ท่ามกลางสายตาจ้องมองของมหาชน พลังปราณภายในหลุมวิญญาณรูปจานหมุนวนอย่างดุเดือด เจ้าเหย้าทวีพลังขึ้นเรื่อย ๆ
ผู้ชมนับไม่ถ้วนต่างหันไปมองกู้หลินที่ยังคงสงบนิ่งอยู่ตลอด
ยามเจ้าเหย้าทะลวงขั้น เขาไม่อาจลอบโจมตีได้ ร่างกายขั้นรวมพลังปราณต้องถูกพลังปราณฉีกกระชากจนแหลกสลายทั้งอวัยวะและกระดูก เขาจึงได้แต่มองดูคู่ต่อสู้ก้าวเข้าสู่ขั้นล้ำลึกด้วยดวงตาปรือ
ชั่วขณะนั้น ผู้ชมเกือบทั้งหมดต่างรู้สึกเสียดายให้กู้หลิน
อัจฉริยะผู้เลื่องชื่อ กึกก้องไปทั่วแคว้นฉู่เว่ย!
เมื่อทุกคนคิดว่าเพียงขั้นรวมพลังปราณชั้นเจ็ด จะไปมีชื่อเสียงในการแข่งขันคัดเลือกที่เต็มไปด้วยอัจฉริยะได้อย่างไร แต่เขากลับทำได้ ฝืนสู้กับผู้นำสูงสุดอย่างดุเดือด ทำให้ผู้นำสูงสุดบอบช้ำ เลือดไหลซิบที่บั้นเอว
แต่ช่องว่างของพื้นฐานนั้นใหญ่เกินไป!
ผู้นำสูงสุดมีพี่ชายอยู่ในวังอู่จี๋
เขาสามารถทะลวงขั้นล้ำลึกได้ทุกเมื่อ เก็บกวาดขั้นรวมพลังปราณด้วยพลังแห่งขั้นล้ำลึก!
พูดได้เพียงว่า โชคชะตาละทิ้งกู้หลินไปแล้ว
หกสิบสี่คนสุดท้าย หากโชคชะตาปกติ กู้หลินได้ตำแหน่งนักสอดแนมไปแล้ว หรืออาจจะได้อย่างสบาย ๆ ด้วยซ้ำ
แต่เขาดันไปเจอผู้นำสูงสุด
อัจฉริยะที่เพิ่งบอบช้ำและอับอาย ย่อมต้องล้างมลทินด้วยวิธีการอันรุนแรง!
เวลาค่อย ๆ ล่วงเลยไป ทุกคนจ้องมองไม่กะพริบตา
จนกระทั่งหลุมวิญญาณรูปจานเริ่มหรี่ลง เจ้าเหย้าพลังปราณเดือดพล่าน นิ้วมือค่อย ๆ กำแน่น ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น
เป็นไอ้หนูนามสกุลกู้ที่ทำให้ข้าอับอาย!
เป็นไอ้หนูนามสกุลกู้ที่บีบให้ข้าต้องทะลวงขั้นก่อนกำหนด ทำลายแผนฝึกฝนที่พี่ชายวางไว้!
ต้องตาย!
เจ้าเหย้าก้าวออกมาหนึ่งก้าว ขับเคลื่อนวิชาตัวเบาที่พี่ชายถ่ายทอดให้ แขนเสื้อฉีกขาดโดยไร้คมอาวุธ แขนทั้งข้างดำมืดราวขุมนรก ชั่วพริบตาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อจ้าดังเปลวเพลิง