ฟู่จิ่นซิวนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานใหญ่ ตรงหน้าเขามีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ เป็นนักแสดงสาวระดับสามที่เพิ่งมีข่าวฉาวเมื่อไม่นานมานี้ สวี่ชิงหร่าน
ตอนที่เมิ่งหว่านซีถอนตัวจากวงการ เธอยังเป็นแค่นักแสดงประกอบระดับสิบแปดเสียด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้เธอกลับมาปรากฏตัวในห้องทำงานของฟู่จิ่นซิว
วินาทีที่เห็นเธอ ในแววตาของฟู่จิ่นซิวก็มีประกายหวาดหวั่นวูบหนึ่ง เขารีบจะเก็บรายงานบนโต๊ะออกไป
สัญชาตญาณของเมิ่งหว่านซีบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอจึงห้ามว่า "อย่าขยับ"
เธอสาวเท้าเข้าไป สวี่ชิงหร่านเอ่ยเรียกอย่างระมัดระวังว่า "พี่หว่านซี อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันแค่…"
เมิ่งหว่านซีไม่สนใจท่าทีของเธอ เดินตรงไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นบนโต๊ะขึ้นมา
มันคือใบรายงานผลการตรวจครรภ์
สวี่ชิงหร่าน ตั้งครรภ์ได้เจ็ดสัปดาห์ ตรวจพบการเต้นของหัวใจทารกแล้ว
รายละเอียดมากมายหลั่งไหลท่วมสมองของเมิ่งหว่านซีราวกับคลื่นยักษ์
แผ่นหลังพร่ามัวในรูปนั้น รวมถึงคำพูดที่เขาบอกว่าทำผิดเมื่อคืน
วินาทีนี้ เมิ่งหว่านซีรู้สึกเหมือนทั้งร่างถูกแช่แข็งอยู่ในห้องเย็น ร่างกายถูกตรึงอยู่กับที่
เธอกำรายงานแน่น เงยหน้าสบตาดำลึกล้ำไร้ก้นบึ้งของฟู่จิ่นซิว พลางถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เด็กคนนี้เป็นลูกของคุณใช่ไหม"
ชั่วขณะนี้ เธอหวังเหลือเกินว่านี่เป็นแค่ความคิดมากของตัวเอง ฟู่จิ่นซิวรักเธอมากขนาดนั้น จะทำเรื่องนอกลู่นอกทางแบบนี้ได้อย่างไร
ยังไม่ทันที่ฟู่จิ่นซิวจะเอ่ยปาก สวี่ชิงหร่านกลับเป็นฝ่ายรับสมอ้างก่อน "พี่หว่านซี ถ้าจะโทษก็โทษฉันเถอะ อย่าโทษคุณฟู่…"
ยังพูดไม่ทันจบ เมิ่งหว่านซีก็ตบหน้าสวี่ชิงหร่านไปหนึ่งฉาด
ดวงตาของเมิ่งหว่านซีมีน้ำตาคลอแต่ไม่ยอมไหล ฝืนกลั้นเสียงสะอื้นในลำคอ "เธอรู้แก่ใจว่าเขาเป็นสามีฉัน แต่ยังจะเป็นมือที่สาม นี่คือสิ่งที่เธอสมควรได้รับ"
ฟู่จิ่นซิวไม่มีท่าทีจะปกป้องใครสักนิด เขาลุกขึ้นกวาดตามองสวี่ชิงหร่าน "คุณกลับไปก่อน"
เมิ่งหว่านซีก็ไม่ใช่คนที่จะเอาแต่ตีโวตีวาย มือที่สามน่ารังเกียจก็จริง แต่ลำพังฝ่ามือเดียวไม่ดังหรอก เธอจึงไม่หาเรื่องสวี่ชิงหร่านอีก
สายตาของเธอจับจ้องบนใบหน้าหล่อเหลาคมคายของฟู่จิ่นซิว ทั้งสองเติบโตมาในสลัมด้วยกัน เขาเป็นนักเรียนเรียนดีทั้งคุณธรรมและความรู้ ส่วนเธออาศัยใบหน้าของตัวเองจนโด่งดังในวงการบันเทิง
เธอรับงานแสดงอย่างไม่กลัวตายเพื่อสนับสนุนความฝันของเขา แม้จะทำให้มดลูกบาดเจ็บ แต่ฟู่จิ่นซิวก็ขอเธอแต่งงานทันทีที่เธอรู้สึกตัว
หลังจากนั้น เธอก็โด่งดังสุดขีด ส่วนบริษัทของเขาก็รุ่งเรืองขึ้นทุกวัน
เมิ่งหว่านซีถอนตัวจากวงการบันเทิงในวันที่คว้ามงกุฎนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม เต็มใจแต่งงานแบบไม่เปิดเผยและเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่อยู่เบื้องหลังเขา
เธอคิดมาตลอดว่าทั้งสองรักใคร่กลมเกลียวกัน ความรักเอาชนะอุปสรรคทั้งปวง
แต่หลังจากมีทรัพย์สินและสถานะ กลับพบว่าเขานอกใจ
ที่แท้เขาก็ไม่สามารถหลีกหนีจากความต่ำช้าสามัญได้เช่นกัน
น้ำตาค่อย ๆ ไหลอาบแก้มของเมิ่งหว่านซี ท่ามกลางภาพพร่ามัว ฟู่จิ่นซิวหยิบสัญญาฉบับหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก ส่งมาให้พลางอธิบายว่า
"ซีซี ลูกเป็นของฉันจริง แต่ฉันไม่เคยแตะต้องตัวเธอเลย เธอดูให้จบก็จะเข้าใจ"
ในสัญญาเขียนด้วยตัวอักษรชัดเจนว่า สวี่ชิงหร่านจะให้กำเนิดลูกหนึ่งคนให้เขา โดยจะได้รับเงินยี่สิบล้านและทรัพยากรส่งเสริม
ฟู่จิ่นซิวอธิบายว่า "ซีซี ฉันแค่ให้ตัวอย่างน้ำเชื้อเพื่อให้เธอทำเด็กหลอดแก้ว ที่เลือกเธอก็เพราะเธอมีส่วนคล้ายคลึงกับเธอห้าส่วน"
"ฉันไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดจะใช้เซลล์ไข่ของเธอ แต่ร่างกายเธอย่ำแย่เกินไป การเจาะไข่เป็นกระบวนการที่เจ็บปวดมาก อีกอย่างตอนนั้นมดลูกของเธอบาดเจ็บ ไม่ต้องพูดถึงว่าเอ็มบริโอจะฝังตัวสำเร็จหรือไม่ ถึงฝังตัวก็ยังเสี่ยงแท้ง เธอต้องลำบากแล้วยังเสียลูกไป ฉันไม่อาจทนเห็นเธอทุกข์ทรมานแบบนั้นได้"
พูดถึงตรงนี้ ฟู่จิ่นซิวจับมือเมิ่งหว่านซีขึ้นมา น้ำเสียงอ่อนโยน "ซีซี ฉันกับเธอเป็นแค่ความสัมพันธ์ทางธุรกิจ ตามข้อตกลง เมื่อเธอคลอดลูกแล้วก็จะหายไปอย่างถาวร ลูกให้เราเลี้ยงดู เรายังคงเป็นเหมือนเดิม โอเคไหม"
"เพี๊ยะ!"
เมิ่งหว่านซีตวัดมือตบหน้าเขาไปหนึ่งฉาด "ฟู่จิ่นซิว คุณคิดว่าฉันเป็นคนใจกว้างถึงขั้นจะเอาผลึกของความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับผู้หญิงอื่นมาเป็นลูกแท้ ๆ ของตัวเองอย่างนั้นหรือ"
"ตอนที่คบกับคุณ ฉันเคยบอกแล้วว่า ถ้าคุณไปหลงรักคนอื่น ต้องบอกฉันให้รู้ ความรักของฉันจะร้อนแรงราวกับไฟ หรือจะสงบราบเรียบอย่างสายน้ำก็ได้ แต่รับไม่ได้เด็ดขาดกับการที่จะเปลี่ยนใจไปวัน ๆ"
ฟู่จิ่นซิวมีแววกังวลปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา เขารีบร้อนจะอธิบายกับเธอ "ฉันไม่ได้เปลี่ยนใจ ในใจฉันมีแค่เธอคนเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ คราวก่อนที่ไปเยี่ยมกองถ่าย ฉันไม่ได้ตั้งใจไป เธอบอกว่าปวดท้อง ฉันเลยแวะไปดูหน่อย"
เมิ่งหว่านซีแสยะยิ้มเยาะ "งั้นแสดงว่าตลอดเก้าเดือนนี้ แค่เธอต้องการอะไร โทรศัพท์มาที คุณก็จะไปหา ใช่ไหม"
"ฉันรับประกันว่าจะไม่มีครั้งหน้า ซีซี ฉันก็แค่อยากมีลูกมากเกินไป"
เมิ่งหว่านซีจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเขาชอบเด็กมากแค่ไหน ถึงขนาดที่เธอยอมวางทุกอย่างลง เพื่อให้ได้ผลึกแห่งรักของทั้งสอง
ตอนนี้เธอมีลูกแล้ว แต่เขากลับไปมีลูกกับคนอื่นด้วย
สวรรค์ช่างเล่นตลกกับเธออย่างร้ายกาจ
เห็นเธอหลับตาน้ำตาอาบแก้ม ฟู่จิ่นซิวใจสลาย รั้งเธอเข้ามากอด "ซีซี ฉันไม่เคยแตะต้องตัวเธอเลย ร่างกายของฉัน หัวใจของฉัน เป็นของเธอทั้งหมด เธอยกโทษให้ฉันนะ"
เมิ่งหว่านซีลืมตาขึ้น ถามว่า "ถ้าฉันขอให้คุณเอาเด็กในท้องเธอออกล่ะ"
ฟู่จิ่นซิวชะงัก นิ่งเงียบไม่ตอบ
"ถ้าคุณรักฉันจริง ต้องการให้ชีวิตแต่งงานของเราดำเนินต่อไป เอาเด็กคนนี้ออกซะ ฉันจะถือว่าวันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น"
เธอรักเขา ไม่อยากให้สิบแปดปีของทั้งสองตั้งแต่เป็นเพื่อน เป็นคนรัก จนวันนี้กลายเป็นความรักแบบครอบครัวต้องพังทลายลง
เธอคิดว่าคนที่ทำผิดสมควรได้รับโอกาสให้แก้ตัว
แค่เขาจัดการทุกอย่างข้างนอกให้สะอาดหมดจด เธอก็จะบอกเขา ว่าตนเองก็มีลูกของเขาเช่นกัน
แต่ฟู่จิ่นซิวกลับยืนกรานว่า "ซีซี เด็กคนนี้สำคัญกับฉันมาก"
เมิ่งหว่านซียิ้มทั้งน้ำตา
เธอสะบัดหลุดจากอ้อมกอดของเขา ถึงแม้หลายปีมานี้เธอจะถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม แต่กระดูกสันหลังแห่งความทรนงของเธอไม่เคยหักโค่น
เมิ่งหว่านซีปาดน้ำตาที่หางตาอย่างลวก ๆ "ฟู่จิ่นซิว เราไม่สามารถมีทั้งปลาและอุ้งตีนหมีได้ ฉันรับไม่ได้ที่คุณทรยศ คุณก็ละทิ้งเด็กคนนี้ไม่ได้ งั้นฉันเลือกถอยให้ ฉันจะเป็นฝ่ายหลีกทางให้พวกคุณ เราหย่ากันเถอะ"
ฟู่จิ่นซิวคว้ามือเธอไว้แน่น "ไม่มีทาง ฉันไม่มีวันหย่ากับเธอเด็ดขาด ฉัน…"
เมิ่งหว่านซีค่อย ๆ แกะนิ้วของเขาออกทีละนิ้ว เธอก้มหน้าน้ำเสียงเบาหวิว แต่ก็หนักอึ้งเช่นกัน
"ฟู่จิ่นซิว ฉันให้โอกาสคุณแล้ว"
เธอโยนใบตรวจครรภ์ของสวี่ชิงหร่านใส่หน้าเขา ขอบคมของกระดาษกรีดแก้มเขาเป็นรอยเลือด
แต่เธอกลับไม่แม้แต่จะหันมามองอีกสักครั้ง หันหลังเดินจากไป
ฟู่จิ่นซิวตามเธอกลับมาที่บ้าน เมิ่งหว่านซีพุ่งตรงไปห้องนอนเพื่อเก็บข้าวของ
สายตากวาดมองทุกสิ่งทุกอย่างในบ้าน หัวใจบีบรัดจนควบคุมไม่ได้
ที่นี่เต็มไปด้วยความทรงจำอันงดงามของทั้งสอง เธอค่อย ๆ ถอดแหวนแต่งงานออกจากนิ้ว น้ำตาหยดลงบนแหวนก่อนซึมลงในกล่องกำมะหยี่สีดำ
ฟู่จิ่นซิวกดมือเธอไว้ "ที่รัก ต้องถึงขนาดนี้เลยเหรอ ฉันไม่ได้นอกกาย ฉันก็ไม่ได้เปลี่ยนใจ เธอก็รู้ว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน"
เมิ่งหว่านซีเงยหน้าขึ้น เห็นเส้นเลือดฝอยในดวงตาของเขา
ความจริงแล้ว เธอหวังให้เขาเลวร้ายกว่านี้อีกสักนิด เพื่อที่เธอจะได้จากไปอย่างไม่หันหลังกลับ จะได้ไม่ต้องเจ็บปวดรวดร้าวหัวใจเหมือนตอนนี้
เธอต้องฝังความรักลึกซึ้งลงด้วยมือตนเอง ต้องกรีดแทงลงบนที่ที่เปราะบางที่สุดของตัวเอง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เมิ่งหว่านซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ฟู่จิ่นซิว คนที่ทำผิดสมควรถูกลงโทษ"
เธอเก็บแค่เสื้อผ้าธรรมดาไม่กี่ชุด แล้วลากกระเป๋าเดินทางจากไปในวันปลายฤดูใบไม้ร่วงนี้
ฟู่จิ่นซิวขวางเธอไว้ข้างรถ "ถ้าเธอไม่อยากเจอฉัน ฉันจะไปเอง เธอจะไปไหนคนเดียว"
การอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยความทรงจำดี ๆ ของทั้งสองคนนั้น ทุกวินาทีนาทีคือการทรมาน
เธอกลัวว่าตัวเองจะคิดถึงข้อดีของเขา กลัวว่าใจของตัวเองจะอ่อนยวบ
"คุณวางใจเถอะ ฉันไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว ฉันจะไม่ทำอะไรโง่ ๆ หรอก"
เธอแกะนิ้วของเขาออก "ฟู่จิ่นซิว เราต่างคนต่างสงบสติอารมณ์กันสักพักเถอะ"
พูดจบ เธอก็ขึ้นรถ ปิดประตู สตาร์ทรถ
ร่างสูงใหญ่ยืนนิ่งอยู่ข้างทาง ในแววตาที่เปี่ยมด้วยความรักต่อเธอฉายถึงความเจ็บปวด เขาพูดว่า "ซีซี เธอเคยบอกว่าจะไม่จากฉันไป"
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขาโดยไม่คิดอะไรแล้ว
เมิ่งหว่านซีไม่หยุดนิ่ง ในวินาทีที่ไม่เห็นฟู่จิ่นซิวอีกต่อไป น้ำตาของเธอพังทลาย ไม่อาจควบคุมได้ น้ำตาไหลอาบหน้าไม่หยุด
เล็บของเธอจิกฝังลึกลงบนพวงมาลัย เธอบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า "ก้าวเดินต่อไป อย่าหันหลังกลับ…"