บทที่ 105 ฝูงกวางผาแทบกลายเป็นภัยพิบัติ
ฟางกั๋วหัวส่ายหน้า ยิ้มขื่น ๆ พลางกล่าวว่า “มาบ่นว่าจนกับฉันก็ไม่มีประโยชน์หรอก นี่เป็นราคาจัดสรรตามแผน ต่ำที่สุดแล้วจริง ๆ ถ้าไม่เชื่อก็ไปถามกองพลที่มีม้าดูสิ ม้าสองตัวแบบนี้ ถ้าไม่มีสองพันหยวนก็ซื้อไม่ได้หรอก”
“เหตุผลก็ใช่อยู่หรอก แต่หนึ่งพันหยวนก็ยังมากไปหน่อยนะ”
หลายวันก่อน จางเฉวียนบอกให้หยางเฟิงเตรียมเงินไว้ราวห้าร้อยหยวน เพราะกะราคาตามที่กองพลเคยซื้อม้าในตอนแรก
ม้าแก่ของกองพลหวายซู่ถุนตัวนั้นยังซื้อมาแค่ประมาณ 350 หยวนเอง
จู่ ๆ ต้องจ่ายหนึ่งพันหยวน เทียบเท่ากับค่าแรงของคนงานห้าหกปี
“เอาอย่างนี้ ฉันมีข้อเสนอให้พวกนาย”
ฟางกั๋วหัวรู้ดีว่ากลุ่มการผลิตคุ้นเคยแต่กับม้าทั่วไป จึงไม่เข้าใจว่าทำไมม้าทหารถึงราคาแพง
“พวกนายขนเนื้อหมาป่าพวกนี้ไปขายที่กองพลซิงหลงใกล้ ๆ ไม่ใช่ว่าจะได้เงินเพิ่มอีกก้อนหรือไง ฉันว่าเนื้อพวกนี้ขายได้สักสามสี่ร้อยหยวน ไม่มีปัญหา พอรวมกับเงินที่พวกนายมีอยู่ ก็เกือบครบหนึ่งพันแล้ว”
“ถ้ายังอยากกินเนื้ออีก ก็พักที่นี่สักคืน พรุ่งนี้ฉันจะพาเข้าป่า ไปดูกันว่าจะล่ากวางผามาสักสองตัวกินรองท้องได้ไหม”
ฟางกั๋วหัวจุดบุหรี่ มองไปยังแนวเขาที่อยู่ไกล ๆ แล้วชี้พลางว่า “เห็นไหม แถวนี้กวางผาแทบจะล้นป่าแล้ว ใคร ๆ ก็พูดกันว่าตีคอหม้อได้กวางผา ตักปลาได้เต็มขัน ถ้ามันง่ายขนาดนั้นจริงก็ดีสิ”
“กวางผาเยอะจนกลายเป็นภัยพิบัติแล้วหรือ?”
หยางเฟิงได้ยินแล้วชะงักไป
“ก็ใช่น่ะสิ พวกมันสร้างความเสียหายไม่แพ้หมาป่าหรือหมูป่าเลย”
ฟางกั๋วหัวถอนหายใจ
ที่นี่ตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาจางกว่างไฉ่กับเทือกเขาเหล่าเหยีย พอมีเทือกเขาใหญ่สองสายอยู่ใกล้ ๆ อย่างอื่นอาจไม่มาก แต่กวางผานี่มีมหาศาล