รุ่งเช้าวันถัดมา
กู้ฉางชวนพ่อลูกเดินทางมายังสำนักคุ้มภัยถงซิง แจ้งเจตนารมณ์ที่มาอย่างชัดเจน
หัวหน้าสำนักคุ้มภัยหลินยิ้มรับคำ
ตอนนี้กู้หลินมีเครื่องรางป้องกันตัวติดตัว แม้แต่การจ่ายสินน้ำใจให้เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนก็ไม่จำเป็นต้องทำ
อีกทั้งความแข็งแกร่งของกู้หลินเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาทุกคน
"เชิญ" หัวหน้าสำนักคุ้มภัยหลินก้าวเข้าไปในลานกว้าง คัดเลือกคนคุ้มกันห้าคน คนรับใช้สิบคน แล้วเอ่ยเสียงเข้ม
"ขบวนคุ้มภัยธัญพืชเที่ยวนี้ ให้คุณชายกู้เป็นผู้นำ พวกเจ้ามีข้อกังขาอะไรหรือไม่?"
ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกัน
"ไม่มี!"
ตอนนี้ทั้งอำเภอสือหยาง ใครเล่าจะไม่รู้ถึงความองอาจของคุณชายกู้?
หัวหน้าสำนักคุ้มภัยหลินจ้องมองกู้หลิน เอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น
"สำนักคุ้มภัยถงซิง รับปากแล้วต้องทำให้สำเร็จ!"
กู้หลินพยักหน้าอย่างหนักแน่น
"สำนักคุ้มภัยถงซิง รับปากแล้วต้องทำให้สำเร็จ!!"
คนคุ้มกันถือธงสัญลักษณ์สำนัก ตีกลองดาวเจ็ด คนรับใช้จัดแจงเกวียนธัญพืช หมู่คณะออกเดินทางมุ่งสู่จุดหมายปลายทางสุดท้ายคือร้านค้าธัญพืชจินกู่ อำเภออันฟู่
ก่อนออกเดินทาง กู้หลินตักเตือนคนคุ้มกันและคนรับใช้อย่างจริงจังต่อหน้าหัวหน้าสำนักคุ้มภัยว่าทุกคนต้องเชื่อฟังคำสั่งโดยเด็ดขาด มิฉะนั้นจะลงโทษอย่างเข้มงวดตามกฎภายในของสำนักคุ้มภัย!!
......
ขบวนคุ้มภัยออกจากอำเภอสือหยาง มิได้เดินตามเส้นทางที่กำหนดไว้ล่วงหน้า แต่เลือกเดินตามทางภูเขาหรือทางลัดเล็กๆ ตราบใดที่เกวียนธัญพืชผ่านได้ ก็ยิ่งห่างไกลผู้คนเพียงใดก็ไปทางนั้น
แม้คนคุ้มกันและคนรับใช้จะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่กล้าซักถาม
ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดทาง คุณชายกู้ควักกระเป๋าส่วนตัวซื้อเหล้า ซื้อเนื้อวัวหมักซีอิ๊ว ซื้อผลไม้ให้พวกเขา ดีกว่าตอนก่อนที่ต้องเคี้ยวข้าวแห้งๆ เป็นไหนๆ!