เฉิงสือเลิกล้ำเมื่อได้เปรียบพอแล้ว
เขารู้สึกว่าถ้ายังอ้าปากขออะไรอีก หลี่จิ่งหมิงอาจจะเลิกสนใจการเดินทางสำรวจครั้งนี้จริง ๆ แล้วเดือดใส่เขาซะเลย
แม้เขาจะไม่ค่อยกลัวที่อีกฝ่ายจะเดือดก็เถอะ แต่ความลับที่ซ่อนอยู่ในศาลพิพากษาใหญ่นั้น เขาก็อยากรู้อยู่เหมือนกัน
ดังนั้นเมื่อได้ประโยชน์ครบถ้วนแล้ว เฉิงสือจึงยอมถอยหนึ่งก้าวเล็ก ๆ ด้วยความรู้สึกที่ตัวเองว่าใจกว้างพอสมควร
"แต่ว่า ถ้าอยากร่วมมือกับฉัน ยังมีเงื่อนไขอีกข้อ"
"......" หลี่จิ่งหมิงสูดลมหายใจลึก ยกมือขึ้นมาอีกครั้ง จากท่าทางดูเหมือนว่าจะทนไม่ไหวแล้ว
แต่เฉิงสือไม่เอาด้วย เขายิ้มแล้วยกมือสูงกว่าเดิม เกือบแตะเข่าของเชี่ยนั่วซือลี่ พลางพูดอย่างสนุกสนาน
"เดี๋ยวก่อน คราวนี้ไม่ให้นายเสียเลือดเนื้ออีกแล้ว แต่นายก็เป็นสาวกของ[ลวงตา] ตอนนี้ฉันเพิ่งเจอเรื่องถูกหลอกจนเป็นอาการหวาดผวา จะไปเชื่อนายได้ยังไง ดังนั้น ไม่เช่นนั้นเราทำสัญญากันดีกว่า"
พูดจบ เฉิงสือก็หยิบกระดาษเอ4 ที่มีชื่อเพื่อนร่วมทีมอีกสี่คนเซ็นไว้ออกมาอีกครั้ง
พอเห็น "สัญญา" นั้น ใบหน้าของหลี่จิ่งหมิงก็มืดลงไปอีก
"บางทีฉันรู้สึกว่านายเหมือน[ลวงตา]มากกว่าเหมือน[โชคชะตา]นะ เฉิงสือ นายไม่ได้คิดจะใช้กระดาษเปล่า ๆ ที่ไม่มีพลังศักดิ์สิทธิ์แม้แต่ริ้วนี้หลอกฉันอีกรอบใช่ไหม"
ได้ยินดังนั้น มุมปากของเฉิงสือแหยกกว้างทันที
"โอ๊ะ นายว่ามันปลอมงั้นเหรอ
น่าสนุกแล้ว งั้นฉันจะทำให้ดูซิว่ามันปลอมหรือไม่!"
พูดพลาง "ฉลาดดังเสียงหนึ่ง" เขาฉีกสัญญาที่มีสี่ชื่อลงเซ็นนั้นออกเป็นสองซีกอย่างจริงจัง