หลินเย่หยิบหุบเหวโลหิตขึ้นมา ยกปากกระบอกปืนเล็งไปยังหลี่เจียหาวที่กำลังวิ่งอย่างเมามัน
ปัง
กระสุนโลหิตแหวกอากาศ พุ่งไล่ตามไปพร้อมหักเลี้ยวกลางทาง
คนรับใช้ปีศาจที่อยู่ด้านหลังหลี่เจียหาวกระโจนเข้ามาขวาง กระสุนโลหิตทะลุอก พ่นละอองเลือดออกมาเป็นสาย ก่อนจะไล่ตามต่อ
คนรับใช้อีกตนกระโจนเข้ามา กระสุนโลหิตหักเลี้ยวหลบไป แล้วไล่ตามต่อ
แผ่นหลังของหลี่เจียหาวเย็นวาบ เขาสัมผัสได้ถึงจิตสังหาร ปฏิกิริยาของผู้เหนือมนุษย์ขั้นสองระยะต้นไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ เขาบิดเท้ากะทันหัน แล้วพุ่งหลบไปด้านข้าง
ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงชราภาพเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“กาลเวลาสูญสิ้น”
ทุกสิ่งในรัศมีสิบเมตรช้าลง
หลี่เจียหาวค้างอยู่กลางอากาศในท่าพุ่งหลบ ลูกตายังกลอกได้ แต่ร่างกายขยับไม่ได้
อังเฌยืนอยู่ไม่ไกล เขาดันแว่นกรอบทองขึ้นเล็กน้อย มุมปากประดับรอยยิ้มบาง ๆ
“ตั้งแต่เมื่อไหร่...”
หลี่เจียหาวพูดยังไม่ทันจบ กระสุนโลหิตก็มาถึงและพุ่งเข้าใส่ท้ายทอยอย่างแม่นยำ
ศีรษะระเบิด ร่างไร้หัวล้มตึงลงกับพื้น
【ติ๊ง! สังหารผู้เหนือมนุษย์ขั้นสองระยะต้น·หลี่เจียหาว ได้รับแต้มสังหาร +2000】
อังเฌถอนกาลเวลาสูญสิ้นออก สะบัดดาบยาวในมือ สีหน้าเบาสบาย “หัวหน้าปีศาจนี่ ดูเหมือนจะไม่ได้เก่งอะไ...”
“หัวหน้าระวัง!”
เสียงของหลินเย่ดังมาจากด้านหลัง
อังเฌยังไม่ทันตั้งตัว ร่างไร้หัวบนพื้นก็พลันขยับ เลือดเนื้อบิดตัวงอกศีรษะขึ้นมาใหม่