คนที่เคยกินเนื้อหมูป่าต่างรู้ดี
อย่างแรก ไขมันน้อยจนน่าสงสาร อย่างที่สอง เนื้อเหนียวและแข็งเคี้ยวยาก
ต่อให้ใส่เครื่องปรุงลงไปในหม้อเป็นกอง ก็ยังกลบกลิ่นสาบคาวของเนื้อไม่มิด
ทั้งที่ก็เป็นหมูเหมือนกันแท้ ๆ
แต่เนื้อหมูป่ากับเนื้อหมูดำดินละเอียดนุ่มต่างกันราวฟ้ากับเหว
ส่วนหมูขาวที่เห็นกันทั่วไปน่ะหรือ...
ก็เหมือนกับการอนุญาตให้ประชาชนทำการค้า ต้องรอถึงช่วงทศวรรษ 1980 จึงจะมีให้เห็นบนแผ่นดินจีน
หยางเฟิงบ่นอุบว่าเนื้อหมูป่ากินยากพลางเดินตามลูกศรไปเรื่อย ๆ
หวังว่าเหยื่อที่พี่มือชี้เป้าต่อไปจะอร่อยกว่านี้หน่อย
หยางเฟิงแหวกพุ่มไม้ที่เถาวัลย์แห้งห้อยระโยงระยาง ขาข้างที่กำลังจะก้าวออกไปพลันค้างกลางอากาศ
«ปากข้านี่มันศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ คิดอะไรได้อย่างนั้น...»
ในพุ่มไม้เบื้องหน้า มีนกสีน้ำตาลอมเทาอยู่หลายตัว
ตัวใหญ่กว่านกพิราบไม่เท่าไร ตรงหางมีลายด่างสะดุดตา
ไก่ฟ้าหางดอก หรืออีกชื่อหนึ่งคือเฟยหลง
ของสดชั้นเลิศอันดับหนึ่งแห่งตะวันออกเฉียงเหนือ!!!
ที่ว่าเนื้อมังกรบนฟ้า เนื้อลาบนดิน ก็หมายถึงเจ้านี่แหละ
ถ้าเนื้อหมูดำดินอร่อยกว่าเนื้อหมูป่าสักพันเท่า
เนื้อเฟยหลงก็...
คือสุดยอดของอร่อยบนโลกมนุษย์
«พี่มือ นายช่างมีน้ำใจจริง ๆ คราวหน้าฉันเลี้ยงเหล้านะ»
หยางเฟิงปั้นเรื่องได้ทันที พลางย่องถอยหลังอย่างเงียบเชียบ
มีความสามารถแบบนี้แล้ว
อย่าว่าแต่บ้านเลย เมียยังหาเพิ่มได้อีกตั้งหลายคน!
กลับมายืนตรงพุ่มไม้ หยางเฟิงค่อย ๆ ยกปืนล่าสัตว์ขึ้นเล็ง
ตุ๋นเนื้อเฟยหลงกิน พรุ่งนี้ต่อให้ประหารพ่อแก ฉันก็ไม่เสียดาย