ในเวลานั้นเอง ฝูงครึ่งอสูรใต้ศาลาซึ่งเดิมยังค่อนข้างสงบพลันชะงักพร้อมกัน
พวกมันหันไปยังทิศทางเดียวกันในชั่วขณะเดียว เสียงคำรามต่ำ ๆ ดังออกมาจากลำคอนับร้อยพร้อมกัน
กลิ่นมนุษย์
รอยยิ้มของปีศาจวานรพลันหุบลง มันพลิกตัวกระโดดไปยังข้างศาลา คว้าค้อนไม้ที่แขวนอยู่บนเสา แล้วตีระฆังทองแดงสามครั้งติดกัน “กัง~ กัง~ กัง~”
เสียงระฆังแผ่กระจายออกไปไกล มุ่งสู่ส่วนลึกของเขาม้าราชัน
“ในที่สุดมนุษย์ผู้นั้นก็มาเสียที” ปีศาจวานรโยนค้อนไม้ทิ้ง พลางบิดขี้เกียจจนกระดูกทั่วร่างลั่นกรอบแกรบ “งานวันนี้จบลงเสียที รอต่อไปอีกข้าคงคลั่งแน่”
“เสี่ยวไหว ข้าจะกลับถ้ำไปแย่งขนมมงคล เจ้าจะไปหรือไม่?”
ปีศาจหมูมองออกไปนอกศาลาแล้วลูบท้อง “ข้าไม่กลับแล้ว สหายคนหนึ่งของข้ามีธุระส่วนตัวอยู่หลังเขา ต้องให้ข้าช่วยจัดการแทน”
ปีศาจวานรชะงักไป ก่อนยกนิ้วโป้งให้ “ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมจริง ๆ”
……
อีกด้านหนึ่ง
ทันทีที่ลู่จิ่งเหยียบย่างขึ้นทางเขาของเขาม้าราชัน ฝีเท้าก็ชะงักลงเล็กน้อย
กลิ่นคาวเหม็นฉุนพุ่งมาจากป่าเบื้องหน้า
จากนั้นก็เป็นจิตสังหารเข้มข้นที่ปกปิดไม่มิด แผ่เข้ามาเป็นระลอก
ลู่จิ่งหรี่ตาลง ทว่ามุมปากกลับค่อย ๆ ยกขึ้น
เขาชักดาบอิ้งเสวี่ยออกมา ไม่ถอยกลับรุกไปข้างหน้า
ท้ายที่สุดลู่จิ่งก็ไม่ได้ทำตามที่นัดหมายไว้ โดยไปรอหวังฮั่นซานกับพวกเพื่อขึ้นเขาม้าราชันไปสังหารปีศาจด้วยกัน
ในสายตาเขา การร่วมมือกับหวังฮั่นซานก็ไม่ต่างจากยื่นแต้มสังหารให้ผู้อื่นเปล่า ๆ
พุ่มไม้ในป่าถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง ครึ่งอสูรสายเลือดม้าตัวแรกพุ่งออกมา
กีบทั้งสี่ของมันสับสลับกันอย่างรวดเร็ว ใบหน้ายาวบิดเบี้ยว อ้าปากที่เต็มไปด้วยน้ำลายพุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าลู่จิ่ง
ลู่จิ่งไม่แม้แต่จะหยุดฝีเท้า
แสงดาบวาบขึ้น
ครึ่งอสูรสายเลือดม้ายังคงอยู่ในท่าพุ่งเข้าใส่ แต่ร่างของมันกลับถูกผ่าออกเป็นสองซีกจากตรงกลางแล้ว
【สังหารครึ่งอสูรที่ยังไม่เปิดปัญญา แต้มสังหาร +120】
ตัวที่สองและตัวที่สามตามมาติด ๆ