ไฉนจะฉลาดแค่นี้ ชายผู้ชื่อเหวยมู่คนนี้ต่างจากที่เฉิงสือจินตนาการไว้คนละคนละภพ
สาวก[ความโง่เขลา]คนอื่นต่างอยากฝังรูจมูกขึ้นไปไว้ที่หน้าผากเพื่อก้มมองคน แต่ชายคนนี้......แม้ไม่มีถ้อยคำเย้ยหยันสักคำ ทว่าทุกประโยคกลับฟังดูเหมือนกำลังเย้ยหยันอยู่ทุกวันราตรี
นั่นคือความรู้สึกระอาจในตัวเองที่แทงลึกถึงแกนกลางใจ ยามที่อีกฝ่ายเล่าความจริงทุกประการออกมาราวกับสายน้ำ ผู้ฟังจะรู้สึกได้เพียงว่าสมองของตนเองนี่โตมาฟรี ๆ รึไง
ตอนนี้เฉิงสือก็รู้สึกอย่างนั้น หาเข้าว่าการเตรียมพร้อมของตนนั้นเพียงพอเชียว แต่ตอนนี้เมื่อมองกลับไป ยิ่งเตรียมพร้อมมากแค่ไหนก็ยังนับเป็นเพียง "การรับมือ" ขณะที่ผู้ถูกเลือกของ[ความโง่เขลา]องค์นี้ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง สิ่งที่เขาเลือกไม่ใช่ "การรับมือ" หากคือ "การแยกแยะถอดรื้อ" เขามองออกถึงแผนการของ 0221 และทำลายมันย้อนกลับ นำพาทุกคนมายังที่นี่อย่างปลอดภัยด้วยวิธีที่ตรงไปตรงมาและมีประสิทธิภาพที่สุด
งั้น นี่แหละหรือคือการปะทะระหว่างผู้ฉลาดกับนักวิชาการ?
ยึดสิ่งที่รู้เป็นดาบ ยึดสิ่งที่เรียนมาเป็นโล่ ลงสนามรบที่เป็นของปัญญาและความรู้แต่เพียงผู้เดียว?
"......"
จริงด้วย คนเรียนแย้มควรจะอยู่ให้ห่างพวกนี้เสียจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นในใจก็จะมี "ความรู้สึกด้อยค่า" ปริศนาค้างคาอยู่เสมอ
เฉิงสือขมวดปากเล็กน้อย จ้องมองหุ่นไม้อยู่ชั่วครู่ แล้วดวงตาหมุนวับกล่าวว่า "ต่อจากนี้นายกำลังจะไปที่ไหน?"
หุ่นไม้เงียบงันอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า
"ที่ 'กำเนิด' นั่นเอง ก็พิกัดมิติประตูย้ายพิกัดนั้นก่อนที่ฉันจะลอบแทรกแซงมัน
หากวัตถุทดลองเกิดอุบัติเหตุ ในสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการก่อกำเนิดความหวาดกลัวเช่นนี้ พวกเขาจะมีเพียงความปรารถนาที่จะหนีออกไปภายนอก ดังนั้นถ้าฉันเป็น 0221 ฉันก็จะวางศูนย์ควบคุมการทดลองไว้ ณ สถานที่ที่วัตถุทดลองอยากอยู่นานน้อยที่สุด
และสถานที่นั้น ฉันเดาว่าคือจุดเข้าของประตูย้ายพิกัด