เฉิงสือตั้งใจจะปลุกเชี่ยนั่วซือลี่ให้ตื่นขึ้นก่อน เพราะเวลาของการทดสอบเหลืออยู่ไม่มาก ไม่อาจเสียเวลาไปกับการคุยกันข้ามความถี่แบบนี้ได้ตลอดไป
แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ เมื่อเขาดีดนิ้วเป็นสัญญาณเพื่อเรียกใช้ "แตรแห่งระเบียบ" เชี่ยนั่วซือลี่ไม่เพียงฟื้นคืนสติ แม้แต่โซ่[ระเบียบ]ที่พันธนาการร่างของเขาก็ถูกเสียง "แตร" นั้นกลืนหายไปด้วย
ตุลาการระดับหนึ่งผู้เพิ่งได้รับอิสระกลับคืนมานั้นตั้งตัวไม่ทัน เงยหน้ามองสองมือตัวเองอย่างไม่กล้าเชื่อสายตา จ้องมองร่างที่หลุดพ้นจากพันธนาการแล้ว สมองหวิววูบไปชั่วขณะ
ความทรงจำในยุคแห่งโกลาหลซัดเข้ามาเหมือนคลื่นฉกฉวยกลืนเขาลงไปในทันที จิตสำนึกที่เพิ่งตื่นกลับกลายเป็นพร่าเลือนอีกครั้งใต้แรงกระแทกของความทรงจำอันรกร้างเหล่านั้น แต่ไม่ช้าเขาก็ได้สติกลับมา ระลึกได้ถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้นในศาลพิพากษาสูงสุด และตระหนักว่าองค์เทพสูงสุดผู้คุ้มครองอาณาจักรนี้มาโดยตลอด ที่แท้ก็พังทลายลงจริง ๆ ดังที่อาจารย์ของเขาเคยกล่าวไว้
"อาจารย์......ผม......" ดวงตาของเชี่ยนั่วซือลี่แดงก่ำขึ้นมาทันที ไม่อาจรู้ได้ว่าเขากำลังไว้อาลัยให้ศรัทธาที่สูญสลายไป หรือกลัวต่อเส้นทางข้างหน้าที่มืดมน เขาคลานเข้าไปที่ตักอาจารย์ กอดร่างอ่อนแรงของลาควีสไว้แล้วร่ำไห้เสียงสะอื้น "อาจารย์ พวกเราสูญเสีย[ระเบียบ]ไปแล้ว พวกเราสูญเสียความยุติธรรมไปแล้ว......"
เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนที่อยู่ ณ ที่แห่งนั้นต่างตะลึงงัน
แมวใหญ่ตกใจที่เฉิงสือแค่ดีดนิ้วเดียวก็ปลดล็อก[ระเบียบ]ที่แม้แต่ตัวเองยังทุบไม่เปลี่ยน นางจ้องมือขวาของเฉิงสือไม่กะพริบตา แววตาวาบวับด้วยเปลวอัคคี นางกำลังคิดว่าเพื่อนร่วมชะตากรรมคนนี้แข็งแกร่งขึ้นอีกแล้วสินะ ถ้าเป็นเช่นนั้น อีกไม่นานสองคนจะได้จัดการฝึกฝนกันสมใจสักครั้งหรือเปล่านะ?
สายตาราชามังกรหดแคบลง เขาเพิ่งจากเฉิงสือไปเมื่อไม่นาน บทสนทนาในสุญตายังก้องอยู่ในหู แต่ตอนนี้กลับเห็นเฉิงสือเดินทางกลับจากสุญตามาพร้อมพลัง[ระเบียบ]ที่ไม่เคยแสดงให้เห็นมาก่อน......