(วันนี้แม้จะไม่ถึงสามตอน แต่ได้ขนาดจั๋งใหญ่พิเศษ!)
เฉิงสือมองไม่ออกว่าหลี่จิ่งหมิงเตรียมพรสวรรค์แบบไหนไว้ แต่เขารู้สึกได้ว่าหมัดนี้ทรงพลังร้ายกาจมาก
ดังนั้นเขาจึงใช้กลอุบายล้อมประชิดบังคับให้อีกฝ่ายต้องหยุดมือ
เขารู้ว่าตราบใดที่สถานการณ์ยังพลิกได้ อีกฝ่ายย่อมไม่ลงรอยฉานกับเขา ผู้ศรัทธาอย่างแรงกล้าของ[ความทรงจำ]ไม่มีทางทอดทิ้งความทรงจำเรื่อง[กฎเหล็กแห่งระเบียบ]ได้ ดังนั้นขอเพียงยึดเชี่ยนั่วซือลี่ ผู้เป็นเซียนเดียวในคุกขั้นต่ำสุดนี้ที่เคยเผชิญหน้า[กฎเหล็กแห่งระเบียบ]โดยตรง เขาก็จับเส้นเอ็นชีวิตของราชันมังกรไว้ได้ บีบให้อีกฝ่ายหยุดมือ
ดังที่คิดไม่ผิด หลี่จิ่งหมิงหยุดมือ เมื่อเห็นเฉิงสือจับ "ตัวประกัน" เอาไว้ หางตาของเขากระตุกแรง สีหน้าเย็นชากล่าวว่า "ฆ่าเขาได้ แต่นายก็จะเสียโอกาสได้รู้จักพระองค์ไปด้วย"
"ผมไม่สนใจจะรู้"
"นายสน"
"นายเป็นเครื่องเล่นซ้ำหรือไง ราชันมังกรรุ่นเครื่องเล่นซ้ำน่ะ?"
"......" หลี่จิ่งหมิงที่กำลังเจรจาต่อรองกับเฉิงสืออย่างมีกระบวรท่า พอได้ยินสองคำว่า "ราชามังกร" หางตาก็กระตุกรุนแรงขึ้นไปอีก "นายต้องการอะไร?"
"ผมต้องการอะไรเหรอ?" เฉิงสือหัวเราะ หัวเราะจนกอดท้อง "ไม่ควรเป็นผมถามราชันมังกรหรือว่านายต้องการอะไรกันแน่?"
"ง่ายมาก นายกับผมร่วมมือกัน จุดเทียนส่องฝันขึ้นมาอีกครั้ง เข้าไปในความทรงจำของเชี่ยนั่วซือลี่เพื่อค้นหาความลับที่สาบสูญไปในลำธารกาลเวลา"
"ร่วมมือ? นี่คือวิธีร่วมมือของนายเหรอ? สวมบทบาทเป็นนักสืบ หลอกผมลงมาข้างล่างนี่น่ะ?"
"ผมหลอกนายไม่ได้หรอก นายก็อยากลงมาอยู่แล้ว" เห็นสถานการณ์ดูเหมือนจะนิ่งแล้ว สีหน้าของหลี่จิ่งหมิงอ่อนโยนลงบ้าง
เฉิงสือหัวเราะเย้ยหยัน
"นายเป็นผู้ถูกเลือกของ[ลวงตา] จะหลอกผมไม่ได้ได้ยังไง ถ้าผมไม่ได้คิดมากกว่าคนอื่นหนึ่งขั้น ตอนนี้อาจถูกนายเล่นงานจนตายไปแล้วก็เป็นได้
ไหนบอกหน่อย นายอยากให้ผมลุยเข้าไปในความทรงจำของเชี่ยนั่วซือลี่เป็นหน่วยนำหน้าให้นายสินะ?"
"......" หลี่จิ่งหมิงไม่ปฏิเสธสักคำ
"เฮ้ย หมาตัวโง่ นายคิดจริงด้วยเหรอ!" เฉิงสือโกรธจนหัวเราะออกมา ชี้นิ้วว่าว่าไปที่หลี่จิ่งหมิง "พวกสาวก[ลวงตา]อย่างพวกนาย ใจคิดมันขี้โกงกันทั้งนั้น"