เสียงม้าร้องสามครั้ง แต่ละครั้งดังกว่าครั้งก่อน
คลื่นเสียงแปรเป็นระลอกคลื่นที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ซัดกระจายออกจากแท่นศิลาอย่างเกรี้ยวกราด หินงอกบนเพดานถ้ำสั่นกราว ก่อนแตกเป็นผุยผงกลางอากาศ
เวลานี้ ลู่จิ่งเพิ่งมาถึงขอบแท่นศิลา พอดีกับที่เสียงร้องทั้งสามกระแทกเข้าใส่เขาเต็ม ๆ
เสียงนั้นราวกับระเบิดขึ้นในสมองโดยตรง
ทุกสิ่งตรงหน้าพลันเอียงวูบ แท่นศิลา แสงไฟ และม้าร่างยักษ์ ล้วนบิดเบี้ยวกลายเป็นเงาแดงพร่าไหว
ขาเขาอ่อนยวบ เกือบทรุดลงคุกเข่า นิ้วทั้งห้าของมือขวาราวกับไม่อยู่ในการควบคุมของตน จึงคลายออก
“เคร้ง”
ดาบอิ้งเสวี่ยร่วงลงพื้นทันที
ลู่จิ่งยกมือทั้งสองข้างขึ้นอุดหูแน่น
แต่ก็ไร้ประโยชน์
เสียงม้าร้องยังคงก้องสะท้อนในสมองครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับมีคนยกค้อนเหล็กขึ้นทุบกะโหลกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ในโพรงจมูกร้อนผ่าว มีบางอย่างไหลลงมา
“ระบบ! รีบปิดเสียงร้องของปีศาจม้าให้ฉันสักหนึ่งนาที!”
【ปิดเสียงร้อง ใช้แต้มสังหาร 5000 แต้ม หากช่วยสังหาร ใช้แต้มสังหาร 15000 แต้ม】
“นี่กำลังเล่นคำกับฉันอยู่หรือไง? ฉันบอกให้ปิดเสียงแค่หนึ่งนาที!”
【เมื่อระบบนี้ลงมือ ย่อมปิดเสียงอย่างถาวร ไม่มีคำว่าหนึ่งนาที ท่านเข้าใจได้ว่า เมื่อระบบลงมือ ก็ถึงขีดจำกัดของปีศาจม้าแล้ว】
สายตาของลู่จิ่งเริ่มมืดลงเป็นระลอก เขาเหลือบมองหน้าต่างระบบ
【แต้มสังหารคงเหลือ: 20000】
“……ใช้แต้มสังหาร 5000 แต้ม!!”
【ปิดเสียงแล้ว: เสียงม้าสะเทือนวิญญาณ】
【แต้มสังหารคงเหลือ: 15000】
ชั่วพริบตา โลกทั้งใบก็เงียบสนิท
ลู่จิ่งเงยหน้าขึ้น
บนแท่นศิลา ม้าร่างยักษ์ตัวนั้นยังคงอ้าปาก เส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน
แต่เขากลับไม่ได้ยินอะไรเลย