สถานที่เกิดเหตุอยู่ที่ไหน?
หลินเฉินรีบทบทวนความทรงจำในเกม《จังหวะหัวใจแห่งรัก》ว่า หลิวฮุ่ยรังแกเซี่ยถิงหว่าน์ที่ไหน
“ฉันจำได้ว่าฉากนั้นอยู่ในป่าเล็ก ๆ ใกล้ซูเปอร์มาร์เก็ต”
หลินเฉินตั้งใจจะไปยังจุดเกิดเหตุทันที
เดี๋ยวก่อน แบบนี้ฉันไม่ได้แย่งโอกาสของพระเอกอย่างซ่งเฉิงไปหรือเปล่า?
ไม่ได้สิ ในฐานะสายรักแท้ จะทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้ได้ยังไง
จากนั้นหลินเฉินก็มองไปทางซ่งเฉิง ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว งั้นพี่ชายคนนี้ก็จะเลื่อนเส้นเรื่องเปิดโปงธาตุแท้ของหลิวฮุ่ยให้เร็วขึ้นก็แล้วกัน
“ซ่งเฉิง!”
ซ่งเฉิงได้ยินคนเรียกจึงหันไปมอง แล้วก็เห็นหลินเฉินที่มีผมสีทอง
เขาจำได้ว่าคนคนนี้เป็นคุณชายเศรษฐีจอมเกเรชื่อดังของโรงเรียน แน่นอนว่าเทียบกับตัวเขาเองไม่ได้ ทั้งสองคนไม่เคยข้องเกี่ยวกัน จึงไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายมาหาเขาทำไม
“สวัสดี มีธุระอะไรเหรอ?”
ซ่งเฉิงไม่ได้กลัวหลินเฉินอยู่แล้ว ครอบครัวของทั้งคู่ต่างก็มีฐานะดี ปกติต่างคนต่างอยู่ ไม่ยุ่งเกี่ยวกัน
“ฉันต้องการให้นายช่วย เพื่อนสมัยเด็กของนาย หลิวฮุ่ย กำลังรังแกคนอื่นอยู่”
หลินเฉินพูดตรง ๆ ไม่อ้อมค้อม
“เป็นไปไม่ได้ ฮุ่ยฮุ่ยไม่มีทางเป็นคนแบบนั้น”
ซ่งเฉิงพูดอย่างหนักแน่น สีหน้าดูไม่ดีนักเมื่อเห็นหลินเฉินใส่ร้ายเพื่อนของเขา
“ตามฉันมา เดี๋ยวฉันพานายไปดูให้เห็นกับตา”
หลินเฉินตั้งใจให้ซ่งเฉิงได้เห็นธาตุแท้ของหลิวฮุ่ย และหยุดเรื่องนี้ไม่ให้เกิดขึ้น
ส่วนเขาน่ะหรือ พอจัดการธุระเสร็จก็จากไปโดยไม่ทิ้งชื่อเสียงไว้
ในป่าเล็กข้างซูเปอร์มาร์เก็ตของโรงเรียน
หลิวฮุ่ยพาเพื่อนสนิทที่เป็นลูกน้องมาล้อมเซี่ยถิงหว่าน์ไว้ตรงมุมหนึ่ง
ผมของเซี่ยถิงหว่าน์ยุ่งเหยิง บนใบหน้ามีรอยข่วน เธอมองคนกลุ่มนั้นด้วยแววตาดุดัน
“นังแพศยา แกเป็นคนยั่วผู้ชายของฉันใช่ไหม วันนี้ฉันจะตีแกให้ตาย! จะได้ไม่กล้ามายั่วผู้ชายของฉันอีก!”
หลิวฮุ่ยพูดด้วยสีหน้าสะใจ
ซ่งเฉิงเป็นแสงจันทร์ขาวในใจเธอ และเป็นคนที่เธอหมายมั่นว่าจะใช้ชีวิตแต่งงานมีลูกด้วย ไม่ว่าจะฐานะหรือหน้าตาก็เหมาะสมกับเธอทุกอย่าง เธอย่อมไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องเขา
แน่นอนว่าเธอรู้ว่าเซี่ยถิงหว่าน์ไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรกับซ่งเฉิง แต่ฝ่ายนั้นสวยกว่าเธอ แถมซ่งเฉิงยังเคยพูดกับเธอด้วยว่าเซี่ยถิงหว่าน์เป็นคนดี
นี่จึงเป็นเหตุผลที่หลิวฮุ่ยอิจฉาริษยา รังแกและปล่อยข่าวลือ รวมถึงร่วมมือกับหนุ่มผมทองเจ้าของร่างเดิมเพื่อทำลายชื่อเสียงของเซี่ยถิงหว่าน์
“ซ่งเฉิงไม่มีวันชอบผู้หญิงอย่างเธอหรอก”
เซี่ยถิงหว่าน์รู้แล้วว่าทำไมตัวเองถึงถูกกลั่นแกล้ง แต่เธอไม่คิดจะเสียเวลาอธิบายว่าตัวเองกับซ่งเฉิงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน
สิ่งที่หลิวฮุ่ยทำกับเธอก็คือสิ่งที่หลิวฮุ่ยทำ เซี่ยถิงหว่าน์เองก็ไม่ได้คิดจะปล่อยอีกฝ่ายไปเหมือนกัน
“ปากดีนักนะ นังแพศยา คราวนี้ฉันจะถอดเสื้อผ้าแก แล้วเอาคลิปลงอินเทอร์เน็ต ครั้งที่แล้วไม่สำเร็จ แต่คราวนี้แกหนีไม่รอดแน่ ลงมือ!”
หลิวฮุ่ยตั้งใจจะทำลายเซี่ยถิงหว่าน์ให้ย่อยยับ พวกผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินดังนั้นก็พากันล้อมเข้าไปหาเซี่ยถิงหว่าน์
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เซี่ยถิงหว่าน์ก็นึกถึงหลินเฉิน
แม้จะเดาได้ตั้งนานแล้ว แต่พอได้ยินเข้าจริง ๆ เซี่ยถิงหว่าน์ก็ยิ่งแน่ใจ ไอ้หมอนั่นไม่มีทางหวังดีอยู่แล้ว
ถ้าหลินเฉินอยู่ตรงนี้ เขาคงพูดว่า ความประทับใจที่ฉันอุตส่าห์เก็บมาคงสูญเปล่าแล้ว
“หยุดนะ!”
เสียงเต็มไปด้วยความโกรธดังมาจากด้านหลัง ทุกคนหันกลับไปโดยไม่รู้ตัว
คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือซ่งเฉิง
แน่นอนว่าไม่ใช่หลินเฉิน การแย่งซีนพระเอกแบบนี้ สักวันตายขึ้นมาก็ไม่รู้ว่าตัวเองตายยังไง
“พี่เฉิง? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?”
หลิวฮุ่ยไม่เคยคิดเลยว่าซ่งเฉิงจะโผล่มาที่นี่ จึงตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
“พี่เฉิง เรื่องนี้ไม่ใช่อย่างที่พี่คิด...”
“พอเถอะ หลิวฮุ่ย ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าข่าวลือพวกนั้นเป็นเรื่องโกหก เลยไม่เชื่อเลยสักนิด
แต่ตอนนี้ฉันเห็นกับตาแล้วว่าเธอทำอะไรกับเพื่อนร่วมชั้น เธอทำให้ฉันผิดหวังมากจริง ๆ”
ใบหน้าของซ่งเฉิงเต็มไปด้วยความโกรธและผิดหวัง เดิมทีเขาไม่เชื่อ แต่ตอนนี้เห็นภาพนี้กับตา จะให้เขาไม่เชื่อก็คงไม่ได้
“พี่เฉิง ฟังฉันอธิบายก่อน ฉันชอบพี่นะ!”
หลิวฮุ่ยตื่นตระหนกอย่างหนัก เธอรีบเดินเข้าไปคว้ามือซ่งเฉิงไว้
“พอได้แล้ว”
ซ่งเฉิงสะบัดมือเธอออกอย่างไม่ไว้หน้า
จากนั้นก็เดินไปหาเซี่ยถิงหว่าน์
“ขอโทษนะ เพราะฉันเธอถึงถูกกลั่นแกล้ง”
สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
เซี่ยถิงหว่าน์มองซ่งเฉิงด้วยสายตาเย็นชา ไม่ได้หวั่นไหวแม้แต่น้อย
จะบอกว่าเธอไม่ได้รู้สึกแย่กับซ่งเฉิงเลยก็คงเป็นไปไม่ได้ เพราะเธอต้องทนทุกข์ทรมานไม่น้อยเพราะเขา
และนี่ก็คือจุดเริ่มต้นของเส้นเรื่องเซี่ยถิงหว่าน์ในเกม《จังหวะหัวใจแห่งรัก》 เมื่อซ่งเฉิงรู้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุให้เซี่ยถิงหว่าน์ได้รับบาดเจ็บ เขาจึงคอยปกป้องเธอที่โรงเรียนด้วยความรู้สึกอยากชดเชยให้ จากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มมีใจให้กันทีละน้อย
“ฉันรู้ ขอโทษไปตอนนี้ก็คงสายไปแล้ว ยังไงหลิวฮุ่ยก็ทำร้ายเธอไปแล้ว”
พูดจบซ่งเฉิงก็หันกลับไปมองคนกลุ่มนั้นด้วยสีหน้าเย็นชา
“ถ้าฉันเห็นพวกเธอรังแกเซี่ยถิงหว่าน์อีก อย่าหาว่าซ่งเฉิงไม่เตือนก็แล้วกัน ถึงฉันจะไม่อยากใช้เส้นสายของครอบครัวก็เถอะ”
พอได้ยินเช่นนั้น ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็หน้าซีด พวกเขารู้จักหลิวฮุ่ย จึงเคยได้ยินจากปากเธอว่าตระกูลซ่งมีอิทธิพลมากแค่ไหน จะทำให้พวกเขาถูกไล่ออกจากโรงเรียนและหายไปจากที่นี่ก็เป็นเรื่องง่ายดาย
“ได้ครับ ได้ครับ คุณชายซ่ง ขอโทษครับ ต่อไปพวกเราไม่กล้าอีกแล้ว”
แทบทุกคนพากันขอโทษ
“ไม่ต้องขอโทษฉัน ไปขอโทษเซี่ยถิงหว่าน์”
ซ่งเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ขอโทษนะ เซี่ยถิงหว่าน์ พวกเราผิดไปแล้ว”
“ขอโทษนะ”
คนกลุ่มนั้นรีบขอโทษกันเป็นพัลวัน
เซี่ยถิงหว่าน์ไม่ได้พูดอะไร จะให้เธอยกโทษให้เหรอ เป็นไปไม่ได้
คนพวกนี้ขอโทษเพราะกลัวซ่งเฉิงเท่านั้น พวกเขาไม่ได้รู้ว่าตัวเองทำผิด แต่เพิ่งรู้ว่าตัวเองกลัวต่างหาก
“ไปกันเถอะ ฉันจะพาเธอออกไปจากที่นี่”
ซ่งเฉิงหันไปมองเซี่ยถิงหว่าน์ น้ำเสียงอ่อนโยน
“พี่เฉิง ฟังฉันอธิบายก่อน”
หลิวฮุ่ยพูดด้วยสีหน้าซีดเผือด
“พอเถอะ หลิวฮุ่ย แค่นี้พอแล้ว เพราะพ่อแม่ของพวกเราสนิทกัน ฉันก็ไม่อยากให้เรื่องระหว่างเราต้องจบลงอย่างน่าเกลียดเกินไป”
พูดจบซ่งเฉิงก็พาเซี่ยถิงหว่าน์ออกจากที่นั่น
ระหว่างทางทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกัน
ซ่งเฉิงลังเลอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยปาก
“เอ่อ ขอโทษนะ เพราะฉันแท้ ๆ”
“ไม่เป็นไร เรื่องนี้ไม่ใช่นายทำสักหน่อย”
เซี่ยถิงหว่าน์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ครั้งนี้ขอบคุณที่มาช่วยฉันนะ”
เซี่ยถิงหว่าน์รู้ว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะเธอถูกซ่งเฉิงพัวพัน แต่การที่เขาช่วยเธอไว้ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง แยกแยะกันคนละส่วน เธอจึงควรขอบคุณเขา
“ไม่หรอก เรื่องนี้เธอควรขอบคุณหลินเฉิน เขาเป็นคนบอกฉันว่าเธอกำลังถูกกลั่นแกล้ง”
ซ่งเฉิงพูด
“หลินเฉิน? เขาเหรอ?”
เซี่ยถิงหว่าน์ไม่เคยคิดเลยว่าหลินเฉินจะเป็นคนบอกให้ซ่งเฉิงมาช่วยเธอ
หนุ่มผมทองนิสัยแย่คนนั้นจะมีน้ำใจขนาดนั้นจริงเหรอ?
“ใช่ ถึงหลินเฉินจะย้อมผม แต่ฉันเคยคุยกับเขาสองสามคำ จริง ๆ แล้วเขาเป็นคนดีนะ”
ซ่งเฉิงอธิบาย
“ฉันเข้าใจแล้ว”
เซี่ยถิงหว่าน์พูดเสียงเย็น
“เซี่ยถิงหว่าน์ จริง ๆ แล้วหลินเฉินเป็นคนไม่เลวนะ อย่าพูดถึงเขาแบบนั้นเลย
เธอเล่าให้ฉันฟังได้ไหมว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงเกลียดเขาขนาดนั้น”
ซ่งเฉิงเห็นว่าเซี่ยถิงหว่าน์ไม่ค่อยเชื่อ จึงถามขึ้น
จากนั้นเซี่ยถิงหว่าน์ก็เล่าเรื่องวันนั้นในหอพักให้ฟัง ว่าเพื่อนร่วมห้องวางยาเธอจนหมดสติแล้วพาไปที่โรงแรม และหลิวฮุ่ยกับหลินเฉินร่วมมือกันวางแผนเรื่องนี้
“ฉันไม่คิดเลยว่าหลิวฮุ่ยจะเป็นคนแบบนั้น แต่หลินเฉินไม่ใช่ ฉันรับประกันด้วยเกียรติของตัวเอง
เขาเป็นคนพาฉันมาที่ป่าเล็ก ๆ บางทีเรื่องอาจไม่เป็นอย่างที่เธอคิดก็ได้ ที่เขาทำแบบนั้นอาจเป็นเพราะอยากปกป้องเธอ”