“คุณโทรไปยังหมายเลขที่ยังไม่สะดวกรับสายในขณะนี้ กรุณาลองใหม่อีกครั้ง…ตื๊ด…ตื๊ด……”
[อาหย่วน เซิงเซิงได้รับบาดเจ็บ]
[ฉันเรียกแท็กซี่ไปโรงพยาบาลไม่ได้ นายขับรถมาที่ห้างสรรพสินค้าวั่งไห่เพื่อรับพวกเราหน่อย]
หลังจากโทรศัพท์ครั้งที่สามไม่มีใครรับสาย เย่ชูก็วางลูกสาวลงบนเก้าอี้ จำใจต้องส่งข้อความผ่านวีแชทถึงเจียงโจวเหยี่ยน
ฝนตกหนักมากจนพื้นลื่น ลูกสาวพลัดตกบันไดเข่าถลอก เย่ชูอยากพาไปโรงพยาบาล แต่ดันเป็นช่วงชั่วโมงเร่งด่วน เรียกรถไม่ได้
คนขับรถที่บ้านลาหยุดหนึ่งสัปดาห์แล้ว เย่ชูทำได้แค่ติดต่อเจียงโจวเหยี่ยน
บริษัทของเจียงโจวเหยี่ยนอยู่ข้างหน้านี่เอง ขับรถแค่ห้านาทีก็ถึง เย่ชูยังมองเห็นไฟกระพริบที่ชั้นบนสุดอยู่เลย แสดงว่าเจียงโจวเหยี่ยนยังอยู่ที่บริษัท
อากาศหนาวขาก็เย็น เย่ชูดึงขากางเกงของลูกสาวลงมา เนื้อผ้าครูดถูกแผล เซิงเซิงเจ็บจนน้ำตาไหลพราก กระสับกระส่ายดิ้นไปมา สะอื้นถามว่า “คุณพ่อยังไม่มา ไม่เอาเราแล้วหรือ?”
เย่ชูนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ลูบหัวลูกสาว “ไม่ใช่หรอก พ่อกำลังประชุม แค่ชั่วคราวออกมาไม่ได้”
“เวลาที่หนูป่วย คุณพ่อก็ประชุมตลอด เขาไม่สนใจหนูเลยหรือ?”
เมื่อสัมผัสได้ว่าอารมณ์ของเย่ชูกำลังตกต่ำ เซิงเซิงตกใจจนรีบหุบปาก ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเสียใจที่ไม่สมวัย
เธออยากขอโทษและปลอบโยนแม่ แต่ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรก่อน ร้อนใจจนร้องไห้โฮออกมา
เย่ชูรีบเข้าไปกอดเธอไว้ อธิบายว่า “แม่ไม่ได้โกรธนะ แม่กำลังโทษตัวเองที่ไม่ทันรู้ว่าลูกคิดถึงพ่อมากขนาดนี้”
“ขอโทษนะจ๊ะที่รัก แม่ผิดเอง”
เซิงเซิงยอมรับคำขอโทษ เสียงร้องไห้ค่อยๆ เบาลง ใบหน้าเล็กๆ ถูไถเบาๆ บนอกเธอเพื่อเป็นการให้อภัย
เย่ชูรู้สึกแสบตา กอดลูกสาวแน่นขึ้น
มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่น รถที่เธอเพิ่มเงินเรียกรับส่งมาถึงแล้ว คนขับโทรเข้ามายืนยันตำแหน่ง
วินาทีที่วางสาย หน้าจอมือถือก็เด้งข้อความตอบกลับของเจียงโจวเหยี่ยน:
[ต้อนรับลูกค้า ไม่อยู่ที่บริษัท]
เย่ชูเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ ไฟที่เพิ่งสว่างอยู่บนชั้นบนสุดของอาคารสำนักงานที่อยู่ไม่ไกล ดับลงแล้ว
หลังจากตอบข้อความเสร็จ เจียงโจวเหยี่ยนก็เก็บมือถือ
ข้างหลังมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น เขาหันหลังกลับพร้อมยื่นมืออีกข้างออกไป
อีกฝ่ายวางมือลงบนฝ่ามือเขา เย็นเฉียบ จนเจียงโจวเหยี่ยนสะดุ้ง
เวินเชี่ยนพิงตัวลงบนร่างเขาแนบชิด ยื่นมือเข้าไปในเสื้อโค้ทของเขา “ช่วยอุ่นให้หน่อย”
นิ้วมือที่เย็นเฉียบสอดเข้ามาจากชายเสื้อ ปลายนิ้วลูบผ่านผิวหนังที่เอว เจียงโจวเหยี่ยนคว้ามือเธอ ลมหายใจร้อนรนแนบผ่านหูเธอ “เมื่อกี้ยังเลี้ยงเธอไม่อิ่มอีกหรือ?”
เวินเชี่ยนยิ้มเขินอาย เงยหน้าขึ้นจูบที่ริมฝีปากเขา
ในพื้นที่เงียบสงัด เสียงจูบที่ยั่วยวนเร่าร้อนและเสียงหอบหายใจยิ่งชัดเจนเป็นพิเศษ
ฟ้าแลบแปลบปลาบ ฟ้าร้องครืนครานต่อเนื่อง ฝนยิ่งตกลงมาหนักขึ้นเรื่อยๆ
หลังจากตรวจที่โรงพยาบาลเสร็จ ก็กลับถึงบ้าน เป็นเวลากว่าสองชั่วโมงให้หลัง
อาบน้ำเสร็จทายา ยาเย็นเยียบซึมเข้าไปในแผล เซิงเซิงร้องไห้ดิ้นรน “แม่จ๋า หนูจะตายหรือเปล่า?”
“ไม่หรอก”
เย่ชูกอดลูกสาวแน่น เพื่อป้องกันไม่ให้ดิ้นจนเกิดอันตรายซ้ำ
“งั้นทำไมไปหาหมอแล้วยังไม่หาย?”
“ทำไมคุณพ่อยังไม่กลับมา?”
“เขาไม่เอาเราแล้วหรือ?”
“หนูไม่ดีพอหรือ?”
เซิงเซิงอ่อนไหวง่ายเป็นพิเศษ การรับรู้ทั้งภายในและต่อโลกภายนอกเป็นเท่าตัวของคนปกติ การคิดถึงพ่อเป็นเวลานานแต่ไม่ได้รับการตอบสนอง ทำให้เธอหงุดหงิดมาก อาการบาดเจ็บที่เข่ายิ่งทวีความหวาดระแวงของเธอ
เธอถูก “ทำไม” และ “หรือว่าฉันไม่ดีพอ” นับไม่ถ้วนรบกวน
เธอร้องไห้ถาม แต่กลับไม่ได้รับคำตอบที่พอใจเสียที
ข้ออ้างที่ว่า “พ่อทำงานยุ่งกลับมาไม่ได้” เซิงเซิงฟังมาแปดวันแล้ว ไม่น่าเชื่อถืออีกต่อไป
เย่ชูทำได้เพียงกอดลูกสาว คอยบอกเธออย่างอ่อนโยนครั้งแล้วครั้งเล่าว่า “แม่รู้ว่าลูกไม่สบายใจ ไม่เป็นไรนะ ค่อยๆ ร้องไห้ไป”
นี่เป็นครั้งแรกในรอบครึ่งปีที่เซิงเซิงระเบิดอารมณ์ ดูเผินๆ อาจเป็นเพราะเข่าเจ็บ แต่สาเหตุหลักอยู่ที่เจียงโจวเหยี่ยน
เขาไม่ควรเย็นชาถึงขั้นไม่แยแสแม้แต่ลูกสาว
เธอก็ไม่ควรปล่อยให้เขาไม่กลับบ้าน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เซิงเซิงสงบสติอารมณ์ลงด้วยตัวเอง เย่ชูรินน้ำให้เธอหนึ่งแก้ว แล้วเริ่มวิเคราะห์ทบทวนเหตุการณ์
สุดท้ายแม่ลูกต่างขอโทษยอมรับผิดซึ่งกันและกัน และตกลงกันได้
หลังจากกล่อมลูกสาวให้หลับแล้ว เธอส่งข้อความผ่านวีแชทถึงเจียงโจวเหยี่ยน:
[อาหย่วน เซิงเซิงเข่าถลอกเย็นนี้ ตอนทายาเธอคิดถึงพ่อกะทันหัน ระเบิดอารมณ์ร้องไห้ ถ้านายเลิกสังสรรค์แล้วก็กลับมาเป็นเพื่อนเซิงเซิงหน่อยนะ]
[นายไม่กลับบ้านมาแปดวันแล้ว เซิงเซิงคิดถึงนายมาก]
ตั้งแต่คบหากันสมัยมหาวิทยาลัย เย่ชูไม่เคยทำอะไรให้เจียงโจวเหยี่ยนลำบากใจ
ถ้าไม่ใช่เพราะเซิงเซิงคิดถึงเขาจนระเบิดอารมณ์ วันนี้เธอคงไม่รบกวนเจียงโจวเหยี่ยนตอนที่เขากำลังสังสรรค์
ส่งเสร็จ เย่ชูเดินลงไปชั้นล่างเพื่อเตรียมวัตถุดิบสำหรับอาหารเช้าวันรุ่งขึ้น กลับมาอีกที บนมือถือก็มีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านของเจียงโจวเหยี่ยนเพิ่มมา
ไม่มีตัวหนังสือ มีแต่รูปภาพหนึ่งรูป
เป็นรูปที่ตั้งใจแอบถ่ายมาก ที่มุมขวาบนของรูปโผล่ให้เห็นเล็บที่ทำสวยงามนิดหนึ่ง
ในห้องน้ำที่กั้นด้วยกระจกฝ้าขุ่นโปร่งแสงครึ่งหนึ่ง มีชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งยืนเปลือยกายอยู่ใต้ฝักบัว
คือสามีของเธอที่ไม่ได้กลับบ้านมาแปดวัน เจียงโจวเหยี่ยน
มือเย่ชูสั่น จนเกือบถือมือถือไม่อยู่
สายที่ไม่ได้รับ โคมไฟในออฟฟิศที่ดับลงกับข้อความในวีแชท หัวเข่าที่บาดเจ็บของลูกสาว ภาพที่ร้องไห้คิดถึงพ่อตอนไม่สบาย รวมถึงกลิ่นน้ำหอมแปลกปลอมที่หอมหวานเย้ายวน ซึ่งปรากฏบนตัวเจียงโจวเหยี่ยนเป็นระยะๆ ตั้งแต่หลายเดือนก่อน ผุดขึ้นในสมองราวกับสไลด์โชว์
ที่แท้ ตลอดช่วงเวลาที่ลูกสาวป่วยและได้รับบาดเจ็บ เจียงโจวเหยี่ยนอยู่กับผู้หญิงคนนี้หรือ?
เย่ชูมองไปมองมา ก็ยิ้มออกมา
อ่อนไหวง่ายแต่ไม่มีใครเข้าใจ สมัยเด็กเซิงเซิงได้แต่ร้องไห้งอแงเพื่อแสดงอารมณ์ ถูกมองว่าเป็น “เด็กปีศาจทวงหนี้” ทุกคนเอ่ยถึงเธอล้วนมีแต่ความรังเกียจและหวาดกลัว
หลังจากเปลี่ยนพี่เลี้ยงเด็กมาเป็นสิบๆ คน ต่อให้เพิ่มเงินอีกมากก็ไม่มีใครยอมรับงานดูแลเธอ เธอจึงต้องลาออกจากงานทนายความ มาดูแลลูกอย่างเต็มตัว
หลังจากพยายามมาสามปี ในที่สุดเย่ชูก็ทำให้ลูกเชื่อว่า บ้านคือที่พักพิงที่ปลอดภัย พ่อแม่จะเข้าใจเธอ รักเธอ และยอมรับเธอ สื่อสารกับเธอเหมือนเด็กปกติทั่วไป
ตอนที่แน่ใจว่าเจียงโจวเหยี่ยนนอกใจ ช่วงนั้นในใจเขายังมีลูกสาว ยังกลับบ้าน
เพื่อให้ลูกสาวมีสภาพแวดล้อมการเติบโตที่มั่นคงปลอดภัย เย่ชูโน้มน้าวตัวเองให้อดทน ขอแค่เขาร่วมมือแสดงบทบาทพ่อที่ดี ตอบสนองความต้องการพ่อของเซิงเซิง เธอแกล้งทำเป็นไม่รู้ก็ได้
แต่ความรู้สึกของคนเรามีแค่นั้น มอบให้คนใหม่ ก็ต้องถูกแบ่งจากคนเก่าเป็นธรรมดา
เจียงโจวเหยี่ยนไม่สนใจอีกต่อไปว่าเธอกับเซิงเซิงต้องการเขาหรือไม่ ลูกสาวป่วย ระเบิดอารมณ์เพราะเขา เหมือนไม่ใช่เรื่องของเขาอีกต่อไปแล้ว
สำหรับเด็กที่อ่อนไหวง่าย ทุกครั้งที่ความหวังพังทลาย คือการหักหลังที่ฝังลึกในใจครั้งแล้วครั้งเล่า
ปราสาทแห่งความไว้วางใจต้องใช้เวลาหลายปีก่อร่างสร้างขึ้น แต่จะถูกทำลายลงเพียงแค่ดึงอิฐฐานออกไม่กี่ก้อน
เจียงโจวเหยี่ยนไม่ใช่ที่พักพิงที่ปลอดภัยของสองแม่ลูกอีกต่อไป แต่กลายเป็นฆาตกรที่จะทำลายชีวิตของเซิงเซิง
เย่ชูบันทึกรูปภาพนั้นไว้ และอัดหน้าจอประวัติแชทกับข้อมูลส่วนตัวในวีแชทของเจียงโจวเหยี่ยน
การเมินเฉยและหลอกลวงตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ถึงเวลาจบเสียที
ความผิดที่เจียงโจวเหยี่ยนก่อไว้ ไม่สมควรให้เด็กมารับผลร้าย