ฉู่จืออวี้ยุ่งมาก คนที่แทบไม่ได้นอนทั้งคืน ยังไม่ถึงเก้าโมงก็ออกเดินทางไปประชุมที่เจียงจิงอีก
ก่อนไปเขาบอกถังโม่จือว่า "อย่าลืมกินอาหารเช้า"
เธอรับคำอย่างอ่อนโยน ในใจกลับสงสัยว่าเขาจะเตือนเรื่องนี้ได้
บนโต๊ะอาหารมีอาหารเช้าเรียบง่ายวางอยู่ ใช้ของจากตู้เย็นของเธอ คงเป็นฝีมือของหลินฉือ
ไม่มีทางเป็นฉู่จืออวี้ทำแน่
รอจนคนไปแล้ว ถังโม่จือเดินไปริมหน้าต่างมองลงไป เห็นฉู่จืออวี้กำลังเดินออกจากประตูอพาร์ตเมนต์พอดี
รถคัลลิแนนสีดำสนิทจอดอยู่ใต้ตึกอพาร์ตเมนต์เก่าโทรม กับอาคารที่กระเทาะร่อนโดยรอบไม่เข้ากันเลย
คนขับรถเปิดประตูรถอย่างนอบน้อมรออยู่ ฉู่จืออวี้ก้มตัวนั่งเข้าไปในรถ แผ่นหลังเหมือนนางแบบที่เพิ่งเดินลงจากรันเวย์
จนกระทั่งรถหายลับไปสุดสายตา เธอถึงได้ละสายตากลับมา
หลังจากฉู่จืออวี้ไปแล้ว สิ่งแรกที่ถังโม่จือทำคือปิดโหมดเครื่องบินของเมื่อคืน
วินาทีต่อมา มือถือก็สั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่งเหมือนติดไวรัส
ข้อความจำนวนนับไม่ถ้วนทะลักเข้ามาในกล่องจดหมาย ทั้งหมดมาจากเบอร์แปลกเบอร์เดิม คนคนนั้นเหมือนคนบ้าถามคาดคั้นเธอ
"เธออยู่ไหน"
"เขาอยู่บ้านเธอเหรอ"
"ทำไมพวกคุณสองคนถึงอยู่ด้วยกัน"
"เขาทำอะไรเธอ"
"ไม่ได้นะ……"
"อย่าให้เขาแตะต้องเธอ"
สายที่ไม่ได้รับ (1)
สายที่ไม่ได้รับ (2)
สายที่ไม่ได้รับ (3)
……
สายที่ไม่ได้รับ (30)
"เขามีรักแรกอยู่แล้วเธอยังจะเอาเขาอีกเหรอ"
"ทำไมไม่รับโทรศัพท์"
"รับโทรศัพท์"
"ตอบฉัน"
"ตอบฉัน"
"ตอบฉัน"
"ตอบฉันตอบฉันตอบฉันตอบฉันตอบฉันตอบฉัน……"
……
ข้อความเป็นร้อยเหมือนหิมะถล่มกระหน่ำลงมา มือถือกระตุกจนแทบจะค้าง พริบตาเดียวข้อความที่ยังไม่ได้อ่านก็พุ่งไปที่ 99+
ถังโม่จือกำมือถือที่สั่นไม่หยุด ขนลุกซู่
เห็นได้ชัดว่า อีกฝ่ายรู้แล้วว่าเมื่อคืนฉู่จืออวี้อยู่ที่เธอ แต่น้ำเสียงกลับเหมือนมาจับผิด เผยบรรยากาศน่าขนลุกเข้มข้น
ฝ่ามือถังโม่จือแทบจะมีเหงื่อเย็นซึมออกมา
เธอพิมพ์อย่างรวดเร็ว
"คุณเป็นใคร เมื่อวานฉันอยู่กับใคร เกี่ยวอะไรกับคุณ"
"ถ้าแสงจันทร์ขาวที่คุณว่ามีความสามารถพอจะให้ฉู่จืออวี้ยกเลิกการหมั้น ฉันจะถอยไปเอง"
"ถ้าจำเป็นฉันไปขอบคุณเธอด้วยตัวเองยังได้เลย อวยพรให้พวกเธออยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า"
หลังจากส่ง มือถือก็หยุดสั่นในที่สุด
ถังโม่จือยังไม่ทันถอนหายใจออกมา หน้าจอก็เด้งข้อความใหม่ขึ้นอีก
"จริงเหรอ"
เปลือกตาเธอกระตุกน้อยๆ
"อึงอึง"
"ใกล้แล้ว"
"รอฉันอีกหน่อย"
ถังโม่จือจ้องสี่คำนั้น
รู้สึกเพียงว่าคนนี้ไร้เหตุผลสิ้นดี
เธอเลือกข้อความพวกนั้นทั้งหมดแล้วลบ พร้อมกับบล็อกเบอร์นี้
คนบ้า
……
อีกด้านหนึ่ง ในรถ
"คุณฉู่ ผลตรวจเลือดออกมาแล้วครับ" หลินฉือยื่นรายงานผลตรวจไปที่เบาะหลัง น้ำเสียงระมัดระวัง "ปริมาณแอลกอฮอล์ในเลือดของคุณต่ำมาก และตรวจไม่พบสารยา"
พูดอีกอย่างคือ ฉู่จืออวี้เมื่อคืนมีสติ
คนที่เบาะหลังเหมือนรู้ผลนี้มานานแล้ว ไม่มีท่าทีจะรับรายงาน แม้แต่จะเงยหน้ามอง
หลินฉือสังเกตเห็นว่า บนปากของฉู่จืออวี้มีแผลสีชมพูที่หนังแตก แผลยังไม่หายดี มีเลือดซึมจางๆ
บาดแผลแบบนี้ไม่มีทางเกิดจากการกัดตัวเองแน่ พอนึกภาพออกว่า เมื่อวานเกิดอะไรขึ้น
แต่ในฐานะผู้ช่วยที่เงินเดือนปีละล้านที่มีคุณสมบัติ เขาเก็บสายตากลับ บางครั้งต้องเรียนรู้ที่จะตาบอด
ฉู่จืออวี้ไม่ชอบดื่มเหล้า เพราะแอลกอฮอล์ทำให้คนเสียสติ เผยท่าทีน่าเกลียด
เมื่อคืน เขาแค่ต้องการข้ออ้างที่เหมาะสม
เขาไม่ได้เป็นสุภาพบุรุษ ไม่รังเกียจที่จะใช้ลูกเล่นเล็กน้อยเพื่อดึงระยะห่างระหว่างคู่หมั้นให้ใกล้ชิดขึ้น
บนตัวฉู่จืออวี้ยังมีกลิ่นที่คุ้นเคยของถังโม่จือหลงเหลืออยู่ เมื่อวานเขาใช้สบู่อาบน้ำของเธอ เขาหลับตาพิงเบาะหนังแท้ บนหลังมือมีรอยกัดจางๆ เขาใช้นิ้วลูบคลำตามรอยกัด ภาพหลอนว่าเธอยังคงแนบชิดอยู่บนตัวเขา
ในความรู้สึกอิ่มเอมที่เว้นว่างมานานนี้ เขากลับนึกถึงฉากที่พบเธอครั้งแรก
สามปีก่อน เขาไปตรวจสอบโครงการควบคุมฟิวชันนิวเคลียร์ที่มณฑลใต้ ถังโม่จือวิ่งชนรถเขา
เขามั่นใจว่าเธอดักรถเขาเพื่อเงิน หลายปีมานี้เขาเห็นคนที่อยากไต่สูงมามากมาย ราวกับฝูงผึ้งบ้าคลั่งและฝูงผีเสื้อ แห่กันมาไม่ขาดสาย
ดังนั้น ลูกเล่นอ่อนหัดของเธอในสายตาเขาจึงไม่ได้สูงส่งอะไร
หลังจากนั้นหนึ่งเดือนของการตรวจสอบ เธอปรากฏตัวอยู่ข้างเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งก็เงียบๆ อยู่ในมุมไม่ไกลจากเขามองดูเขา
ด้วยดวงตาโตคู่สวยที่ดูเหมือนไม่ประสาเรื่องทางโลกนั่น
ฉู่จืออวี้มักจะละสายตาไปที่เธอโดยไม่รู้ตัว
ตอนไป เขาอุปถัมภ์เธอ
หนึ่งปีต่อมา เธอไม่ทำให้ผิดหวังสอบเข้าเจียงจิง มาอยู่ข้างเขา
หลายครั้งใช้ข้ออ้างขอบคุณมาหยั่งเชิงเขา เข้าหาเขา และยังมีท่าทีสนิทใกล้ชิดอยู่เสมอ
เธอชอบเป็นห่วงเขา ชมเขา ไม่ว่าจะเห็นเขาเมื่อไหร่ ก็จะเผยสีหน้าตื่นตะลึงเพราะร่างนอกของเขา
เห็นข่าวซื่อเยว่บนข่าว ก็จะส่งต่อให้เขาทันที ชมว่าเขาเก่งมาก
คำพูดพวกนั้นหวานจนเลี่ยน ตอนแรกทำให้ฉู่จืออวี้รำคาญอยู่บ้าง
แต่ค่อยๆ เขากลับเก็บเกี่ยวความสนุกจากมันได้
เขายังไม่ได้จัดความคิดพวกนี้ว่าเป็นความรักหรือชอบ เพราะคนอย่างพวกเขามีความรู้สึกน้อยเกินไป ในกระบวนการเติบโตของฉู่จืออวี้ไม่เคยรู้สึกรักจากความสัมพันธ์ในครอบครัวเลย ไม่เข้าใจอารมณ์ที่ถูกมนุษย์นิยามนี้
เขาแค่รู้สึกว่า วางเธอไว้ตรงหน้า ทำให้เขามีความสุข
มีความสุขถึงขั้นยอมใช้ทรัพยากรสืบทุกอย่างของเธอ ทุกวันเธอไปที่ไหน ไปกับใคร
แปลกมาก เขาเริ่มฝันถึงเธอในตอนกลางคืนด้วยซ้ำ
ฝันว่าเธอเข้ามาใกล้พูดกับเขา ฝันถึงดวงตาชุ่มฉ่ำคู่นั้น ฝันว่าเธอนอนอยู่ใต้ร่างเขา
เขาเริ่มโหยหาเธอเหมือนถูกมนต์สะกด
ความโหยหานี้เพิ่มขึ้นทุกวัน ตอนแรกยังควบคุมได้ เขารู้สึกว่าตัวเองต้องอดทนกว่านี้หน่อย แม้ว่า เขาไม่เคยมีความอดทนอะไรมากนัก
แต่ต่อมาตั้งแต่วันหนึ่ง เธอไม่สนิทกับเขาอีก ระยะห่างที่ห่างเหินนิดๆ นั่นเหมือนมีดทื่อกรีดเนื้อ ทำให้เขานอนไม่หลับ
ความปรารถนาในที่สุดก็หลุดออกจากโซ่ตรวน เขาก้าวก่ายชีวิตของเธอ ติดตามการเคลื่อนไหวของเธอ ควบคุมการคบหา จนมีคนรายงานทุกการกระทำของเธอ
สิ่งที่เขาต้องการจะกลายเป็นของเขาเสมอ ไม่ว่าจะไปแก่งแย่ง หรือชิง ใช้ทุกวิถีทาง
เธอเข้ามาใกล้เขาเอง
ดังนั้นก็ควรต้องอยู่ในฝ่ามือของเขา อยู่ใต้สายตาของเขาตลอดไป