เหล่าคนรับใช้ปีศาจชะงักพร้อมกัน เข่าทรุดราวกับมีภูเขาล่องหนกดทับบ่า
พวกที่อยู่ขั้นหนึ่งระยะต้นคุกเข่าลงกับพื้นทันที เงยหน้าไม่ขึ้น
ส่วนพวกที่อยู่ขั้นหนึ่งระยะกลางยังพอฝืนยืนได้ แต่ตัวสั่นงันงก การเคลื่อนไหวช้าลงไปมาก
เสี่ยวหยวนว่องไวไปทั่วอาณาเขต เขมือบทีละตัว เพลิงทมิฬแผดเผา กัดฉีกและกลืนกิน
คนรับใช้กว่าสองร้อยตน มอดสลายเป็นเถ้าถ่านในเวลาไม่กี่อึดใจ
เหลือเพียงโจวซานที่ยังยืนอยู่
เขาคุกเข่าข้างหนึ่ง หอบหายใจถี่ ร่างกายสั่นเทา
เขตหวงห้ามสยบคุกนรกกดพลังของเขาให้ลดลงอย่างน้อยสามส่วน
“นี่... นี่มันตัวบ้าอะไรกันแน่...” โจวซานมองเสี่ยวหยวนด้วยสีหน้าหวาดกลัวและระแวดระวังเต็มที่
แต่เสี่ยวหยวนไม่เสียเวลาพูดกับเขา
มันอ้าปาก พ่นเพลิงทมิฬใส่ทันที
โจวซานคำรามลั่น ร่างขยายใหญ่ขึ้น สูงกว่าสามเมตร ผิวดำแดง หนามกระดูกแทงทะลุออกมา เผยร่างปีศาจแท้จริง
เขายกแขนทั้งสองข้างไขว้กัน เกราะปีศาจก่อตัวขึ้น ฝืนรับเพลิงทมิฬ
เปลวไฟลุกไหม้บนเกราะดังฉ่า รอยร้าวปรากฏขึ้น แล้วเพลิงทมิฬก็เลื้อยแทรกเข้าไปตามรอยแยก
“เจ็บ! เจ็บจะตายอยู่แล้ว!” โจวซานร้องโหยหวน “ไฟบ้าอะไรเนี่ย! ทำไม... ดับไม่ได้!”
เขากลิ้งเกลือกไปบนพื้น พยายามดับไฟบนตัว แต่เพลิงทมิฬกลับลุกโหมยิ่งกว่าเดิม ราวกับหนอนชอนไชกระดูก