ในโรงงานของรัฐ อำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดย่อมหนีไม่พ้นฝ่ายรักษาความปลอดภัย
มีอำนาจมาก ไม่ได้แปลว่าจะมีผลประโยชน์มากตามไปด้วย
มีแค่ฝ่ายงานทั่วไปนั่นแหละ ถึงเป็นแหล่งกอบโกยของแท้
หนูเข้าไป
ยังอ้วนเป็นช้างได้เลย
ฝ่ายรักษาความปลอดภัยต้องฝึกซ้อมและออกลาดตระเวนทุกวัน มื้อกลางวันก็แทบไม่มีเนื้อสักเส้น ส่วนเนื้อทั้งหมดดันเข้าปากพวกโรงอาหารไปหมด
หลิ่วเจี้ยนกั๋วสมควรถูกตีหรือไม่ หลิวหน้าดำไม่สนใจจะยุ่ง
ยังไงเสีย พวกโรงอาหารนี่
จับไปประหารให้หมดก็ยังไม่เกินไป
“หัวหน้าหลิว รีบจับคนสิ ไอ้พวกนักเลงยุยงคนงานให้รุมตีผม นี่มันกลั่นแกล้งกันชัด ๆ!!!”
หลิ่วเจี้ยนกั๋วกุมหัว ร้องขอความช่วยเหลือสุดเสียง
“อย่ามายกเรื่องให้ใหญ่โตนัก เรื่องขัดแย้งภายในก็อย่าลากไปถึงขั้นกลั่นแกล้ง คนอื่นไม่โดนตี ทำไมถึงตีแต่นายล่ะ นายไม่มีข้อเสียเลยหรือไง?”
หลิวหน้าดำคาบบุหรี่ ยืนนิ่งราวกับขาติดราก
“ให้แกขโมยเนื้อ! ให้แกตักเนื้อหมกเม็ด!”
คนงานหนุ่มที่เพิ่งหยุดมือไปเมื่อครู่พุ่งเข้าใส่อีกครั้ง
เมื่อเห็นว่าแม้แต่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยยังไม่คิดจะห้าม ลุงป้าน้าที่มุงดูอยู่ข้าง ๆ ก็ร่วมวงด้วย
ทั้งดึงผม ทั้งเตะก้น
ฝ่ามือฟาดฉาดใหญ่ประเคนใส่หน้าหลิ่วเจี้ยนกั๋วไม่ยั้ง
“หัวหน้า จะไม่ห้ามจริง ๆ หรือครับ?”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถามเสียงเบา
“ทำไมล่ะ นายก็อยากเข้าไปโดนซ้อมด้วยหรือไง? เดี๋ยวก็โดนด่าลับหลังยันบรรพบุรุษ เลิกงานกลับบ้านก็อาจโดนดักทุบด้วยอิฐเอา”
หลิวหน้าดำกลอกตา
อย่าไปหาเรื่องคนหมู่มาก และยิ่งห้ามทำให้พวกเขาโกรธ
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพวกนี้สมองหมูหรือไง
ไม่เห็นหรือว่าในกลุ่มคนที่กำลังลงมือ มีทั้งลูกชายของเขา หลิวหน้าดำ ทั้งน้องสาวคนรองกับน้องสะใภ้ของเขา