หลงซินอุทานเสียงหลง “กลายเป็นจิตสังหารแล้ว!”
จังหวะนั้นเอง อีกฝ่ายพลันยกมือขึ้น หน้าไม้กระบอกหนึ่งที่เล็กกว่าของเฉิงเย่ปรากฏขึ้นในมือ
แทบจะทันทีที่ยกขึ้น หน้าไม้ก็ยิงออกมา
เฉิงเย่ยกมือขึ้น โล่โลหะปรากฏขึ้นในมือ
เคร้ง!
ลูกดอกหน้าไม้กระแทกโล่ก่อนตกลงพื้น
เฉิงเย่ไม่ต้องเอ่ยปาก หญิงสาวอีกสามคนก็หยิบหน้าไม้ออกมาเล็งอีกฝ่ายแล้ว
ลูกดอกสามดอกพุ่งออกไปทันที
ฉึก! ฉึก!
สองดอกเข้าเป้า เพียงแต่ความแม่นยำยังไม่ดีนัก
คนทั้งสี่ที่อยู่ไกลออกไปล้วนใจเด็ด
สองคนที่ถูกลูกดอกยิงใส่แค่ครางอู้อี้ ก่อนเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายลดลงเรื่อย ๆ
พริบตาเดียวก็เหลือไม่ถึง 10 เมตร
วินาทีต่อมา ทั้งสี่คนก็เผยสีหน้าหวาดผวา
“เดี๋ยว...”
ฉึก! ฉึก!
ลูกดอกหน้าไม้อีกสี่ดอกพุ่งออกไป
สามคนถูกยิงทะลุลำคอ ส่วนอีกคนถูกยิงเข้าที่หัวเข่า
ทั้งสี่ล้มลงพร้อมกัน
เฉิงเย่ไม่ได้รีบร้อนเดินเข้าไป แต่หันไปมองหญิงสาวทั้งสี่ที่อยู่ข้าง ๆ
“เมื่อกี้ใครไม่ได้ลงมือ?”
หลงซินยกมือขึ้นอย่างลังเล “ฉันเอง”
เขายกค่าสถานะทั้งหมดให้เธอแล้ว แต่เธอกลับไม่ได้ลงมือเลย
หลงซินไม่รู้สึกกดดันเวลาลงมือกับซอมบี้ แต่ถ้าเป็นคน เธอกลับทำใจไม่ได้
หลงซินเองก็รู้สึกละอายใจไม่น้อย
เธอเตรียมใจไว้แล้วว่าจะถูกด่า
แต่เฉิงเย่ไม่ได้ด่าเธอ เพราะคาดการณ์ผลลัพธ์นี้ไว้ตั้งแต่แรก
แค่ไม่คิดว่าเฉินเจี๋ยจะลงมือได้เด็ดขาดขนาดนี้ เรื่องนี้ทำให้เขาประหลาดใจ
“จัดการซอมบี้ก่อน”
ซอมบี้สายความเร็วตัวที่อยู่ไกลออกไปวิ่งมาถึงแล้ว