(ขอบคุณทุกคนที่โหวตให้การสนับสนุน อัปเดตพิเศษอันดับที่ 11 ก่อนสิ้นเดือน!!)
หวาดระแวงว่าถูกทำร้าย? หวาดระแวงอะไรกัน?
เจ้าเชี่ยนั่วซือลี่ที่อยู่ใต้ภิภพของเมืองหย่งจั้นไม่ได้หวาดระแวงว่าถูกทำร้ายแม้แต่น้อย
แม้จะมีจริง ก็เป็นเพียงภาพฝันอันงดงามว่าปฐพีเทพจะเสด็จลงมา
แน่นอน ความงดงามของ[โกลาหล]สำหรับคนอื่นอาจหมายถึง "ไม่ดี" เสียมากกว่า
เฉิงสืออึ้งไปทั้งตัว เขาย้อนนึกถึงคำพูดที่เชี่ยนั่วซือลี่เคยบอกกับตน แล้วเชื่อมโยงกับท่าทีของม่อชิวซือ ก็บังเกิดสำนึกขึ้นมาว่าความเข้าใจที่มีต่อทั้งสองคนนี้ก่อนหน้า ดูเหมือนจะยังคลาดเคลื่อนจากความจริงแท้
เขาจึงเงยหน้ามองไปยังเชี่ยนั่วซือลี่ด้วยดวงตาเต็มเปี่ยมข้อสงสัย เริ่มมองตัวสาวกแรกแย้มแห่ง[โกลาหล]ผู้จะกลายเป็นเช่นนั้นในอนาคตคนนี้ใหม่ตั้งแต่ต้น
"เขาเคยบอกไหมว่าเห็นอะไรมา?"
"ไม่เลย" ลีเดียลาส่ายหัวอย่างโศกเศร้า "นั่นแหละคือปัญหาที่ใหญ่ที่สุด
เขา......ปฏิเสธข้อสรุปของลาควีส อาจารย์ของตัวเอง เชื่อว่า[กฎเหล็กแห่งระเบียบ]ไม่มีปัญหาอะไรเลย
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาและลาควีส ในสายตาเขาคือการใส่ร้ายและความอิจฉาของเหล่าตุลาการคนอื่นในศาลพิพากษาใหญ่ที่มีต่อสิทธิ์ผู้สืบทอดตำแหน่งตุลาการสูงสุดของเขา
เขาไม่เชื่อว่าพระองค์ทรงมีปัญหา แต่เชื่อว่าสาวกของพระองค์ต่างหากที่มีปัญหา
พวกนั้นพ่ายแพ้ต่อความละโมบในอำนาจ กระทำการอยุติธรรมที่ขัดต่อ[ระเบียบ] แล้วใส่ความหาสมควรแก่ตนจนถูกขังมาที่นี่
ดังนั้นหลังถูกขังมาที่นี่ ความคิดของเชี่ยนั่วซือลี่จึงเปลี่ยนไป เขาไม่ต้องการตรวจสอบ[ระเบียบ]อีกต่อไป หากอยากทูลขอทางต่อองค์ผู้อุปถัมภ์!
เขาอยากปะทะคารมคารยากับเหล่าม้าไฟที่ 'หลอกลวง' ตนและอาจารย์ต่อหน้าพยานคือ[กฎเหล็กแห่งระเบียบ]!
เขาแม้กระทั่งเชื่อว่าแม้แต่ตุลาการสูงสุดและเพชฌฆาตใหญ่ก็ไม่มีปัญหา — แต่เขากลับลืมไปว่าเหตุที่ตนมาอยู่ที่นี่ได้นั้น เพราะอาร์เทย์เลอร์เป็นคนจับเข้ามาขังด้วยมือของตัวเองนั่นเอง!