เมิ่งหว่านซีเหมือนสุรา รสจัดจ้าน
ยามไหลผ่านลำคอให้ความรู้สึกแสบร้อนราวคมมีดกรีด แต่ก็ยังชวนให้คนนึกถึงอย่างอาวรณ์
ในตัวเธอมีธรรมชาติของความห้าวหาญดิบเถื่อน ซึ่งทำให้ผู้ชายที่ได้พบเจอเกิดแรงปรารถนาอยากจะเอาชนะ
ฟู่จิ่นซิวรู้แก่ใจดี เขาจึงเร่งให้ตัวเองเติบใหญ่ แข็งแกร่งพอที่จะกางปีกป้องเธอ กันคนอื่นไม่ให้มารังควาน
เขาเองก็สามารถปกป้องเธอได้ดีแล้ว แต่ไยสุดท้ายคนที่ผลักไสเธอจนต้องจากไปกลับกลายเป็นตัวเองกันเล่า
ในห้องหอของพวกเขาสองคน ปลายนิ้วไล้สัมผัสผ่านเครื่องประดับทุกชิ้น
เขาคล้ายยังเห็นภาพหญิงสาวในชุดกี่เพ้าสวยงาม หมุนตัวอวดต่อหน้าเขา
แม้คนอื่นจะมองว่าเธองามราวดอกกุหลาบที่สะดุดตาแต่แฝงไว้ด้วยหนาม มีแต่เขาที่รู้ถึงความอ่อนหวานที่เมิ่งหว่านซีมีให้เขา เธอนั้นว่านอนสอนง่ายเพียงไหน
เขาจุดบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวน แต่ไม่นานก็ดับทิ้ง
ต่อให้เมิ่งหว่านซีจะไม่อยู่เคียงกาย เขาเองก็ไม่อยากทำให้ห้องนอนของพวกเขาต้องสกปรก
เขากลับไปยังห้องหนังสือ ผู้ช่วยฉินเอ่ยเตือนอยู่ข้างๆ ว่า "คุณนายเข้าพักที่โรงแรมหรรษาแล้วครับ เมื่อสักครู่เพิ่งได้ข่าวว่า คุณนายติดต่อคนในวงการ เธออยากกลับมาแสดงอีก"
ฟู่จิ่นซิวเคาะขี้บุหรี่ ควันสีขาวตลบรอบใบหน้า บดบังอารมณ์ในแววตาของเขา "แกปล่อยข่าวออกไปหน่อย อย่าให้เธอได้รับงานแสดง"
ผู้ช่วยฉินนิ่งงัน รับใช้ฟู่จิ่นซิวมาหลายปี เขาแทบอยากจะเด็ดดวงจันทร์ลงมาให้เมิ่งหว่านซี
"ท่านประธานฟู่ ตอนนี้คุณนายกำลังฮึดฮัด ท่านไม่ไปง้อแถมยังขัดขวางอีก ท่านไม่กลัวจะผลักให้คุณนายยิ่งห่างไกลออกไปหรือครับ"
"ฉันก็แค่อยากให้เธอจนตรอกกลับมา เธอจากไปสามปี วงการบันเทิงเปลี่ยนขั้วอำนาจไปตั้งนานแล้ว ตลอดหลายปีมานี้ฉันตามใจประคบประหงมเธอมาตลอด เธอจะไปทนกับโลกภายนอกที่ทั้งลมทั้งฝนได้อย่างไร อีกไม่นานเธอก็จะเข้าใจ ว่าฉันคือคนที่รักเธอมากที่สุดในโลก มีเพียงฉันเท่านั้นที่ให้ที่พักพิงที่อบอุ่นที่สุดได้"
ควันบุหรี่จางลง เผยใบหน้าที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งของฟู่จิ่นซิว
ผู้ช่วยฉินพลันตระหนักได้ว่า ผู้ชายที่อยู่ข้างกายนี้ไม่ใช่เพียงสามีผู้รักใคร่ทะนุถนอมภรรยา ทว่ายังเป็นพระราชาผู้กุมอำนาจ
ในโลกนี้จะมีสิ่งใดใช้ได้ดีไปกว่าอำนาจอีกเล่า
"ผู้ช่วยฉิน เตือนผู้หญิงคนนั้น ให้เธออยู่แต่ในกรอบอย่างสงบเสงี่ยม ถ้ามีอีกครั้ง ฉันจะไม่ละเว้นเธอ"
ความเย็นยะเยือกที่ลอดไรฟันทำให้แผ่นหลังของผู้ช่วยฉินเย็นวาบ "เข้าใจแล้วครับ"
เมิ่งหว่านซีเก็บข้าวของเรียบร้อยในโรงแรม หวนคิดถึงหลายปีที่ผ่านมา โลกของเธอมีเพียงฟู่จิ่นซิวกับการเตรียมตัวตั้งครรภ์เท่านั้น
แม้ตอนนั้นจะถอนตัวจากจุดสูงสุดของอาชีพการงาน เธอก็ไม่มีวันเสียใจ
แต่ตอนนี้ดูแล้ว การฝากความหวังทั้งหมดไว้กับผู้ชาย ก็เป็นความผิดพลาดที่โง่เขลาแต่แรก
โทรศัพท์หาผู้กำกับหลายคน ก็ถูกปฏิเสธทั้งหมด
ถึงตอนนี้เมิ่งหว่านซีจึงได้เข้าใจ ว่าตั้งแต่วินาทีที่ฟู่จิ่นซิวเกลี้ยกล่อมให้เธอถอนตัวจากวงการ เขาก็ตัดเส้นทางของเธออย่างสิ้นเชิงแล้ว
เขาไม่มีวันให้โอกาสเธอกลับมา เขาเพียงอยากเลี้ยงเธอไว้เหมือนสัตว์เลี้ยงในกรง
ไม่นานมานี้เขาอ้างว่ากระแสเงินสดติดขัด แล้วโอนเงินของเธอไปจนหมด ตอนนี้ในบัตรของเมิ่งหว่านซีเหลือเพียงห้าหมื่นหยวน
ห้องสวีทเธอจะอยู่ได้อีกสามคืน
ผู้ชายคนนั้นต้องการบีบให้เธอกลับบ้านภายในสามวัน!
สายลมปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดมาจากระเบียง กระตุ้นให้เธอหนาวสะท้านไปทั้งร่าง
คนที่นอนเคียงข้างเธอ ใช้กลเม็ดในโลกธุรกิจกับเธอตั้งนานแล้ว
เพราะอย่างนี้เขาจึงได้ใจและไปมีลูกกับคนอื่น
เขาคงคิดว่าหากตัดเส้นทางหนีทั้งหมดของเธอแล้ว เธอก็จะดิ้นหลุดไปไหนไม่ได้ ต้องยอมให้เขาบงการใช่ไหม
เมิ่งหว่านซีรู้สึกโชคดีที่เรื่องตั้งครรภ์เขายังไม่รู้ ไม่อย่างนั้นเขาคงเลือกที่จะให้เด็กทั้งสองคนอยู่ไว้แน่ ชีวิตแต่งงานนี้ก็ยิ่งยากจะหย่าขาด
ความสัมพันธ์ของสองคนนี้ไม่ใช่แค่เก้าเดือน จากตั้งครรภ์จนคลอด สวี่ชิงหร่านจะใช้ลูกเป็นข้ออ้างคอยเข้าใกล้ฟู่จิ่นซิวครั้งแล้วครั้งเล่า
เช่นเดียวกับที่เขาถูกถ่ายรูปในกองถ่าย และที่มาปรากฏตัวที่ห้องทำงานเมื่อวาน ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ สวี่ชิงหร่านกำลังหยั่งเชิง
หากเมิ่งหว่านซีลดมาตรฐานของตัวเองลงยอมรับเรื่องนี้ครั้งหนึ่ง ชีวิตที่เหลืออีกหลายสิบปีก็ต้องทนกับเสี้ยนหนามอันน่าขยะแขยงที่ปักคาอยู่ในใจ
การมาเกี่ยวข้องกับสวี่ชิงหร่าน ก็เหมือนแมลงสาบที่ตีเท่าไหร่ก็ไม่ตาย
ไม่ถึงตาย แต่ก็ทำให้คลื่นไส้ตายได้
ใครจะยืนยันได้ว่าฟู่จิ่นซิวที่วันนี้ยังรักเธอ ในวันข้างหน้าจะไม่รักแม่ของเด็กขึ้นมา
นี่จะให้เธอแย่งชิงความโปรดปรานกับมือที่สามราวกับสนมในวัง ให้ชีวิตที่เหลือจมอยู่กับความทุกข์ทรมานงั้นหรือ
เมิ่งหว่านซีตัดสินใจอย่างยากลำบาก เขาไม่ยอมให้เอาลูกในท้องของสวี่ชิงหร่านออก เช่นนั้นเธอก็ทำได้เพียงเอาลูกของตัวเองออกเท่านั้น
การยอมทิ้งทุกสิ่งเพื่อผู้ชายคนเดียว แล้วสุดท้ายก็กลายเป็นนกคีรีบูนในกรงทองของเขา เธอพอแล้ว
เด็กคนนี้จะกลายเป็นโซ่เส้นสุดท้ายที่ล่ามเธอไว้ ให้เธอต้องถูกขังอยู่ในคฤหาสน์นั้นไปตลอดชีวิต รอคอยให้ผู้ชายมาโปรดปราน
เมิ่งหว่านซีลูบหน้าท้องที่ยังแบนราบอยู่ มุมปากกระตุกอย่างจนใจ "ขอโทษจริงๆ เลยนะ ที่มาเกิดในท้องของคนอย่างฉัน ทำให้เจ้าได้รับความอัปยศ เจ้าตัวน้อย"
หลังจากรู้ว่าตั้งครรภ์ เธอพลิกพจนานุกรมที่บ้านแทบจะขาด
คิดชื่อสำรองไว้กว่าร้อยชื่อ ทุกชื่อล้วนอัดแน่นไปด้วยความปรารถนาดี แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ใช้
"เจ้าตัวน้อย แม่อุตส่าห์พาเจ้ามาบนโลกใบนี้ แต่กลับต้องมาลงมือลบตัวเจ้าไปเสียเอง ชาติหน้าต้องลืมตาให้ดี อย่ามาเลือกแม่ที่ไร้ความรับผิดชอบอย่างฉันอีกนะ ได้ไหม"
คืนแรกที่จากฟู่จิ่นซิว เมิ่งหว่านซีนอนไม่หลับ
ค่ำคืนที่เงียบสงัดเช่นนี้ มันง่ายเกินไปที่เธอจะลืมความเลวร้ายของเขา และจดจำแต่ความดีงาม เหตุผลกับความรู้สึกกำลังต่อสู้กันอยู่ในหัว
เธอเห็นว่าฟู่จิ่นซิวโพสต์ความเคลื่อนไหวบางอย่าง
แมวตัวหนึ่งซบอยู่ในอ้อมอกของชายหนุ่ม มือที่โผล่ออกมาจากตัวเขากำลังลูบปลอบเจ้าแมวลายสลิดที่ร้องเหมียวๆ อย่างอ่อนโยน รอยแผลเป็นที่เห็นชัดอยู่ตรงซอกนิ้วหัวแม่มือ
ข้อความประกอบ: คิดถึงแม่แล้ว
เมิ่งหว่านซีดูคลิปวิดีโอที่มีความยาวเพียงไม่กี่วินาทีนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในใจราวกับถูกคมมีดกรีดแหวกเป็นชิ้นๆ
ฟู่จิ่นซิว ผู้ชายที่เข้าใจเธอยิ่งกว่าตัวเธอเอง
เขารู้วิธีที่จะควบคุมเธอ
ชิวเยวี่ยเป็นแมวจรจัดที่เธอพบเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นหมาป่ากำลังรุมกัดลูกแมวทั้งครอก เมิ่งหว่านซีเข้าไปช่วย หมาตัวนั้นก็พุ่งเข้ามางับเธอทันที
จังหวะคับขันนั้น ฟู่จิ่นซิวมาถึงพอดี หมาป่างับเข้าที่ซอกนิ้วหัวแม่มือของเขา ทิ้งรอยแผลเป็นนี้ไว้
นึกถึงตอนนั้นที่เลือดเขาพุ่งกระฉูด แต่ก็ยังต้องคอยปลอบประโลมเธออย่างอ่อนโยน
ปลายจมูกของเมิ่งหว่านซีเริ่มรื้น นิ้วมือกำโทรศัพท์แน่น
ทันใดนั้น เธอก็เห็นว่าสวี่ชิงหร่านมากดไลก์ให้เขา
ฟู่จิ่นซิวกับเมิ่งหว่านซีเคยใช้รูปโปรไฟล์คู่กัน เขายื่นดอกกุหลาบให้ ส่วนเธอกอดช่อกุหลาบที่เขาส่งให้
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สวี่ชิงหร่านเปลี่ยนรูปโปรไฟล์เป็นภาพที่มีองค์ประกอบเดียวกับเธอ
เมิ่งหว่านซีรู้สึกขยะแขยง ยกมือเปลี่ยนรูปโปรไฟล์และลบทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเขาออกจนหมด
ฟู่จิ่นซิวก็เพิ่งสังเกตว่ารูปโปรไฟล์ของ "ภรรยาที่รักยิ่ง จุ๊บ ❤" ที่ปักหมุดไว้ด้านบนสุด เปลี่ยนกลายเป็นสีขาวโล่ง
เขากดเข้าไปดูในโปรไฟล์ ชื่อเล่นของเมิ่งหว่านซีกลายเป็นเครื่องหมายมหัพภาค
ลายเซ็นก็เปลี่ยนเช่นกัน
—— จบบริบูรณ์
เช้าวันรุ่งขึ้น เมิ่งหว่านซีปรากฏตัวในโรงพยาบาลราวกับผี ทำให้ท่าน ผอ.โจว ตกใจ
เมิ่งหว่านซีมีสีหน้าซีดเซียว ใต้ตาคล้ำเข้ม หางตาขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอคงร้องไห้มาก่อนหน้านี้ น้ำเสียงจึงแหบแห้ง "ท่าน ผอ. ฉันอยากเอาลูกออก"