(วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการโหวตบันไดจุดสุดยอดประจำปี เพื่อน ๆ ที่ยังไม่ได้โหวตรีบโหวตให้หน่อยนะ ขอบคุณทุกคนมาก ๆ ๆ ถ้าติดสิบอันดับแรกปลายเดือนจะอัปพิเศษเพิ่มอีก 12 ตอน!
เดือนนี้ไม่ได้ประมาทเลยแม้แต่น้อย อัปลง 175,000 ตัวอักษรใน 30 วัน น่าจะเป็นเดือนที่ขยันที่สุดตั้งแต่เขียนนิยายมา ทำตามสัญญา ปิดฉากเดือนพฤศจิกายนอย่างสมบูรณ์แบบ! ค้อมตัวให้ทุกคน!)
ทั้งสามคนลืมตรึกขึ้นพร้อมกัน แล้วพบว่าตนกำลังอยู่ในห้องนอนที่แฝงกลิ่นอายของศาลพิพากษาใหญ่อย่างชัดเจน ร่องรอยของ[ระเบียบ]ปรากฏอยู่ทั่วทุกหัวมุม ตราสัญลักษณ์ของศาลพิพากษาใหญ่ก็เต็มไปหมดทั้งห้อง
สภาพของพวกเขาในตอนนี้เป็นผลจากฤทธิ์ของแท่งเทียนล่องฝัน เช่นเดียวกับตอนที่นักร่อนเร่ล่องฝันแอบส่องดูความฝันของผู้อื่น คือสภาพวิญญาณล่องลอย จะไม่ถูกผู้คนในความฝันมองเห็น แต่ก็ไม่อาจออกห่างจากสายตาของเจ้าของความทรงจำได้มากนัก
เนื่องจากนี่คือความฝันของเชี่ยนั่วซือลี่ พวกเขาจึงล่องลอยอยู่ข้างตัวเชี่ยนั่วซือลี่
และตุลาการระดับหนึ่งผู้นี้กำลังยืนอยู่กลางห้อง ใบหน้าเคร่งเครียดจับไหล่ชายอีกคนไว้ กดเสียงต่ำด้วยความตื่นเต้นรุนแรงว่า
"ผมไว้ใจได้แค่คุณคนเดียวแล้ว ครูจะเป็นผู้ลบหลู่ไม่ได้เด็ดขาด ท่านต้องไปค้นพบอะไรบางอย่างแน่!
แต่ท่านเอซาเรสไม่ฟังคำโต้แย้ง ไม่อนุญาตให้ยื่นอุทธรณ์ ยืนกรานว่าครูลบหลู่[ระเบียบ] ผม...ผมยังยอมรับไม่ได้!"
ชายตรงหน้าขมวดคิ้ว "งั้นเธอคิดจะทำยังไง?"
"ผมคิดว่า..." ใบหน้าของเชี่ยนั่วซือลี่ปรากฏความลังเล แต่ไม่นานนักดวงตาก็แน่วแน่ขึ้น "ผมคิดจะลัดศาลพิพากษาสูงสุด ขอคำตอบจากพระองค์โดยตรง!"
"เธอบ้าแล้ว!" ชายตรงหน้ารีบยื่นมากดเชี่ยนั่วซือลี่ไว้ เอ่ยจะด่าแต่แล้วก็กดเสียงต่ำลงตำหนิแทน "ท่านลาควีสถูกขังได้ยังไงเธอลืมไปแล้วหรือ?