ขวงเถี่ยอ้าปากพะงาบ แต่สุดท้ายกลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
“ขวงเถี่ย ตั้งแต่วันแรกที่วันสิ้นโลกมาเยือน นายก็ตามฉันมาตลอด ทั้งความดีความชอบและความเหนื่อยยาก ฉันเห็นอยู่เต็มตา แต่ความดีความชอบไม่ใช่ข้ออ้างให้นายเอาแต่ใจ” อังเฌลุกขึ้น น้ำเสียงเคร่งขรึมลง
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป โควตาเสบียงของนายจะถูกลดลงครึ่งหนึ่งเป็นเวลาหนึ่งเดือน การต่อสู้ครั้งหน้า นายต้องนำแนวหน้า แต่ห้ามแย่งความดีความชอบ ห้ามขัดคำสั่ง แล้วทำตามคำสั่งของหลินเย่”
“อะไรนะ?!” ขวงเถี่ยเบิกตากว้าง ร้องออกมาอย่างตกตะลึง “ให้ทำตามคำสั่งไอ้หมอนั่นเนี่ยนะ?!”
“ใช่” น้ำเสียงของอังเฌอหนักแน่นไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง “เขาคือลำดับ 84 สูงกว่านาย”
“การต่อสู้เมื่อคืน ทั้งการตัดสินใจ การประสานงาน และการลงมือ เขาเหนือกว่านายทุกด้าน”
“ถ้าไม่พอใจ ก็ใช้ผลงานในสนามรบพิสูจน์ได้ แต่ตั้งแต่วันนี้ ถ้านายยังกล้าขัดคำสั่งในสนามรบอีก ก็ไสหัวออกจากหน่วยเนี่ยผานไป”
ใบหน้าของขวงเถี่ยซีดเผือด คำพูดสองสามคำสุดท้ายเจ็บยิ่งกว่าฆ่าเขาเสียอีก
เขาหลับตา กำหมัดแน่น เงียบอยู่นาน
“...ครับ”
อังเฌอโบกมือ “ออกไป วันนี้นายไม่ต้องร่วมขบวน ไปขนเสบียงขึ้นรถขนส่งด้านหลัง ขนให้ครบ 100 ลังแล้วค่อยกลับมากินข้าว”
ขวงเถี่ยหันหลังเดินลงจากรถบัส ประตูปิดกระแทกดังสนั่นเบื้องหลัง
ภายในรถเงียบลงอีกครั้งชั่วขณะ
เสิ่นเมิ่งเยว่ปิดแผนที่แล้วเอ่ยขึ้น “หัวหน้า คุณกำลังปกป้องเขาอยู่”
“อืม” อังเฌอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “เขาอารมณ์ร้อน แต่ภักดี ถ้าไม่กดไว้บ้าง สักวันต้องเกิดเรื่องแน่”
“เมื่อคืนโชคดีที่ไม่มีใครตาย ถ้ามีครั้งหน้า ต่อให้ฉันไม่ลงมือเอง ไอ้หลินเย่นั่นก็คงไม่ปล่อยเขาไว้แน่”
ไป๋ถงเดินเข้ามา วางเกราะหน้าท้องเกล็ดเงินลงบนโต๊ะ
“หัวหน้า นี่ของที่หลินเย่ให้มา วัตถุอาถรรพ์ระดับสอง ป้องกันการโจมตีเต็มกำลังของผู้มีพลังขั้นสองได้สามครั้ง”
อังเฌอหยิบขึ้นมาพิจารณา แววตาไหววูบ
“เขาใจกว้างดีนี่”
น้ำเสียงของไป๋ถงเคร่งขรึมขึ้น “หัวหน้า หมอนั่น...ไม่ธรรมดา”