บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง โมลาบิคมองไปที่อัลเลนดอร์ด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ สายตาที่เหยียดหยามแทบจะอยากตบศัตรูลงพื้นโคลน ท่าทีนั้นชัดเจนราวกับถามว่า นายเก็บความลับไว้ได้จริงหรือเปล่า?
แต่อัลเลนดอร์ไม่ถือสา เขาไม่กลัวการเปิดโปงอดีตของตัวเองแต่อย่างใด
"ความจงรักภักดีไม่จำเป็นต้องปกปิดอดีต รากเหง้าของพวกเรามาจากหอคอยธาตุเหตุผลก็จริง แต่เมื่อไปถึงปลายทางของความรู้ ที่นั่นไม่มีที่ให้หอคอยธาตุเหตุผลยืนอยู่
อย่างไรก็ตาม พวกคุณพูดผิดอยู่จุดหนึ่ง นั่นคือคนที่มาจากหอคอยธาตุเหตุผลไม่ใช่พวกเรา แต่เป็นรุ่นบรรพบุรุษของพวกเรา พวกท่านมองเห็นแล้วว่าหอคอยธาตุเหตุผลไม่มีอนาคต จึงละทิ้งการตามหา[สัจธรรม] กระโดดจาก[ภูเขาไฟนรก]ลงสู่ใต้พิภพ ชูคบไฟแห่งความรู้ขึ้นสูง ตั้งใจจะแผ่แสงสว่างของปัญญาไปทั่วโลกใต้ดินที่มืดมิดนี้"
เมื่อฟังถ้อยคำนี้ คนตาบอดขมวดคิ้ว รู้สึกได้ว่ากลิ่นอายของ[ความโง่เขลา]นั้นถูกต้องแล้ว แต่แก่นแท้ของศรัทธากลับมีบางอย่างไม่ค่อยถูกต้องนัก
ฉบับของพวกนี้ดูเก่าแก่เกินไปแล้ว
สาวกแรกแย้ม?
ความคิดบางอย่างวูบผ่านในสมอง แล้วนางก็นึกย้อนไปพร้อมกับถามอย่างสงสัย:
"ฉันจำได้ว่าหอคอยธาตุเหตุผลมีบทลงโทษแบบเนรเทศอยู่ชนิดหนึ่งเรียกว่า 'จมห้วง' ว่ากันว่าสภาปราชญ์จะตรวจสอบทีมทดลองทุกทีมภายในหอคอยธาตุเหตุผลเป็นระยะ เมื่อพบว่าใครแอบยืมทรัพยากรการทดลองต้องห้ามไปใช้อย่างพร่ำเพรื่อโดยไม่ผลิตผลงานที่เหมาะสมออกมา ทีมทั้งทีมจะถูกยุบ และหัวหน้าทีมกับผู้ยืมทรัพยากรจะถูกคุมขังไว้ที่คุกเจียซือไม่ล่า รอจน[ภูเขาไฟนรก]ปะทุ แล้วจมคนเหล่านั้นลงไปข้างใน......