หญิงสาวชุดแดงชะงักฝีเท้า ก่อนหันกลับมาแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มขมขื่นว่า “ผู้อาวุโสล้อข้าเล่นแล้ว ซวี่เหยาไม่มีเรื่องราวอะไรหรอก เพียงทำเรื่องที่ไม่อาจเปิดเผยเท่านั้น หากพูดออกไป เกรงว่าจะทำให้หูของผู้อาวุโสแปดเปื้อน”
“ข้า ลู่จิ่ง ไม่ตัดสินความดีความชั่วจากรูปลักษณ์ภายนอก”
ลู่จิ่งพิงอยู่กับขั้นบันไดหิน น้ำเสียงราบเรียบ “ในสายตาข้า ขอเพียงทุกเรื่องมีที่มาที่ไป ก็ไม่อาจเรียกว่าแปดเปื้อนได้ เพราะฉะนั้น ข้าอยากฟังเรื่องราวของแม่นางดูสักหน่อย”
ซวี่เหยาชะงักไปเล็กน้อย
ท่ามกลางซากศพปีศาจเกลื่อนพื้น ผู้อาวุโสหนุ่มผู้นี้กลับแผ่กลิ่นอายผ่องใสสูงส่งออกมาหลายส่วน
ทำให้ในใจนางพลันไหววูบ เกิดความเลื่อมใสขึ้นมาเล็กน้อย
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกัดฟันแล้วถอนหายใจเบา ๆ “ขอบคุณที่ผู้อาวุโสให้เกียรติ ในเมื่อท่านอยากฟัง เช่นนั้นซวี่เหยาจะเล่าให้ฟัง”
“ดียิ่ง ดียิ่ง”
……
ชีวิตของซวี่เหยานั้นสั้นนัก
สั้นเสียจนเล่าตั้งแต่ต้นจนจบ ยังไม่ทันเทียนในโคมบนผนังถ้ำมอดดับ
นับแต่เริ่มรู้ความ นางก็ต้องทำงานแล้ว
ตัดฟืน เลี้ยงสัตว์ ลงแปลงเก็บผัก ปั่นป่านตำข้าว ตลอดทั้งสี่ฤดู มือเท้าไม่เคยว่างเว้นแม้แต่วันเดียว
ครั้นฝืนทนจนถึงปีที่นางปักปิ่น บิดามารดาก็รีบร้อนขายนางให้ใต้เท้าขุนนาง
เดิมทีนางคิดว่า เมื่อเข้าไปอยู่ในบ้านขุนนาง ชีวิตคงสุขสบายขึ้นบ้าง
แต่ผ่านไปได้ไม่กี่วัน ใต้เท้าขุนนางก็ส่งนางต่อไปยังเขาม้าราชัน ให้เป็นเจ้าสาวของเจ้าม้าตาแดง
เดือนแรกที่เข้าไปอยู่บนภูเขา พี่น้องหญิงที่อาศัยอยู่ร่วมกับนางตายไปถึงเจ็ดคน
นางหวาดกลัว
เพื่อไม่ให้คนอื่นทำร้าย นางจึงเริ่มเรียนรู้ที่จะทำร้ายผู้อื่นเสียก่อน
ช่วยเจ้าม้าตาแดงเลือกเจ้าสาว คอยดูแลหญิงสาวในถ้ำแทนเจ้าม้าตาแดง และช่วยเจ้าม้าตาแดง……
ซวี่เหยาในเรื่องเล่านั้น แทบไม่ต่างจากซวี่เหยาผู้รู้กาลเทศะและเข้าใจเรื่องราวตรงหน้าลู่จิ่งในตอนนี้เลย
กล่าวไปแล้ว นางก็เป็นเพียงคนที่น่าเวทนาอย่างถึงที่สุด