เมื่อได้ยินเสียง ทุกคนก็หันไปมองด้านหลัง
หัวรถจักรจอดเว้นระยะกัน พวกเขาจึงได้ยินเสียง แต่ไม่เห็นคน
ถึงอย่างนั้นก็พอเดาออกว่าทำไมคนพวกนั้นถึงร้อนรน
มองไปยังพื้นที่ห่างออกไป 40 เมตร มีซอมบี้วิ่งออกมาจากถนนไม่ขาดสาย
“ปีนขึ้นไป! เร็วเข้า!”
“แม่งเอ๊ย! ทำไมซอมบี้พวกนี้ยังปีนบันไดได้อีก! โดดเร็ว!”
“อ๊า! ช่วยฉันด้วย!”
เสียงกรีดร้องและเสียงสบถด่าดังมาจากระยะไกลไม่ขาดสาย
เฉิงเย่ส่ายหน้า ซอมบี้มีแค่ยี่สิบกว่าตัวแท้ ๆ ยังจัดการไม่ได้อีก
ไม่รู้ว่าคนพวกนี้เอาชีวิตรอดมาได้ยังไง
ฟืด~
หมดเวลาแล้ว ประตูรถเปิดออก
“พวกเราขึ้นรถกันเถอะ”
ส่วนเรื่องช่วยคน ถ้ามีผู้หญิงอยู่กันเป็นกลุ่ม เขาก็คงสนใจขึ้นมาบ้าง
อย่างน้อยก็ยังช่วยสร้างผลตอบแทนให้เขาได้
พอปิดประตูรถแล้ว ทุกคนก็เข้าไปในตู้โดยสารด้านหลัง
ทันทีที่เข้ามาในตู้โดยสาร สวีเหมิงก็ตรงดิ่งไปยังห้องน้ำ “ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”
ตอนนั้นไม่มีโอกาส ตอนนี้กลับมาแล้วก็ต้องอาบให้สะอาด เหนียวเหนอะหนะจนทนไม่ไหวจริง ๆ
“พี่สวี รอฉันด้วย” หลงซินรีบตามไป
ในห้องเหลือเพียงสามคน
เฉิงเย่ยังคิดอยู่ว่าควรพูดเรื่องนั้นยังไง แต่เฉินเจี๋ยกลับเอ่ยขึ้นมาก่อน
“เมื่อเช้าฉันอาบน้ำเสร็จก็ออกมา แล้วเข้าไปรอคุณในห้อง”
พอประตูห้องนอนปิดลง ไฉ่ชิงก็ยิ้มมองเฉิงเย่ “ฉันว่าคราวหน้าคุณชวนพี่สาวเข้ามาอีกสักหลายคนก็ดีนะ แบบนี้ดีจะตาย”
เฉิงเย่ลูบคาง ผู้หญิงแต่ละคนทำไมถึงได้เป็นฝ่ายรุกกันขนาดนี้นะ