การคัดเลือกจบลง เหล่านักสอดแนมมิได้รั้งรอ ต่างพากันออกจากอำเภอสือหยาง
นายอำเภอหลู่เชิญผู้ผ่านเข้ารอบสิบคนพร้อมครอบครัวร่วมงานเลี้ยงที่จวนอำเภอ
สามคนตระกูลกู้เดินทางไปด้วยกัน
เสียงแสดงความยินดีรอบด้านไม่ขาดสาย กล้ามเนื้อบนใบหน้ากู้ฉางชวนเกร็งตึง ประคองท่าทางอย่างยากลำบาก แต่เมื่อเห็นหัวหน้าสำนักคุ้มภัยคารวะแสดงความยินดี กู้ฉางชวนก็อดกลั้นไว้มิได้ ระเบิดเสียงหัวเราะกว้าง
รอยย่นหางตาโจวม่านคลี่คลาย ใบหน้าผ่องใสราวกับเสียงแสดงความยินดีเหล่านั้นคือบทเพลงอันไพเราะที่สุดในโลก ทำให้บางเบาราวดังลอยขึ้นสู่สวรรค์
ยังมิทันพ้นสำนักศึกษา
คณะหนึ่งเข้ามาขวางเบื้องหน้า
ผู้นำกลุ่มผมตั้งชี้ฟ้าด้วยความแค้น ใบหน้าแต่ขมับถึงคางสั่นระริก ผู้นั้นคือหลี่จี้เซิง นายกสมาคมชาวประมง
"กู้หลิน!!" หลี่จี้เซิงยกมือชี้หน้า ส่งเสียงร้องคำรามก้าวร้าว
"อายุเพียงน้อยนิด เหตุใดถึงโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้?"
กู้ฉางชวนกำลังจะโต้กลับ
กู้หลินรั้งบิดาไว้ แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา:
"แล้วจะทำไม?"
หลี่จี้เซิงเห็นนายอำเภอเดินใกล้เข้ามา เขาข่มโทสะสุดกำลัง ดวงตาแทบปริแตก จ้องเขม็งกล่าว:
"แค้นนี้ต้องชำระ ตระกูลหลี่จะขอสับร่างกระจายกระดูก!"
พูดจบก็นำคนจากไป
เดือนนี้ ทำอะไรเจ้าเดรัจฉานตัวนี้ไม่ได้แน่!
แต่พ้นกำหนด จะเอาคืนจากตระกูลกู้เป็นสองเท่าให้ได้!!
......
ป่าไผ่ในสำนักศึกษา
เจ้าเหย้ากับบิดานั่งเผชิญหน้ากัน
รองนายอำเภอเจ้าเอ็ดด้วยความโกรธ:
"เสียศักดิ์ศรี หน้าอายสุดที่จะทน!"
เจ้าเหย้าหน้าเย็นชา
เขายอมรับความพ่ายแพ้ของตัวเองไม่ได้จริง ๆ พอไม่มีคนนอกก็พูดตรง ๆ:
"ท่านพ่อ ข้าอยากส่งคนไปจัดการกู้หลินอย่างลับ ๆ คนผู้นั้นต้องมีเคล็ดวิชาอยู่แน่ หากได้มา ในการคัดเลือกวัดศักดิ์สิทธิ์ต้องเปล่งประกายแน่นอน"