เจ้าพวกกวางบ้าพวกนี้จะไปรู้อะไร ไอ้หมอนั่นยังมีรัศมีทองอร่ามเหมือนเดิม แสดงว่าเงิน 1,000 หยวนไม่ได้ทำให้เขาตกใจ แถมยังไม่แสดงท่าทีไม่พอใจสักนิด
ไม่เห็นจะสนใจเลยว่าจะ 1,000 หรือ 1,800 หยวน
ไม่มีแววโกรธสักนิด
มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ไม่ขึ้นราคา
ลูกหลานตระกูลใหญ่ในเขตบ้านพักข้าราชการ คุณชายปักกิ่งตัวจริงเสียงจริง
ไม่รีดก็โง่แล้ว!
“เชี่ยเอ๊ย นี่แกปล้นกันชัด ๆ!”
“ไอ้หมอนี่คงอยากได้เงินจนบ้าไปแล้ว 1,800 หยวน สมองโดนลาถีบมาแน่ ๆ”
“แม่งเอ๊ย ดึกดื่นป่านนี้ยังมาเจอคนบ้า ซวยชะมัด”
ฝูงชนที่มุงดูเรื่องสนุกพากันแยกย้าย ชี้หน้าด่าหยางเฟิงว่าบ้า
“1,800 หยวนไม่แพง ข้าเอาหนังผืนนี้เอง”
“อะไรนะ?!”
บริเวณรอบข้างเงียบกริบ
พวกที่กำลังด่ากันอยู่ต่างอ้าปากค้าง
“ตกลงกันง่าย ๆ แบบนี้ค่อยคุยกันรู้เรื่อง!”
หยางเฟิงชูนิ้วโป้ง ยิ้มจนแก้มแทบปริ ในหัวดีดลูกคิดดังแกร๊ก ๆ
“แต่ต้องตกลงกันให้ชัดนะครับ ผมจะห่อหนังให้ ส่วนจะเอากลับไปยังไงก็เป็นธุระของคุณ ยังอยากได้อะไรอีกไหมครับ?”
“ผมอาจไม่เก่งเรื่องอื่น แต่เส้นสายกว้างขวาง ของป่าของดง เนื้อสัตว์ป่า หนังสัตว์กับของป่าอะไรมีหมด หาให้ได้ทั้งนั้น”
รีดไถคนรวยนี่มันติดใจจริง ๆ หยางเฟิงจึงยกตัวอย่างชมตัวเองอย่างไม่อายปาก
ของบนฟ้า ของบนดิน ของที่ว่ายอยู่ในน้ำ อยากได้อะไรก็เขียนรายการมาเลย
หยางเฟิงรับหน้าที่ขาย ส่วนพี่มือรับหน้าที่หา
ส่วนหนุ่มคนนั้น แค่ควักเงินก็พอ
“ต่อให้เป็นสมุนไพรหายากจากป่า ผมก็มีทางหามาให้ได้ครับ”
“สมุนไพรป่า...”
ชายหนุ่มพึมพำทวนคำพูดของหยางเฟิง พลางกวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนถามด้วยน้ำเสียงชวนให้คิดว่า “คราวหน้าจะมาเมื่อไหร่?”