หลินเย่เดินเข้าไปยังชั้นแรก ตรงไปจนสุดทาง แล้วหยุดอยู่หน้าผนังคลังอาวุธ
เขาเงยหน้าขึ้นกวาดตามอง
ปืนเล็กยาวจู่โจมรุ่นคิวบีแซด-191 ติดอุปกรณ์ครบชุดสามกระบอก ตัวปืนดำสนิท บนรางติดตั้งกล้องเล็งกับไฟฉายยุทธวิธี มีปืนกลประจำหมู่รุ่นคิวเจวาย-201 หนึ่งกระบอก ปืนซุ่มยิงต่อต้านยุทโธปกรณ์รุ่นคิวบียู-10 หนึ่งกระบอก ปืนซุ่มยิงบาเร็ตต์ เอ็ม82เอ1 อีกหนึ่งกระบอก และปืนพกรุ่น 92เอ หลายกระบอกแขวนอยู่ข้างกัน
ยังมีเสื้อเกราะกันกระสุน หมวกนิรภัยกันกระสุน และกล้องมองกลางคืนเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ กระสุนกับระเบิดมือวางซ้อนกันบนชั้นวางจนเต็มเอี้ยด
หลินเย่ไล่มองทีละชิ้น แววตาฉายทั้งความชื่นชมและเสียดาย
“น่าเสียดายจริง ๆ”
เขาส่ายหน้า ถอนหายใจ
“อุปกรณ์ดีขนาดนี้ ดันมาเกิดผิดยุค”
ก่อนวันสิ้นโลก อาวุธปืนคือเจ้าแห่งสนามรบ แต่หลังหายนะมาเยือน อาวุธปืนแทบไร้ผลกับผีประหลาดส่วนใหญ่ พอจะข่มพวกกลายพันธุ์ได้บ้าง อย่างมากก็สังหารพวกกระจอกขั้นหนึ่งช่วงต้นได้ไม่กี่ตัว
พูดให้ชัดก็คือ เทคโนโลยีของดาวฟ้ายังล้าหลังเกินไป
ในเมื่อผีประหลาดปรากฏขึ้นในโลกนี้ ก็ต้องเป็นไปตามกฎของโลกนี้ ตราบใดที่มีกฎอยู่ ย่อมมีหนทางแก้ไข
เหมือนกับที่มนุษย์ปลุกพลังลำดับขึ้นมาในเวลาเดียวกับที่ผีประหลาดปรากฏ เหตุใดผู้เหนือมนุษย์จึงสังหารผีประหลาดได้? เรื่องสองอย่างนี้เกิดขึ้นพร้อมกัน ไม่มีทางเป็นเรื่องบังเอิญ