนี้ ใครสักคนจากสำนักประวัติศาสตร์เล่าให้ฟังหมดเลยเหรอ?"
คนตาบอดอึ้งไปเสี้ยวหนึ่ง แล้วพยักหน้าพร้อมยิ้ม "ใช่ ซินซินบริหารสำนักประวัติศาสตร์ได้ดีมาก"