เช้าตรู่วันหนึ่ง
เหอเหล่าเหนียนนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างโต๊ะเตียงเตา อารมณ์แจ่มใสเต็มเปี่ยม จิบเหล้าคำเล็ก สูบบุหรี่มวนหนึ่ง
กับแกล้มมีถั่วลิสงจานหนึ่ง หัวไชเท้าซอยอีกจาน ชีวิตช่างสุขสบายเสียจริง
หยางเฟิงเป็นเด็กที่มีคุณธรรม ไม่เสียแรงที่เขายอมเสี่ยงทำให้ตระกูลเฉาเคืองขุ่น แล้วออกหน้าพูดความจริงอย่างกล้าหาญ
เงิน 30 หยวน เขายกให้เหอเหล่าเหนียนครบทุกเหมา ไม่มีขาดสักแดง
ถ้าไม่มีเงินก้อนนี้
เมื่อวานเหอเหล่าเหนียนคงไม่มีปัญญาปีนขึ้นเตียงเมีย
“ต้าลวี่ ฉันบอกแกกี่รอบแล้วว่าอย่าไปฉี่ตรงโคนกำแพงดิน สักวันกำแพงบ้านเราต้องพังเพราะแกแน่ ไม่รู้ไปได้ใครมา ไอ้นั่นใหญ่แค่นั้น แต่ฉี่ทีไรอย่างกับเปิดสายยางรดน้ำ!”
บุหรี่ยังสูบไม่ทันหมด ข้างหูก็มีเสียงซ่า ๆ ดังขึ้น
กลิ่นฉุนโชยเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว ทำเอาเหอเหล่าเหนียนเกือบสำลักเหล้าอ้วกออกมา
“ก็ได้มาจากพี่เฟิงของฉันไงล่ะ”
เหอต้าลวี่ดึงกางเกงขึ้นแล้วเดินเข้าบ้าน พูดไปตามเรื่องว่า “พ่อ พี่เฟิงของใหญ่ มีเมียตั้งสามคน ของผมก็ต้องใหญ่เหมือนกัน ผมก็อยากมีเมียบ้าง เอาสองคนก็พอ”
“ไปให้พ้นเลย แกคิดว่าพ่อไม่อยากมีสักสองคนหรือไง แค่เห็นหน้าแกก็แทบเบื่อจนไม่อยากมองใครแล้ว”
เหอเหล่าเหนียนทั้งโมโหทั้งขำ
อย่าว่าแต่สหกรณ์ตำบลหวายซู่ถุนเลย ทั้งอำเภอก็คงหาไอ้หนุ่มที่แต่งเมียสามคนได้อีกสักคนไม่เจอ
ถ้ามีเรื่องดี ๆ แบบนั้นจริง จะไปถึงคิวลูกชายโง่ ๆ ของเขาได้ยังไง?
“เช้าขนาดนี้ก็เริ่มดื่มแล้ว ดูท่าเมื่อวานคงขายของได้เงินไม่น้อยเลยนะ”
จังหวะนั้นเอง จางเฉวียนเดินเอามือไพล่หลังเข้ามาในบ้านอย่างสบายอารมณ์