แมวใหญ่เคลื่อนที่รวดเร็วยิ่ง แม้จะลอดผ่านภูเขา ก็ยังไปถึงก่อนราชามังกรที่เดินทางบนผิวดิน
ทั้งสองวางตัวเชี่ยนั่วซือลี่และพวกอีกสองคนไว้ริมแม่น้ำ แล้วรออย่างเงียบงัน พวกเขาเห็นหลี่จิ่งหมิงบนภูเขาแล้ว อีกไม่เกินครึ่งนาที อีกฝ่ายก็จะมาถึงตัว
บังเอิญช่วงนั้นเอง จากการกระตุ้นของกิจกรรมรุนแรงต่าง ๆ เชี่ยนั่วซือลี่ซึ่งถูกโซ่[ระเบียบ]ลงโทษอยู่เดิม และลาคุยซีส์อาจารย์ของเขาก็ค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ เมื่อเห็นว่าตนไม่ได้อยู่ในคุกใต้ดินอีกต่อไป และเบื้องไกลคือเขาศักดิ์สิทธิ์บทนำอันคุ้นเคย ดวงตาทั้งคู่ก็สั่นไหวด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
แต่หลังความตกใจนั้น ปฏิกิริยาของทั้งคู่กลับต่างกันสุดขั้ว
ดวงตาเชี่ยนั่วซือลี่เปี่ยมด้วยความบ้าคลั่ง เขาจ้องตรึงทิศของคาร์เตอติงไม่วางตา โกรธเกรี้ยวแต่ไร้เรี่ยวแรง:
"การหนีหายคือทางเลือกของไอ้ขี้ข้า ฉันไม่ใช่ไอ้ขี้ข้า ปล่อยฉันกลับไป!
ฉันคือเชี่ยนั่วซือลี่ ตุลาการระดับหนึ่ง ศิษย์ของท่านลาคุยซีส์ อัครผู้พิพากษายุติธรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล ฉันทำให้ศาลพิพากษาใหญ่สูญเสียความยุติธรรมไม่ได้!
พวกหนอนไม้ที่แทะกินฐานรากของ[ระเบียบ]ต้องถูกกำจัด การแย่งชิงระหว่างก๊กเหล่าและการต่อสู้ทางการเมืองจะมีอยู่ก็ได้ แต่ต้องอยู่ภายใต้กฎของ[ระเบียบ]!
พวกมันทำลาย[ระเบียบ]!
พวกมันทรยศ[ระเบียบ]!
เขาทรยศฉัน!
ทำไมเขาถึงทรยศฉัน!"
เชี่ยนั่วซือลี่ยังไม่ตระหนักถึงปัญหาที่แท้จริง เขายังถูกพลังอันมิอาจรู้ถึงครอบงำ ยังเชื่อมั่นว่าทั้งหมดนี้เกิดจากภายในศาลพิพากษาใหญ่เองที่เน่าเปื่อย
ลาคุยซีส์เหมือนไม่ได้ยินคำพูดของศิษย์ตัวเอง เขาเงยหน้ามองขอบฟ้าด้วยดวงตาเฒ่าขุ่นมัว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวังเยือกเย็น และความโศกเศร้าของความศรัทธาที่พังทลาย