หลินเย่ยิ้ม ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาหันไปมองตำแหน่งที่เด็กผีดึงพวกเขาเข้าไปในเขตลี้ลับเมื่อครู่ สายตาหยุดอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง
“ไปกันเถอะ ได้เวลาแล้ว”
เขาไม่อยากฆ่าเด็กผีตัวนั้นหรือ?
อยากสิ! แต้มสังหาร 2,000 แต้ม ใครจะว่าเยอะกันล่ะ?
แต่ปัญหาคือ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเด็กผีจะโผล่มาเมื่อไร หรือออกมาจากตรงไหน อยู่ที่นี่เสียเวลาก็ไม่มีประโยชน์
อีกอย่าง ความสามารถของเด็กผีตัวนั้นเรียกได้ว่าโกงจนน่าเหลือเชื่อ
เปิดเขตลี้ลับได้ฉับพลัน เคลื่อนย้ายพริบตาได้ไม่จำกัด ถ้าเขาไม่มีดวงตาหยั่งรู้ มองเห็นจุดอ่อนได้ล่วงหน้า เกรงว่าคงถูกขังตายอยู่ในเกมตุ๊กตาล้มลุกนั่นจริง ๆ
“ค่ะ นายท่าน”
ร่างของหลินเย่กับหลี่อวิ๋นหายไปจากซูเปอร์มาร์เก็ตใต้ดินอย่างสิ้นเชิง
ไม่กี่วินาทีต่อมา
ศพหลายร่างร่วงลงมาจากความว่างเปล่า
พวกเขากระแทกพื้นในท่าทางบิดเบี้ยว
สวี่ฉิงขดตัวเป็นก้อน มือขวาปิดหน้า นิ้วจิกลงไปในเนื้อ สีหน้าหยุดค้างอยู่ในความหวาดกลัวสุดขีด ดวงตาเบิกกว้าง รูม่านตาพร่ามัว
มือซ้ายของเธอหายไป ข้อมือที่ขาดมีรอยฉีกขาดขรุขระ ราวกับถูกบางสิ่งกระชากจนขาด
ผู้รอดชีวิตอีกสี่คนมีสภาพน่าสยดสยองยิ่งกว่า บางคนขาขาด บางคนลิ้นหายไปครึ่งหนึ่ง บางคนถูกผ่ากลางอกจนเครื่องในไหลนองพื้น
สีหน้าของพวกเขาเหมือนกันอย่างน่าประหลาด! หวาดกลัว หวาดกลัวสุดขีด! ราวกับถูกทรมานมาเนิ่นนาน จิตใจแตกสลาย สุดท้ายแม้แต่ความตายก็ยังช่วยให้หลุดพ้นไม่ได้
ชายใส่แว่นร่วงลงบนพื้น สีหน้าคล้ายกับคนอื่น ๆ แต่หน้าอกยังขยับแผ่วเบา เขายังไม่ตายสนิท
“ทำไม...” ริมฝีปากเขาขยับ เสียงเบาราวเสียงยุง “ฉันแตะตัวเธอได้แล้วแท้ ๆ... ทำไม... ถึงยังแพ้...”
เสียงหัวเราะของเด็กหญิงดังมาจากความว่างเปล่า ชวนให้แผ่นหลังเย็นวาบ