“เสี่ยวอ้าย?” หลินเย่ชะงักเมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นหู ก่อนจะหัวเราะออกมา “น่าสนใจดีนี่”
“เสี่ยวอ้าย ฉันมีเรื่องอยากถามเธอสักสองสามข้อ”
“เชิญถามได้เลยค่ะ นายท่าน”
“ข้อแรก ป้อมปืนลู่ตุ้นบนรถ บ้านเคลื่อนที่ของเรารับแรงถีบของมันไหวไหม?”
นี่เป็นเรื่องที่เขากังวลที่สุด
ปืนต่อสู้อากาศยานระยะประชิดมีอานุภาพรุนแรง แต่ยิ่งรุนแรง แรงถีบก็ยิ่งมาก
เจ้าเครื่องลู่ตุ้น 3000 นั่นเดิมทีติดตั้งอยู่บนเรือรบ ต้องเป็นเรือที่มีระวางขับน้ำเป็นหมื่นตันถึงจะรับแรงไหว
ส่วนบ้านเคลื่อนที่ของเขาหนักเต็มที่ก็ราวสิบตัน อย่าให้ยิงไปไม่กี่นัดแล้วรถสั่นจนพังเป็นชิ้น ๆ ก็แล้วกัน
“นายท่าน เสี่ยวอ้ายได้รับคำถามแล้ว โปรดวางใจค่ะ” เสียงของเสี่ยวอ้ายสงบนิ่ง “ท้ายรถติดตั้งขาค้ำไฮดรอลิกอัตโนมัติไว้ 6 ขา เมื่อเข้าสู่การต่อสู้ ขาค้ำจะปักลงพื้นโดยอัตโนมัติ เพื่อถ่ายแรงถีบทั้งหมดลงสู่พื้นดิน ล้อจะลอยพ้นพื้นและไม่รับแรง โครงสร้างตัวรถจึงมั่นคง นอกจากนี้ยังมีชุดเก็บพลังงานแบบพัลส์แยกต่างหาก สำหรับจ่ายไฟให้ระบบอาวุธโดยเฉพาะ ไม่ต้องกังวลเรื่องไฟดับหรือระบบรับภาระเกินขีดจำกัด ขณะยิง ตัวรถจะไม่เคลื่อน ล้อไม่เสียหาย และแชสซีไม่บิดงอค่ะ”
หลินเย่พยักหน้า
แต่แล้วเขาก็ขมวดคิ้วขึ้นมาอีกครั้ง
แบบนี้ถึงจะไม่ต้องห่วงว่ารถจะพัง แต่ทุกครั้งที่ยิงก็ต้องจอดอยู่กับที่ แล้วกางขาค้ำไฮดรอลิกออกมา
ไม่เพียงยุ่งยาก แต่ยังเสียเวลาอีกด้วย
ฟังดูสุดยอด ซึ่งที่จริงก็สุดยอดนั่นแหละ แค่มีข้อบกพร่องอยู่บ้าง ยังไม่สมบูรณ์แบบ
แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ ก็นับว่าดีมากแล้ว