ตรงประตูรถไฟ
เฉิงเย่กะเวลาไว้พอดี พวกเขาเพิ่งมาถึง ประตูรถไฟก็เปิดออก
สวีเหมิงเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก «เฮ้อ~ มาทันพอดี งั้นขึ้นรถกันเถอะ»
เฉิงเย่กลับไม่ได้รีบขึ้นรถ เขาหันไปมองขบวนรถอีกสี่ขบวนที่อยู่ทางซ้ายและขวา
ตอนนี้ประตูของขบวนรถเหล่านั้นก็เปิดออกเช่นกัน
สวีเหมิงมองตามสายตาเฉิงเย่ «อย่าบอกนะว่านายคิดจะ...»
«ไปดูหน่อย ถือว่าเป็นการทดสอบด้วย» เฉิงเย่หันไปถามหลงซิน «ขบวนไหนเป็นของเธอ?»
หลงซินชี้ไปยังขบวนรถด้านหลังที่จอดชิดกับขบวนนี้ «ขบวนนี้แหละ»
เฉิงเย่เดินไปที่ประตูขบวนรถนั้น แล้วยื่นมือออกไป
เขาผ่านเข้าไปได้อย่างง่ายดาย
พอขึ้นไปบนรถ ก็ไม่มีสิ่งใดขัดขวางเช่นกัน
«หา? เข้าไปได้ง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?» สวีเหมิงมองเฉิงเย่ในตู้โดยสารด้วยสีหน้าประหลาดใจ
หรือว่าใครอยากขึ้นรถไฟขบวนนี้ก็ขึ้นได้หมด?
เฉิงเย่เดินไปยังแผงควบคุม ที่นั่นไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
«เข้าไปได้อย่างเดียว แต่ควบคุมอย่างอื่นไม่ได้»
เฉิงเย่ครุ่นคิด ก่อนหยิบดาบยาวออกมาแล้วฟันใส่แผงควบคุม
เคร้ง!
นอกจากประกายไฟจะกระเด็นออกมาเล็กน้อยแล้ว แผงควบคุมก็ไม่ทิ้งแม้แต่รอยขีดข่วน
ช่างแปลกจริง ๆ
«หลงซิน เธอไม่ได้รับข้อความแจ้งเตือนเหรอ?»
«ได้รับค่ะ บอกว่าขบวนรถถูกโจมตี ให้รีบกลับไป นอกนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว»
เฉิงเย่เกาหัว ดูท่าเขาคงคิดมากไปเอง นึกว่าจะยึดขบวนรถได้เสียอีก
«ไปกันเถอะ กลับไป»
ในเมื่อไม่มีประโยชน์ ก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาตรวจสอบต่อ
ทุกคนกลับขึ้นรถ เฉิงเย่เดินไปที่แผงควบคุมแล้วปิดประตูรถไฟ