"อืออืออือ..."
"กวง เธอโง่มาสามปี ฉันดูแลเธอมาสามปี แต่มีชายแก่คนหนึ่งบังคับให้ฉันแต่งงานกับเขา"
"เขาโหดเหี้ยม ถ้าฉันปฏิเสธ เขาจะฆ่าครอบครัวฉัน แล้วก็จะสับเธอเป็นชิ้นๆ"
ซูหวานชิง หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหนานเจียง นั่งยองๆ อยู่บนพื้น พูดกับชายหนุ่มคนหนึ่งทั้งน้ำตา
ชายหนุ่มชื่อเซี่ยเฟิง เป็นคนโง่
เซี่ยเฟิงสวมนาฬิกาข้อมือแบบโทรศัพท์ นั่งเล่นเครื่องบินกระดาษบนพื้น หัวเราะโง่ๆ: "โอ้ๆๆ! เครื่องบินอาปาปา เครื่องบินอาปาปาเป็นหนุ่มน้อยผู้มีความสุข..."
ซูหวานหรง พี่สาวของซูหวานชิง หัวเราะพลางพูด: "น้องรองเอ๊ย! ฮึ! คนโง่นี่ดีอะไร? ท่านปู่มู่เป็นจ้าวแห่งเมืองหนานเจียงนะ!"
"เธอแต่งงานกับเขา ต่อไปนี้เธอก็จะเป็นเจ้าแม่แห่งเมืองหนานเจียง ใครเห็นเธอก็ต้องเคารพยำเกรงไม่ใช่หรือ?"
ซูหวานชิงไม่สนใจซูหวานหรง แต่พูดกับเซี่ยเฟิงทั้งน้ำตาว่า "กวง ต่อจากนี้ฉันดูแลเธอไม่ได้แล้ว เธอต้องมีความสุขมากๆ นะ อืม ใช้ชีวิตให้ดีๆ"
"อืออือ..."
ซูหวานชิงคิดถึงคนโง่ตรงหน้าที่จะไม่มีเธอดูแล จะต้องได้รับความลำบาก หัวใจของเธอก็เจ็บปวดอย่างรุนแรง
"กวง ฉันอยากดูแลเธอไปตลอดชีวิตจริงๆ ถึงแม้เธอจะโง่ตลอดไป ฉันก็ไม่เสียใจ แถมยังมีความสุขด้วยซ้ำ แต่พวกเขาบังคับฉัน ถ้าฉันไม่ยอม เธอจะต้องตาย"
"กวง สามปีแล้ว ฉันยังไม่รู้ชื่อเธอเลย! ฉันอยากให้เธอหายดี พูดชื่อเธอให้ฉันฟังเอง..."
ยิ่งพูด ซูหวานชิงก็ยิ่งร้องไห้เสียใจมากขึ้น...
ตอนอายุสิบหก เธอโดยสารเรือสำราญออกทะเล ตกลงไปในน้ำทะเลที่เย็นเฉียบ ขณะที่เรือสำราญแล่นออกไปไกลอย่างรวดเร็ว
ในขณะที่เธอสิ้นหวังจนยอมจำนน มีวัยรุ่นคนหนึ่งขี่วาฬเพชฌฆาตตัวอ้วนกลม หันหลังให้ดวงอาทิตย์เข้ามาหา
วัยรุ่นยิ้มแล้วยื่นมือมา!
ในวินาทีนั้น ดวงอาทิตย์ด้านหลังวัยรุ่นส่องแสงเจิดจ้า วัยรุ่นเหมือนนางฟ้าที่เดินออกมาจากแสงสว่าง ประทับลึกลงในจิตวิญญาณของเธอ
วัยรุ่นโอบเธอไว้ข้างหน้า นั่งบนหลังวาฬเพชฌฆาต ขี่วาฬส่งเธอถึงฝั่ง
ตลอดทางวัยรุ่นไม่พูดแม้แต่คำเดียว เธอยังคิดว่าวัยรุ่นเป็นใบ้!
ตั้งแต่นั้นมา ซูหวานชิงมักโดยสารเรือสำราญไปยังทะเลผืนนั้น เพื่อหวังจะได้เจอวัยรุ่นอีกครั้ง
แต่เวลาผ่านไปสี่ปี เธอก็ไม่เคยเจอวัยรุ่นอีกเลย
ช่วงนั้น เธอฝันเห็นวัยรุ่นหันหลังให้ดวงอาทิตย์ นั่งบนวาฬเพชฌฆาต ยิ้มพลางยื่นมือมาให้เธอ...
เธอคิดถึงวัยรุ่นมาก จึงตั้งชื่อให้เขา—กวง!
จนกระทั่งปีที่เธออายุยี่สิบ เรียนอยู่ปีสอง เธอโดยสารเรือสำราญไปยังทะเลผืนนั้นอีกครั้ง อธิษฐานขอให้ได้เจอวัยรุ่นสักครั้ง!
ครั้งนี้เธอเห็นวาฬเพชฌฆาตตัวนั้น วาฬร้องเรียกมาที่เรือสำราญของเธอ บนหลังมีชายเลือดโชกคนหนึ่ง
ชายคนนั้นหมดสติ ซูหวานชิงจำได้ทันทีว่า เขาคือวัยรุ่นที่ช่วยเธอเมื่อสี่ปีก่อน
เธอรู้สึกว่าฟ้าถล่มลงมา
เธอช่วยเซี่ยเฟิงกลับมา จ้างหมอที่ดีที่สุดมารักษา
แต่พอเซี่ยเฟิงฟื้นขึ้นมา ก็กลายเป็นคนโง่ นอกจากหัวเราะโง่ๆ ก็มีแต่หัวเราะโง่ๆ
แต่ซูหวานชิงก็ไม่รังเกียจ เรียนไปด้วย แอบดูแลเซี่ยเฟิงไปด้วย
พอเรียนจบ เธอเป็นประธานบริษัทในตระกูล แต่พอครอบครัวรู้เรื่องนี้ ก็บังคับให้เธอส่งเซี่ยเฟิงไปโรงพยาบาลบ้า ไม่เช่นนั้นจะตัดทรัพยากรทั้งหมดของเธอ
เธอแตกหักกับครอบครัว
ทรัพย์สินทั้งหมดถูกอายัด เธอก็ไม่หันหลังกลับ เช่าห้องราคาถูก วางแผงขายของ เพื่อดูแลเซี่ยเฟิง
สำหรับเธอ เซี่ยเฟิงคือแสงสว่างในชีวิต...
หนึ่งปีต่อมา เธออายุยี่สิบสาม ปีกครองคนโง่คนหนึ่งครบสามปี ในช่วงนั้นถูกหัวเราะเยาะมากมาย
โดยเฉพาะปีสุดท้ายนี้ เธอลำบากมาก แต่เธอกลับรู้สึกหวานชื่น
แต่ไม่กี่วันก่อน เธอถูกท่านมู่ เจ้าสำนักตระกูลมู่ พบเข้า จึงกดดันครอบครัวเธอ บังคับให้เธอแต่งงานกับเขา
ตระกูลมู่เป็นหัวหน้าของสามตระกูลใหญ่ที่สุดในเมืองหนานเจียง กระทืบเท้าทั้งเมืองหนานเจียงก็ต้องสั่นสะเทือน ยังส่งนักเลงมาคอยจับตาดูเธอกับคนโง่
เตือนเธอว่า ถ้ากล้าปฏิเสธ จะทำลายตระกูลซู และสับเซี่ยเฟิงให้ละเอียดไปเลี้ยงหมา
ซูหวานชิงอยากปกป้องเซี่ยเฟิง และอยากปกป้องคนในครอบครัว
เธอรู้ว่าแม้ครอบครัวจะแตกหักกับเธอ แต่พ่อก็ยังแอบปกป้องเธอ พวกอันธพาลที่หมายตาความงามของเธอ กับคนบางพวก ก็ถูกไล่ไปหมดแล้ว
"กวง ฉันขอสัมผัสเธออีกครั้ง สัมผัสครั้งสุดท้าย!"
ในดวงตาที่เปี่ยมน้ำตาของซูหวานชิง เต็มไปด้วยความอ่อนโยน มือทั้งสองข้างลูบใบหน้าเซี่ยเฟิงอย่างนุ่มนวล
"โอ้ๆๆ เครื่องบินอาปาปา เครื่องบินอาปาปาเป็นหนุ่มน้อยผู้มีความสุข..."
เซี่ยเฟิงร้องโง่ๆ แล้วดันมือซูหวานชิงออก เพื่อเล่นเครื่องบินกระดาษต่อ
"เครื่องบินเป็นหนุ่มน้อยผู้มีความสุข? จุ๊ๆ! น้องรอง ดูสิ คนโง่นี่โง่ไม่มีทางรักษาแล้ว น้องรองเอ๊ย สมองเธอมีน้ำหรือถูกประตูหนีบรึไง ถึงได้มอบหัวใจให้คนโง่นี้?"
"เขาแค่ช่วยเธอครั้งเดียวไม่ใช่หรือ? เธอก็ช่วยเขาแล้ว นับว่าใช้หนี้บุญคุณแล้ว เธอไม่เป็นหนี้เขาอีกแล้ว!"
พูดมาถึงตรงนี้ ซูหวานหรงกลอกตา คิดอุบายพูด "น้องรอง พี่พูดแบบนี้เพื่อเธอ เพื่อเธอจริงๆ เธอแต่งงานกับท่านปู่มู่เถอะ! อืม แต่งงานกับเขาโดยสบายใจ"
"คนโง่นี้ฉันจะดูแลแทนเธอ ฉันสาบาน ว่าจะดูแลเขาให้ดี ไม่ให้เขาได้รับความลำบากแม้แต่น้อย"
ซูหวานชิงกอดเซี่ยเฟิงแน่น พูดกระซิบข้างหูเขาว่า "กวง การได้กอดเธอทำให้ฉันอบอุ่นจริงๆ วันนี้ผ่านไป โลกนี้ก็ไม่มีฉันอีกแล้ว"
"ฉัน จะกินยาพิษฆ่าตัวตายที่ตระกูลมู่ แบบนี้ฉันก็หลุดพ้น ไม่ทำให้ครอบครัวเดือดร้อน และยังปกป้องเธอได้"
พูดจบ เธอร้องไห้แล้วปล่อยเซี่ยเฟิง
มองเซี่ยเฟิงมองเธออย่างโง่ๆ ดวงตาที่ไร้เดียงสา เธอยิ่งเจ็บปวด
วินาทีถัดมา เธอเอามือทั้งสองข้างโอบหัวเซี่ยเฟิง จูบปากเขาอย่างแรง
แต่เซี่ยเฟิงกลับดิ้นรน ไม่อยากจูบ
ซูหวานหรงเห็นน้องสาวคนสวยของเธอจูบคนโง่ทั้งที่ฝืน รู้สึกคลื่นไส้ อ้าปากอยากอาเจียน!
ซูหวานชิงจูบเซี่ยเฟิงอย่างลึกซึ้ง แล้วค่อยๆ ยืนขึ้นมองซูหวานหรงพี่สาว ดวงตาเย็นชาพูดว่า "จำคำพูดเธอไว้ ดูแลกวงให้ดี"
"อื้มๆๆ!" ซูหวานหรงยิ้มพยักหน้า แต่ในใจกลับเยาะเย้ย หึๆ ดูแลเขาให้ดี? เชอะ!
"หวานชิง เวลาไม่มากแล้ว เราต้องรีบกลับไปเตรียมตัว ถ้าช้า ไฟโกรธของตระกูลมู่เรารับไม่ไหว"
ตอนนี้ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามา ระหว่างคิ้วของเขาเผยให้เห็นความเหนื่อยล้าอย่างช่วยไม่ได้
ซูหวานชิงมองชายวัยกลางคน พูดทีละคำ "พ่อ จำคำพูดพวกท่านไว้ ต้องดูแลกวงให้ดี"
ซูจื่อม่อมองเซี่ยเฟิงที่นั่งเล่นเครื่องบินกระดาษอยู่บนพื้น ดวงตาซับซ้อน เซี่ยเฟิงเคยช่วยชีวิตลูกสาวเขา บุญคุณนี้...
เขาคิดว่าลูกสาวใช้หนี้แล้ว ตระกูลซูไม่เป็นหนี้คนโง่อะไรอีกแล้ว!
แต่เขาก็ยังพูดกับซูหวานชิงอย่างจริงจัง "หวานชิง เธอวางใจเถอะ พ่อจะดูแลเขา จ้างพี่เลี้ยงมาดูแลเขาก็ไม่แพง ไม่ให้เขาอดตายหรอก"
ซูหวานชิงได้ยินก็เบาใจขึ้นบ้าง พูดกับซูจื่อม่อว่า "ขอบคุณค่ะพ่อ งั้นไปเถอะ"
พอถึงหน้าประตู ซูหวานชิงหันกลับมามองเซี่ยเฟิง
เซี่ยเฟิงยังบีบเครื่องบินกระดาษโบกไปมาในอากาศ ปากยังร้อง "เครื่องบินอาปาปา เป็นหนุ่มน้อยผู้มีความสุข..."
"กวง! ฉันไปแล้ว ลาก่อน!"
ซูหวานชิงขยับริมฝีปาก พูดออกมาไม่กี่คำ ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา
เธอรู้ว่าการจากไปครั้งนี้ คือการลาจากเซี่ยเฟิงตลอดกาล และลาจากโลกนี้ตลอดกาล
เธอไม่อยากจากจริงๆ!
ไม่อยากจากเซี่ยเฟิง ไม่อยากจากโลกนี้
เพราะเธอเพิ่งอายุยี่สิบสาม ชีวิตเพิ่งเริ่มต้น จะต้องจบลงแล้วหรือ?
เธอลูบยาพิษแผ่นหนึ่งในกระเป๋ากางเกงยีนส์ ยิ้มหวานให้เซี่ยเฟิง แต่ในรอยยิ้มกลับแฝงความเศร้าสร้อยไม่มีที่สิ้นสุด
ฉันขอมองเธอครั้งสุดท้าย มองครั้งสุดท้าย...
ซูหวานชิงมองเซี่ยเฟิงอย่างลึกซึ้งหลายครั้ง แล้วหันหลังเดินออกไป
หน้านอกประตูมีชายฉกรรจ์สวมชุดสูทสองสามสิบคน ยืนอยู่ ทั้งหมดเป็นนักเลงของตระกูลมู่
กลุ่มคนห้อมล้อมซูหวานชิงลงบันไดไป
ซูหวานหรงยังไม่ไป
เธอปิดประตู รอ ประมาณห้าหกนาที เธอคาดว่าซูหวานชิงเดินไปไกลแล้ว ก็ยิ้มเย็นในใจ
เธอคว้าเครื่องบินกระดาษในมือเซี่ยเฟิงมา ก้มหน้าหลอกเซี่ยเฟิง "คนโง่ อยากเป็นหนุ่มน้อยผู้มีความสุขไหม?"
เซี่ยเฟิงเงยหน้ามองผู้หญิงที่แย่งเครื่องบินกระดาษของเขา เกือบจะร้องไห้แล้ว
แต่พอได้ยินคำพูดนี้ ก็รีบพยักหน้า มือทั้งสองข้างโบกไปมา หัวเราะโง่ๆ ร้อง "โอ้ๆๆ ฉันอยากเป็นหนุ่มน้อยผู้มีความสุข โอ้ๆๆ ฉันอยากเป็นหนุ่มน้อยผู้มีความสุข..."
เชอะ! โง่จริงๆ! หึ!
ซูหวานหรงเยาะเย้ยในใจ ยกมือชี้หน้าต่างที่เปิดอยู่ พูดกับเซี่ยเฟิง "เธอถือเครื่องบินกระโดดลงจากหน้าต่างไป ก็จะขี่เครื่องบินบินได้ พอบินได้ก็จะเป็นหนุ่มน้อยผู้มีความสุข เธออยากได้ไหม?"
"อยาก อยาก อยาก!"
เซี่ยเฟิงพยักหน้าเรื่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้น หยิบเครื่องบินกระดาษจากมือซูหวานหรง วิ่งไปที่หน้าต่าง
นี่คือชั้นห้า ข้างล่างเป็นพื้นซีเมนต์แข็ง
เซี่ยเฟิงปีนขึ้นไปบนหน้าต่าง นั่งยองๆ บีบเครื่องบินกระดาษมองลงไป
สูงเกินไป เขากลัว ไม่กล้ากระโดด จึงหันมองซูหวานหรง ทำปากยู่พูด "สูงจัง หนูกลัว"
ซูหวานหรงยิ้มเดินเข้าไป หลอกเซี่ยเฟิง "อย่ากลัว กระโดดลงไปก็บินได้ แล้วก็จะเป็นหนุ่มน้อยผู้มีความสุข กระโดดเถอะ อืม!"
พูดมาถึงตรงนี้ ใต้ดวงตาเธอเผยแววเย็นชา ยื่นมือช้าๆ หัวเราะ "คนโง่ มองข้างหน้าสิ มีเครื่องบินใหญ่ด้วยนะ!"
เซี่ยเฟิงหันมอง ท้องฟ้ายามเช้าเก้าโมงมีเมฆขาวเป็นดวงๆ ไม่มีเครื่องบินใหญ่เลย เขาพยายามมองท้องฟ้า อยากเห็นเครื่องบินใหญ่
"คนโง่ คุณหนูจะส่งเธอไปเป็นหนุ่มน้อยผู้มีความสุข!"
ซูหวานหรงพูดพลาง ผลักอย่างแรงที่หลังเซี่ยเฟิง
"อ๊า~อ๊า..." เซี่ยเฟิงร้องด้วยความเจ็บปวด แล้วตกลงไป
"ถ้าเธอตาย น้องฉันถึงจะแต่งงานกับท่านปู่มู่อย่างสบายใจ อย่าโทษฉัน..."
ซูหวานหรงยิ้มที่มุมปาก หันหลัง เปิดประตูเดินออกไป
"คุณหนูใหญ่ คนโง่ล่ะ?"
สาวใช้คนหนึ่งที่รออยู่หน้าประตูถาม มองเข้าไปในห้องสองสามที
"คนโง่ตกลงมาจากชั้นบน ตายแล้ว! เธอไม่ต้องดูแลเขาอีก ไปเถอะ!"
...